Chapter 2

Astrid’s POV

“Akala mo ba mamahalin ka nila sa ganyang ginagawa mo, Astrid?” -Ah wala nga pala sila mama at papa kaya lumalabas na ang totoo niyang kulay.

“Akala mo ba mahal ka din nila, Claire? Kung ano mang nararamdaman sayo ng magulang ko awa lang yun. Sino ka ba?” -Napatayo si Claire at agad naman akong sinugod

“Kanina pa ako nag titimpi sayo!” -Sigaw niya sabay amba na sabunot sa akin.

Sinalo ko ang kamay niya at inikot ito papunta sa likod niya sabay sabunot sa kanyang buhok 

“Move and I’ll break your hands. Don’t fucking test me, Claire.” -pagka sabi ko ay bigla na lamang siyang sumigaw ng napakalakas dahilan para tumakbo papasok ang aking mga magulang kasama si Laurence papasok uli dito sa kwarto

“Astrid, behave yourself! Let go of your sister right now!” -gigil na banta sakin ng aking ama pero imbis na bitawan si Claire, sinipa ko siya palapit kay papa.

“Alisin niyo sa paningin ko yan bago ko balian ng buto yang mahal niyong prinsesa.” -sabay punas ng kamay ko gamit ang panyong dala ko.

Nabaling ang tingin ko kay Laurence na malamig ang tingin sakin.

“I want to talk to my fiance alone. Please leave the room.” -utos niya na para bang bahay niya ‘to.

Agad namang inalalayaan ni mama si Claire palabas habang si papa ay matalim ang tingin sakin palabas.

“Talk, Mr. Barzini. Don’t waste my time.” 

“Alright. Let’s get to the point. I will marry you but know that I already have a girlfriend. We’ve been together for a year now. She will live under the same house as ours and will serve as your secretary to avoid suspicions.” -casual na sabi niya na naging dahilan ng pag taas ng kilay ko.

“And you went all the way here just to tell me this?”

“No, I also want to tell you na siya ang mag p-plano ng kasal natin.”

“Do you want her dead?” -malamig kong sagot habang nakatitig sa mga mata niya

“You will do as I say.”

“No. I am Astrid Santoro. You marry me, you get rid of her or I will do it for you.”

“You wouldn’t dare.” -hinakawan ko siya sa panga at inilapit and mukha ko sa mukha niya habang madiing pinipisil ito.

“Don’t test me, Barzini. I was born a Gonzaga and raised by a Santoro. If I want her dead, there’s nothing you can do.” -napangiti siya bigla sa mga sinabi ko

May sira ba siya sa ulo? Binitawan ko ang mukha niya at nag dial ng numero sa cellphone ko.

“Jack, pick me up in 10 minutes.”

“At sino naman si Jack?” -tanong ni Laurence ng taas kilay

“He is my trusted aide. Unlike you, I still have my dignity intact.”

Nag simula akong maglakad palabas ng kwarto ni Don Antonio at patungo na sa sarili kong kwarto para kunin ang kung ano mang natitirang gamit ko pa dito sa bahay na ‘to dahil ayoko ng bumalik.

“Astrid, hindi pa tayo tapos mag usap.” -saad ni Laurence habang hawak ang kamay ko

“Ano pang pag uusapan? May kailangan pa akong asikasuhin, Mr. Barzini.” 

“Name your terms in this marriage. I want to know what I am getting myself into.”

“Terms? Simple lang. Ako lang ang babae sa buhay mo.”

“You’re quite interesting, Astrid. Do you know how many women line up for me everyday? What you’re asking is too much.”

“If you can’t keep it inside your pants, I’ll cut it for you. Sounds better?”

Kahit walang pag mamahal na namamagitan sa amin ngayon, hindi ko hahayaang malampaso lang ang pangalan ko ng isang kabit.

“Or you can fulfill my needs…” -pangiti niyang sabi sakin. Disgusting.

“If you’re worthy enough.”

Laurence’s POV

I am staring at her with new found disbelief. Ito ang unang pagkakataon na kinausap ako ng isang babae sa ganitong paraan.

“Define worthy, Astrid.”

“Figure it out yourself. Isa kang Barzini, tama? I’m assuming meron kang utak?”

This woman will be the death of me.

**knock,knock**

“Ms. Astrid, Mr. Valenti has arrived.” 

“Let him in. I’ll introduce him to Mr. Barzini.” -nanatiling walang emosyon ang tingin ko kay Astrid. Minamasdan ang maamo niyang mukha na may matalim na mga mata.

Ano ang pakay mo sa buhay ko, Astrid?

Nawala ako sa lalim ng aking iniisip ng may pumasok na matangkad na lalake na agad umupo sa tabi ni Astrid. 

“Mr. Barzini, this is Jack Valenti, my trusted aide. Jack, this is Laurence Barzini, my fiance.” -nanlaki sa gulat ang mga mata niya ng marinig na ako ang fiance ni Astrid.

“Good day, Mr. Barzini” -bati niya sakin habang naka yuko. Mabuti at alam niya kung saan siya lulugar.

“Where are you headed?” -tanong ko sa lalaki dahil mukhang hindi naman sasabihin sakin ni Astrid.

“We’re about to check some firearms that were delivered to Astrid’s warehouse, sir.”

Firearm? Warehouse? Just who the fuck is this woman?

Isang tingin, hindi mo aakalaing may sarili siyang warehouse ng mga baril. Mukha siyang mayamang babae na hindi makabasag pinggan. 

“Can I come?” -tanong ko kay Astrid. Tumango siya at saka signal na aalis na kami.

“Hindi ka ba mag papa-alam sa papa mo?”

“Wala akong tatay, Mr. Barzini.” -sagot niya habang patuloy na nag lalakad palabas ng p***o

“I’ll be your daddy then.” -nakangisi kong sambit na naging dahilan sa pag tigil ng hakbang ni Astrid.

“Mr. Barzini, pupunta tayo sa warehouse ko na puno ng baril. Gusto mo bang yun na ang huli mong mapupuntahan?” -banta niya sakin ng hindi ako hinaharap

She’s getting more and more interesting. 

Habang nakasakay sa sasakyan, biglang nag ring ang aking cellphone, tinignan ko kung sino ang tumatawag at si Xena ito. Ang aking nobya.

Hindi ko pa nasasagot ang tawag ng hablutin ni Astrid ang phone ko.

“Hello, who’s this?” -bungad niya sa babaeng nasa telepono

“Anong who’s this? I am Xena, Laurence’s girlfriend. Ikaw sino ka?!” -pasigaw na sagot ni Xena. She has always been extremely jealous but I’d like to see kung anong gagawin ni Astrid.

“I’m his fiance. Stop calling him.” -sagot nito sabay end ng tawag. How I love to see women fighting over me.

“Ito ba si Xena?” -hinarap sakin ni Astrid ang cellphone at nandoon ang larawan namin ni Xena na magka akbay sa isang beach, tumango ako at ngumiti na para bang inaasar siya

“Hindi mo naman sinabi sakin na gusto mo pala sa mga panget. Binigay ko na lang sana sa kapatid ko itong marriage arrangement na ‘to.”

Hinarap ko ang mukha niya gamit ang kamay ko at inilapit ang katawan ko dahilan para umusog siya sa pinaka sulok ng sasakyan

“Kung pangit ang gusto ko, bakit ikaw ang papakasalan ko? E sobrang ganda mo.” -namula ang kanyang mga pisngi ngunit nanatiling blanko ang ekspresyon ng kanyang mukha habang nakatitig sa mga mata ko

Bigla akong nakaramdam ng kung anong pag bilis ng tibok ng dibdib habang ganito ako kalapit sakanya.

“Mr. Barzini, gusto mo ba ako?”