Chapter 3

Astrid’s POV

Sa wakas at nakarating na kami sa warehouse. Masyadong malakas ang pagkabog ng dibdib ko sa sobrang lapit ni Laurence. Pinagbuksan ako ni Jack ng p***o at pinayungan papasok sa warehouse kung saan lahat ng aming nakasalubong ay nagbigay respeto sa pamamagitan ng pag yuko..

“Ikaw ang panganay na anak ng mga Gonzaga at magiging tagapagmana. Itong warehouse ba na ito ay isa sa mga pinapamahala sayo?” -Tanong ni Laurence habang nag mamasid sa paligid.

“Santoro na ako, hindi na ako parte ng mga Gonzaga. Itong warehouse na ‘to ay sarili kong pagmamay ari.”

Hanggang doon lang ang kaya kong sabihin kay Laurence. Hindi ko alam kung mapagkakatiwalaan ko ba siya at iisa lang naman ang purpose ko sa kasal na ‘to. Maging espiya ng mga Gonzaga laban sa Barzini.

“Ms. Astrid, ready na ho ang firing range.” -tumango ako at sumunod kay Jack pababa sa underground training center namin. Dito kinikilatis ang mga baril bago pa mabenta sa underworld.

Pag pasok ko ng training grounds, pansin ko ang mga pamilyar na mukha sa paligid ko maliban sa isang lalake na naglalatag ng mga baril sa lamesa.

“Sino siya?” -tanong ko kay Jack, agad naman niyang sinabi sakin na isa ito sa bagong recruit na nagpakita ng husay noong application process, siya ay si Mark.

“Mark, disassemble glock 19, assemble it and fire it sa target range.” -tumango ito at agad na sinunod ang sinabi ko. 

Nanatili akong naka masid sa lalaking ito, kung gaano siya kabilis, estilo sa pag hawak ng baril at hindi pa lumipas ang limang minuto at ibinaril niya na ito sa practice target ng hindi naka tingin ngunit sakto lahat sa critical area

Lumingon siya sakin at napa bunot ako ng baril na itinatago ko sa gilid ng hita ko at itinutok sa ulo niya. Nagulat ang lahat pero mabilis na nag react si Jack at tinutukan din ng baril si Mark.

Ngumiti lamang itong lalaki na walang bahid ng takot ang mga mata niya.

“Sharp as ever, Astrid.” -saad nito na para bang matagal na kaming magkakilala

Tinignan ko siya ng malalim sa mata, “Drop your gun.” madiin kong sabi na agad naman niyang sinunod at itinaas ang kamay sa ere.

“Who sent you?” Tanong ko ngunit pinunit lang niya ang kanyang polo para makita ko ang tattoo sa kanyang dibdib, isang lawin… galing siya sa Falcone Empire?

Ibinaba ko ang baril ko saka siya tinanong, “Ano ang ginagawa ng isang Falcone dito?”

“Bago ko sagutin, paano mo ako nakutuban?”

“Ang estilo mo sa pag baril, tindig at porma habang kinakalag at ina-assemble ang mga baril ay isang technique na matututunan lamang ng taong galing sa kilalang mafia family. Hindi ito basta matututunan ng kung sino lang kung hindi ka na expose sa isang environment na ang pag patay ang basehan ng pag angat.”

Napangiti siya sa sagot ko at agad namang sumalampak ng upo sa sahig habang pumapalakpak.

“Mahusay. Hindi mo ba ako naalala? Summer camp 7 years ago, magkasama tayong nag ensayo sa pag baril.”

“Remind me,”

“Ako yung tinalo mo sa close combat na kailangan dalhin sa hospital.” -naka ngiting sagot nito na tila ba nahihiya sa nangyari noon

Siya pala. Ang Falcone heir na muntik ika-atake ng puso ni Don Antonio ng marinig ang balitang ako ang dahilan bakit critical ang tagapagmana ng mga Falcone.

Isa sa kilalang pamilya ang mga Falcone, angat sila sa mga Gonzaga ngunit malayo ang kanilang agwat sa mga Barzini.

“Mr. Falcone, bakit ka nandito?”

“Can we talk in private?” Sagot niya sabay lingon kay Laurence

Naiintindihan ko kung bakit hindi siya komportable na nandito si Laurence, after all, matagal nang may alitan sa pagitan ng mga Falcone at Barzini.

Tumango ako at itinuro ang isang kwarto sa gilid kung saan naka silid ang mga orders galing sa underworld. Eto din ang nagsisilbing opisina ko sa pag approve ng mga request at quality ng mga baril.

“Anong gusto mong pag usapan, Mr. Falcone.”

“Anong ginagawa dito ni Barzini?”

“He’s my fiance. We’ll be married a month from now.” -nagulat siya ng marinig na ikakasal ako kay Laurence. Sa pagkakaalam ko nabanggit ko noon sa introduction sa summer class na wala akong balak magpakasal. Yun kaya ang dahilan kaya siya nagulat? Naalala kaya niya?

“Invited ba ako?”

“Sure. Now, sabihin mo sa akin kung bakit ka nandito at nag apply sa warehouse ko ng hindi sinasabi ang pagkakakilanlan mo.”

“Merong kaguluhan sa loob ng pamilya Falcone. Fight for power kumbaga. Noon pa man, ako ang nakatakdang mag mana. Ngunit marami sa pamilyang Falcone ang tutol dito kasama na don ang tito ko. Kailangan kong mag tago pang samantala. Marami na ang assassin na naipadala para patayin ako. Masyadong delikado na manatili sa aming estate.”

“At naisipan mong ligtas ka dito, bakit? Sa tingin mo ba hindi kita kayang ilaglag sa mga kamag-anak mo?” 

“May utang ka pa sa’kin, Astrid. You almost killed me seven years ago. This is the least you can do.” -may point. Muntik siyang mamatay noon dahil sakin, kaya ngayon nararapat lang na masigurado kong buhay siya hanggang mapunta na sakanya ang kanyang mga mana.

Napangiti ako sa sinabi niya. Calculating ka din palang tao. Hinintay mo ang tamang panahon para manigil ng utang. Gusto ko yan. Mag kakasundo tayo.

“Kung gusto mong manatili dito sa warehouse, kailangan mo ng bagong pagkaka-kilanlan. Babaguhin mo ang kulay ng buhok mo, mag susuot ka palagi ng contact lens at babaguhin mo ang pananamit mo. Simula ngayon, hindi ikaw si Mark Falcone, ikaw si Elijah Zorvante, isang head technician dito sa warehouse at kaibigang matagal ng mga Santoro, naiintindihan?”