Chapter 4

LEVI's POV

​SHE WAS STILL THERE when I came back.

​Nakatayo siya sa gilid ng ballroom, mahigpit ang hawak sa clipboard habang ang kanyang matatalas na kayumangging mga mata ay tila nag-i-scan sa buong paligid. Sinisiguro niya ang bawat detalye. Sinisiguro niyang lahat ay perpekto.

​Rachel Miranda.

​Hindi ko maintindihan kung bakit hindi ko siya maalis sa isipan ko.

​Sa buong gabi—habang nakikipag-usap ako sa mga VIP guests, habang binibigkas ko ang aking speech, at habang humaharap sa mga flash ng camera kasama ang aking business associates—lagi kong nahahanap ang presensya niya sa aking peripheral vision.

​Laging nagtatrabaho. Laging nag-o-organisa. Laging sinisigurado na maayos ang lahat.

​Professional. Competent. Beautiful.

​Wait. Beautiful?

​Bahagya kong nairap ang ulo ko para magising sa reyalidad. Focus, Levi. This is business. Nothing more.

​"Levi, you okay?"

​Lumingon ako at nakita ko si Adrian na nakatayo sa tabi ko, may hawak na wine glass at nakataas ang isang kilay.

​"I'm fine."

​"Really?" Humigop siya ng wine habang nakakaloko ang ngiti. "Kasi halos sampung minuto mo na yatang tinititigan ang event coordinator natin."

​"I'm not staring. I'm observing. There's a difference."

​"Right. Observing." Tumawa si Adrian. "And what exactly are you observing?"

​"Her work ethic," seryoso kong sagot. "Mahusay siya sa ginagawa niya. Efficient. Kayang-kaya ang pressure. Kaya naman gusto ko na Luxe Events na ang humawak sa lahat ng corporate functions natin simula ngayon."

​"Ah." Tumango-tango si Adrian, pero hindi pa rin nawawala ang mapang-asar na ngiti sa labi niya. "Her work ethic. I see."

​Hindi ko na lang siya pinansin.

​Dahil ang totoo, hindi lang dahil sa work ethic kaya ko gustong makatrabaho si Rachel Miranda.

​May kung ano sa kanya. Something different.

​Siguro dahil sa paraan ng pagharap niya sa akin kanina nang hingin ko ang mga last-minute changes. Karamihan ng tao ay tatango lang at susunod nang walang reklamo para lang mapaligaya ang isang billionaire client. Pero hindi siya. Kinuwestiyon niya ako. Pinanindigan niya ang side niya—sa paraang magalang at professional—pero hindi siya basta-basta nagpa-under.

​At nang pumalpak ang projector, kung saan ang kahit sinong normal na coordinator ay magpa-panic o gagawa ng kung ano-anong dahilan, dalawang salita lang ang binitawan niya: "Trust me."

​Simple. Puno ng kumpiyansa.

​At nakapagtatakang naniwala ako sa kanya. Kahit na halos hindi ko pa siya kilala. Kahit na alam kong hirap akong magtiwala sa kahit kanino.

​"You know what your problem is, Levi?" muling basag ni Adrian sa katahimikan.

​"Enlighten me."

​"You're attracted to her, pero ayaw mong aminin."

​Sinamaan ko siya ng tingin. "I'm not—"

​"Please. Bata pa lang tayo magkakilala na tayo, Levi. Alam ko ang bawat galaw mo. At alam ko ang look na 'yan." Itinuro niya ako gamit ang baso niya. "The 'I'm-interested-but-pretending-I'm-not' look."

​"Hindi applicable sa akin ang analysis mo," malamig kong sabi. "Alam mong hindi ako nakikipag-relationship. Alam mo kung bakit."

​Biglang lumambot ang ekspresyon ni Adrian. "Levi, what happened with Cassandra—"

​"Is in the past," putol ko sa kanya. "Where it should stay."

​Pero sa kabila ng pagsasabi ko niyon, tila bumaha ang mga alaala sa isipan ko.

​CASSANDRA VELASCO.

​Isang international model. Napakaganda. Sophisticated. Perpekto—o iyon ang akala ko tatlong taon na ang nakalilipas.

​Nagkakilala kami sa isang charity gala. Feature model siya noon at ako naman ang isa sa mga major sponsors. Ipinakilala kami sa isa't isa, naging magaan ang loob, at sa loob ng ilang buwan ay naging engaged kami.

​Lahat ng tao ay nagsasabing kami na ang perfect couple. Ang billionaire CEO at ang supermodel. Isang picture-perfect na kwento para sa mga magazines.

​Pero ang hindi nila nakita—ang hindi ko nakita hanggang sa naging huli na ang lahat—ay ang masakit na katotohanan.

​Hindi niya ako minahal. Ang minahal niya ay ang pera ko. Ang status ko. Ang marangyang buhay na kaya kong ibigay.

​Nalaman ko ang tungkol sa kanyang affair sa hindi inaasahang pagkakataon. Maaga akong umuwi mula sa isang business trip para i-surprise sana siya. Pero ako ang na-surprise.

​Nahuli ko siya sa aming penthouse—ang penthouse na binili ko para sa aming dalawa—kasama ang kanyang ex-boyfriend. Isang struggling photographer. Isang taong "mas nakakaintindi" raw sa kanya.

​Masakit ang pagtatraydor niya. Pero ang mas nagdurog sa akin ay ang malaman makalipas ang isang linggo na buntis siya.

​Anak ko. Anak namin.

​O iyon ang akala ko.

​Nang komprontahin ko siya at sabihing gusto kong ayusin ang lahat para sa bata, tumawa lang siya. Isang tawang parang wala lang sa kanya ang lahat.

​"It's not your baby, Levi," sabi niya na parang nag-uusap lang kami tungkol sa panahon. "It's Marcus's. We've been together for over a year. Pero huwag kang mag-alala—I na-settle ko na 'yan. Nagpa-abort na ako kahapon."

​Took care of it.

​Na parang ang buhay na iyon ay isang problema lang na dapat solusyunan. Isang maliit na abala.

​Tinapos ko ang engagement namin nang araw na iyon. Pinalayas ko siya at pinutol ang lahat ng ugnayan.

​Pero ang sugat ay nanatili na.

​Mula noon, nangako ako sa sarili ko: Never again. Hinding-hindi ko na hahayaang may lumapit sa akin nang sapat para saktan ako ng ganoon. Hinding-hindi na ako magiging tanga para maniwala sa pag-ibig o commitment.

​Ang relasyon para sa akin ay isa na lamang transaction. Temporary arrangement. Physical needs, nothing emotional.

​Three months max. Iyon ang rule ko. Sapat na oras para sa companionship, pero hindi sapat para makabuo ng damdamin.

​At gumana iyon. Sa loob ng tatlong taon, naging perpekto ang takbo ng buhay ko. Mga aktres, modelo, tagapagmana—lahat sila alam ang rules. Magde-date kami, magpapakita sa mga events, mag-e-enjoy, at matatapos nang malinis. Simple. Walang komplikasyon.

​Iyon ang dahilan kung bakit nabansagan akong "The Heartbreaker Billionaire." Hindi dahil malupit ako o manloloko—dahil lagi akong tapat sa intensyon ko. Pero dahil hindi ko hinahayaang maging seryoso ang lahat.

​Mas mabuting ako ang mang-iwan kaysa ako ang muling maiwan na wasak ang puso.

​"LEVI?"