Chapter 5

Maagang nagising si Hiraya sa kaniyang silid sa Bautista Mansion. Halos hindi pa sumisikat ang araw ay nakapaghanda na siya upang simulan ang kaniyang mga tungkulin. Ayaw niyang magkaroon ng pagkakamali sa unang mga araw niya bilang personal na katulong ni Emilio Bautista. Alam niyang hindi madaling pakisamahan ang kaniyang amo, kaya kailangan niyang maging maingat sa bawat kilos.

Paglabas niya ng silid, nadatnan niya si Ligaya na abala sa paghahanda ng almusal. Agad siyang lumapit upang tumulong.

"Magandang umaga po, Ate Ligaya. Ano po ang kailangan kong gawin?" nakangiting tanong niya.

"Magandang umaga rin, Hiraya. Pakihanda ang kape ni Sir Emilio. Siguraduhin mong tama ang timpla dahil ayaw niya ng sobrang tamis," bilin ni Ligaya.

Maingat na inihanda ni Hiraya ang kape. Habang ginagawa iyon, paulit-ulit niyang inalala ang mga tagubilin ni Ligaya. Hindi siya sanay na maghanda ng pagkain at inumin para sa ibang tao dahil dati ay may mga tauhan silang gumagawa niyon sa kanilang tahanan. Ngunit determinado siyang matutunan ang lahat. Hindi siya puwedeng sumuko dahil lamang sa isang simpleng trabaho.

Nang matapos ang kape, inilagay niya iyon sa isang maliit na tray kasama ang ilang dokumentong kailangang dalhin sa opisina ni Emilio.

"Hiraya, ikaw na ang maghatid niyan kay Sir. Nasa kaniyang opisina na siya," sabi ni Ligaya.

Bahagyang kinabahan si Hiraya, ngunit ngumiti siya at tumango. Hindi niya inaasahang sa simpleng pagdadala ng kape ay magkakaroon siya ng malaking problema.

Pagdating sa opisina, bahagya niyang kinatok ang p***o. "Sir Emilio, ihahatid ko lang po ang inyong kape."

Walang sumagot kaya maingat niyang binuksan ang p***o. Nakita niya ang lalaki na nakaupo sa likod ng malaking mesa habang nakatutok sa laptop. Abala ito sa pagbabasa ng ilang dokumento at tila hindi napansin ang kaniyang pagdating.

"Sir, narito na po ang inyong kape," muli niyang sabi habang papalapit sa mesa. Ngunit bago pa niya mailapag ang tray, biglang tumunog ang telepono ni Emilio. Napaatras siya nang bahagya nang mabilis itong tumayo upang sagutin ang tawag. Sa hindi inaasahang pagkakataon, natamaan ng siko ni Hiraya ang gilid ng tray.

"Ay!" Napabitaw siya sa hawak na tasa. Tumapon ang mainit na kape sa puting polo ni Emilio at sa ilang dokumentong nakapatong sa mesa. Agad siyang natigilan habang nakatingin sa nangyari.

"Diyos ko! Pasensya na po, Sir!" mabilis niyang sabi habang kumukuha ng malinis na tela. Hindi niya alam kung paano aayusin ang malaking pagkakamaling nagawa niya.

"Ano ba ang problema mo?!" madiing sigaw ni Emilio. Napaatras si Hiraya nang marinig ang galit nitong boses. "Hindi ka ba marunong kumatok at mag-ingat? Alam mo ba kung gaano kahalaga ang mga dokumentong iyan?" tanong nito habang tinitingnan ang basang papeles.

"Pasensya na po talaga. Hindi ko naman po sinasadya," sagot niya.

"Hindi sapat ang salitang pasensya para maibalik ang mga nasirang dokumento!" malamig nitong sambit. Napayuko si Hiraya ngunit pilit niyang pinigilan ang pagluha. Hindi niya gustong ipakita na nasasaktan siya sa mga salitang iyon.

"Aayusin ko po ang lahat. Maaari ko pong palitan ang mga dokumento kung kinakailangan," mahinahon niyang sagot.

Napatingin si Emilio sa kaniya. "At paano mo gagawin iyon? Sa tingin mo ba ay madali lang palitan ang mga papeles na iyan?" tanong niya. Sa halip na sumagot, tahimik na nilinis ni Hiraya ang mesa. Ngunit nang muling magsalita si Emilio, hindi na niya napigilang magpaliwanag.

"Nagkamali po ako, Sir, pero hindi naman po kailangang sigawan ninyo ako na para bang wala akong alam."

Bahagyang nagbago ang ekspresyon ni Emilio. Hindi siya sanay na sinasagot ng kaniyang mga tauhan, lalo na ng isang bagong katulong.

"Ano ang sinabi mo?" malamig niyang tanong.

"Wala po," mabilis na sagot ni Hiraya.

"Kung may sasabihin ka, sabihin mo nang diretso. Ayokong nagtatrabaho sa bahay ko ang mga taong walang lakas ng loob." Tumingin siya nang diretso sa dalaga.

Huminga nang malalim si Hiraya bago sumagot. "Ang ibig ko lang pong sabihin, Sir, tao rin po ako. Nagkakamali rin po ako. Hindi ko po ginustong sirain ang mga gamit ninyo."

Saglit na natahimik si Emilio. Sa halip na makipagtalo pa, itinuro niya ang p***o. "Lumabas ka muna. At sa susunod, mag-ingat ka."

Tumango si Hiraya at mabilis na umalis, habang pinipigilan ang luhang namumuo sa kaniyang mga mata.

Pagdating sa kusina, agad siyang nilapitan ni Ligaya. "Hiraya, ano ang nangyari? Bakit parang iiyak ka?" tanong nito.

Pilit siyang ngumiti at ikinuwento ang nangyari. Samantala, naiwan si Emilio sa kaniyang opisina, nakatingin sa basang dokumento. Naalala niya ang matapang na pagsagot ng bagong katulong. Hindi niya alam kung bakit hindi mawala sa isip niya ang mukha nito. "Mukhang hindi ordinaryong katulong ang babaeng iyon," bulong niya.

Kinagabihan, habang naghahanda si Hiraya ng mga damit na gagamitin niya kinabukasan, biglang kumatok si Ligaya sa kaniyang p***o.

"Hiraya, ipinapatawag ka ni Sir Emilio sa kaniyang opisina," sabi nito.

Napakunot-noo siya at napatingin sa orasan. "Ngayon po? May nagawa na naman po ba akong mali?" nag-aalalang tanong niya.

Umiling si Ligaya at ngumiti. "Hindi ko alam, pero mas mabuting pumunta ka na."

Dahan-dahang nagtungo si Hiraya sa opisina ni Emilio. Pagbukas niya ng p***o, nakita niyang nakatayo ito sa harap ng malaking bintana habang hawak ang isang basong tubig.

"Simula bukas, ikaw na ang personal kong katulong sa opisina at sa bahay," malamig nitong utos.

Nagulat si Hiraya. "Pero, Sir, hindi po ba sapat na ang mga tungkulin ko sa bahay?" tanong niya.

"Hindi ako nagtatanong. Ipinapaalam ko sa iyo ang magiging trabaho mo," sagot ni Emilio.

Napalunok si Hiraya at pinilit na panatilihin ang kaniyang pagiging kalmado. "Nauunawaan ko po, Sir. Gagawin ko ang lahat ng makakaya ko," sagot niya. Ngunit bago siya tuluyang makalabas, muli siyang tinawag ni Emilio.

"At isang bagay pa, Hiraya. Huwag mong kalimutan na empleyado lamang kita. Huwag kang masyadong magiging komportable sa akin."

Napatingin siya sa lalaki at bahagyang ngumiti. "Huwag po kayong mag-alala, Sir. Wala rin po akong balak maging komportable sa isang taong napakataray."

Pagkasabi niyon, mabilis siyang lumabas. Naiwan si Emilio na bahagyang nakataas ang kilay, hindi makapaniwalang may lakas ng loob ang bagong katulong na sagutin siya nang ganoon.

Pagkasara ng p***o, napahawak si Hiraya sa kaniyang dibdib at napabuntong-hininga. "Napakaarogante talaga ng lalaking iyon. Akala mo kung sino!" bulong niya habang naglalakad pabalik sa kaniyang silid. Ngunit hindi niya maiwasang mapangiti nang maalala ang naging reaksyon ni Emilio sa kaniyang huling sinabi. Sa unang pagkakataon mula nang mawalan siya ng lahat, nakaramdam siya ng kaunting saya dahil nagawa niyang ipagtanggol ang sarili.

Samantala, bumalik si Emilio sa kaniyang mesa ngunit hindi na siya makapagpokus sa trabaho. Paulit-ulit na pumapasok sa isip niya ang matapang na mukha ni Hiraya at ang walang takot nitong pagsagot. Kinuha niya ang cellphone at tinawagan si Jiro.

"Yung bago kong personal sa bahay, si Hiraya."

"Bakit? May problema ba?" natatawang tanong ni Jiro.

"Wala. Nakakainis lang siya," sagot ni Emilio.

Napatawa si Jiro. "Mukhang may bago kang pagkakaabalahan, pare."

Hindi sumagot si Emilio, ngunit sa kaibuturan niya, alam niyang hindi pangkaraniwan ang babaeng iyon.