Chapter 5

Astrid’s POV

“Hindi pa tayo kasal at may anak ka na. Well done, Mr. Barzini. Balak mo bang gawin akong step-mother ng anak niyo?” -napatigil si Laurence sa paglalakad na umiigting ang panga sa galit saka ako hinila papasok sa kwarto

“Ginag*go mo ba ako?”

“Ako dapat ang nagtatanong sayo niyan. Huwag mo akong gag*hin, Laurence. I can have that bit*h k*lled.”

“Wag mong sabihin sakin na nag-seselos ka, Astrid. Kakakilala lang natin! Wala kang bilang sa buhay ko.” -sinampal ko siya ng malakas.

“Wala akong pakialam kung kakakilala lang natin ngayon o magkakilala pa tayo ng sampong taon! Hindi mo ako gagawing katatawanan.”

“Ano bang gusto mo?! Anakan din kita para tumahimik ka na?” -hinila niya ako at dinaganan sa kama habang hawak ang dalawa kong kamay.

“Nakakadiri ka.” -sambit ko saka siya dinuruan sa mukha na naging dahilan para bitawan niya ako at punasan ang mukha niya.

Hindi na ako nag aksaya ng isa pang segundo sa loob ng kwartong ito, naglakad na ako ng mabilis pabalik sa main door

“Astrid, ija, saan ka pupunta” -tanong sa akin ng lolo ni Laurence

“Malaking paumanhin ho, senyor. Hindi ko ho kayang sikmurahin ang kahihiyan na ‘to. Hanggang hindi ko alam kung anak ni Laurence ang bata, hindi ho matutuloy ang kasal at hindi ho ako mananatili dito.” -sambit ko sabay yuko at lakad palabas ng kanilang bahay.

Sumenyas ako kay Jack na paandarin ang sasakyan saka kami tumuloy pabalik sa warrehouse.

“Astrid, okay ka lang?” 

“Oo. Run a background check on Laurence pati kay Xena. Lahat ng detalye, saan sila nagkakilala, impormasyon tungkol sa mga pamilya nila, lahat. I want the details within the day.”

“Okay. E si Mark anong balak natin sakanya?”

“Simula ngayon, siya si Elijah Zorvante, may power struggle sa pamilya nila at nasa delikado ang buhay niya. Kailangan natin siyang protektahan.”

“Limitado pa ang galaw na pwede mong gawin, Astrid. Naka-bantay pa din sayo ang mga Gonzaga.”

Napa-pikit na lang ako sa sakit sa ulo ng mga pangyayari ngayong araw. Ang laking problema ni Xena sa mga plano ko. Imbis na nasa Barzini estate na ako para makapag masid. Fuck!

*ring, ring*

“Hello?”

“Astrid, akala mo tapos na tayo?” -boses pa lang alam kong si Claire ang kausap ko. Hindi ako sumagot dahil wala na akong enerhiya para makipag talo at baka makapat*y ako ng wala sa oras.

“Sisiguraduhin kong mamamat*y ka sa kamay ng mga Barzini, Astrid.” -banta niya saka pinatay ang tawag. Mukhang alam ko na ang pinaplano niya.

“Jack, babalik tayo sa Barzini estate.” -mabilis na nag drive si Jack pabalik na tila ba alam niya na may importanteng kailangang mapag-usapan.

Lumabas ako sa sasakyan at agad-agad dumaretso sa kanilang sala, mabuti at nandoon pa ang ama at lolo ni Laurence na nagulat sa pag-balik ko.

“Can we talk in private, Senyor?” -tanong ko ng nakayuko sa lolo ni Laurence. Iba ang respetong ibinibigay ko sa nakakatandang Barzini dahil siya pa din ang Head ng pamilyang ito. Ang salita niya ang batas sa pamamahay na ‘to. Kung gusto kong mabuhay, kailangan ko siya sa panig ko.

Tumango ang matanda at naglakad papunta sa kanyang study hall, sumunod naman sa likod ko ang ama ni Laurence na si Don Carlos. 

Nang maupo na kami, saka ako tinanong ni Senyor Alejandro kung ano ang gusto kong pag-usapan at hindi na ako nag aksaya ng oras

“Ang kasal na ito ay hindi alyansa. Pinadala ako ng mga Gonzaga para manmanan ang mga Barzini ang maging espiya.” -pagka sambit ko ng mga salitang ito ay tinutukan ako ni Don Carlos ng baril sa ulo

“At bakit mo ‘to sinasabi ngayon, ija?”

“Dahil ayokong sundin kung ano man ang pinaplano ng ama ko. I came here to propose a plan.”

“Plan? Anong plano ang makakasigurado kami na hindi mo kami tatraydurin gaya ng pag traydor mo sa sarili mong pamilya?”- galit na sambit ni Don Carlos ngunit taas noo ko siyang sinagot na may blankong ekspresyon.

“Wala akong pamilya, Don Carlos. Isa akong Santoro, hindi ako Gonzaga.”

“Para sa pinagsamahan namin ng lola mo, pakikinggan kita. Pero sa oras na kami ang traydurin mo, alam mo na ang mangyayari.” 

“Pwede tayong mag patuloy sa pekeng kasal sa pagitan namin ni Laurence. Sa ganong paraan, hindi mag sususpetcha ang mga magulang ko na may mali sa plano nila. Ang gusto nilang mangyari ay alamin ko ang kahinaan ng mga Barzini upang pataubin kayo. Pakakainin ko sila ng pekeng impormasy—”

“At paano kami makakasiguradong peke ang impormasyong sasabihin mo?”

“Dahil sainyo manggagaling ang impormasyong ibibigay ko. Kung ano ang gusto niyong paniwalaan nila, yun ang lalabas sa bibig ko.”

“At anong gusto mong mangyari sa desisyon mong ito, ija?”

“Gusto kong pataubin niyo ang mga Gonzaga.” -ibinaba ni Don Carlos ang baril at umupo sa tapat ko

“Grabe ang galit mo sa sarili mong pamilya, bakit? O isa lang din to sa mga itinurong gawin mo ng mga Gonzaga?” -nanatiling nakatitig sa akin ang dalawang Barzini na tila ba ay kinikilatis ako sa bawat salita at galaw 

“Sabihin na lang natin na handa silang isakripisyo ang sarili nilang anak para maging espiya sa Barzini na alam nilang pwede kong ikamatay kung mahuli ako. Hindi ako tanga, Don Carlos.”

“Kampante ba sila dahil ay isa pa silang anak? Sino nga yun, ija? Claire ba ang pangalan” -malumanay na tanong ni Don Alejandro

“Hindi nila anak si Claire.”

“Anong ibig mong sabihin?”

“Si Claire ay anak ng matalik na kaibigan ni papa, namatay ang mga magulang ni Claire nang tambangan sila ng mga sindikato na kalaban ng mga Gonzaga. Simula noon ay itinuturing nilang anak si Claire ng higit pa sa sarili nilang laman at dugo.”

“Talaga bang handa kang pataubin ang mga Gonzaga kahit ibig sabihin nun ay posibilidad na mamatay din ang sarili mong ama at ina?”