Chapter 4

Sa unang pagkakataon matapos ang ilang araw na puno ng problema, nakaramdam siya ng kaunting pag-asa. Nakahanda na sa tabi ng kaniyang kama ang maliit niyang maleta na naglalaman ng ilang damit, personal na gamit, at mahahalagang dokumento. Hindi na niya dala ang mga mamahaling alahas na dati niyang isinusuot sa mga pagtitipon ng mga negosyante. Sa halip, pinili niyang mamuhay nang simple at kalimutan muna ang lahat ng bagay na nagpapaalala sa dati niyang pagkatao. Ngayon, hindi na siya ang Samantha Alcantara na kilala ng maraming tao. Siya na si Hiraya, isang ordinaryong babaeng handang magsimula muli.

Habang naghahanda, nakatanggap siya ng tawag mula kay Serene. "Good morning, Sam! Handa ka na ba sa unang araw mo bilang isang personal maid?" masayang tanong nito.

Napangiti si Samantha habang inaayos ang kaniyang buhok. "Medyo kinakabahan nga ako. Hindi ko alam kung paano ako makikibagay sa bagong trabaho ko."

Tumawa nang mahina si Serene. "Huwag kang mag-alala. Matalino ka at mabilis kang matuto. Sigurado akong kakayanin mo iyan."

Sandaling natahimik si Samantha bago nagsalita. "Salamat sa lahat, Serene. Kung wala ka, hindi ko alam kung saan ako pupulutin ngayon."

"Kaibigan mo ako, Sam. Hindi kita pababayaan," sagot nito.

Bago umalis, binuksan ni Samantha ang isang maliit na kahon kung saan nakatago ang ilang alaala ng kaniyang pamilya. Naroon ang litrato ng kaniyang mga magulang at isang gintong kuwintas na pamana sa kaniya. Kinuha niya iyon at matagal na pinagmasdan. Gusto sana niyang isuot ang kuwintas, ngunit nag-aalala siyang baka makilala siya ng ibang tao dahil sa natatanging disenyo nito. Sa huli, inilagay niya iyon sa isang maliit na supot at itinago sa loob ng kaniyang maleta.

"Pangako, hindi ko kalilimutan kung sino talaga ako. Darating ang araw na maibabalik ko rin ang lahat ng nawala sa akin," bulong niya bago tuluyang isara ang kahon.

Pagsapit ng alas-otso ng umaga, dumating siya sa Bautista Mansion sakay ng isang taxi. Bitbit ang kaniyang maleta, maingat siyang lumapit sa malaking tarangkahan. Agad siyang nakilala ng security guard na nakausap niya noong nakaraang araw.

"Magandang umaga, Miss Hiraya. Ikaw na pala ang bagong personal maid ni Sir Emilio," bati nito.

"Opo. Magandang umaga rin po," magalang niyang sagot. Binuksan ng guwardiya ang tarangkahan at tinulungan siyang ipasok ang maleta. Habang naglalakad patungo sa pangunahing entrada, hindi niya maiwasang mamangha sa lawak ng mansyon. Napagtanto niyang ibang-iba ang magiging buhay niya sa lugar na iyon.

Pagpasok niya sa mansyon, agad siyang sinalubong ni Ligaya Sarmiento. "Mabuti at maaga kang dumating, hija. Halika, ipapakita ko sa iyo ang kuwartong tutuluyan mo," sabi nito.

Sinundan ni Samantha ang punong katiwala hanggang sa isang malinis at maayos na silid sa ikalawang bahagi ng gusali. Hindi iyon kasinglaki ng kuwartong nakasanayan niya, ngunit kumpleto naman sa kama, aparador, maliit na mesa, at sariling banyo.

"Dito ka muna mananatili. May sarili kang oras ng pahinga, pero kailangan mong sundin ang iskedyul ng trabaho," paliwanag ni Ligaya.

"Maraming salamat po. Sapat na sapat na po ito para sa akin," nakangiting sagot niya.

Pagkatapos ilagay ang kaniyang mga gamit, dinala siya ni Ligaya sa kusina upang ipakilala sa iba pang mga tauhan. Naroon ang ilang empleyadong abala sa paghahanda ng pagkain at paglilinis.

"Mga kasama, siya si Hiraya Alcantara. Siya ang bagong personal maid ni Sir Emilio," pagpapakilala ng punong katiwala. Ngumiti ang isang babaeng nagngangalang Ysabel Dizon na kasalukuyang may hawak na tray.

"Hi, Hiraya! Ako si Ysabel. Personal assistant ako ni Sir Emilio, pero madalas din akong nandito sa mansyon." May isa pang babaeng lumapit at nagpakilala bilang isa sa mga tagalinis. Mabilis na naging magaan ang pakiramdam ni Samantha dahil sa kanilang maayos na pagtanggap.

"May ilang bagay kang kailangang tandaan tungkol sa ating amo," seryosong paalala ni Ligaya habang ipinapakita ang iskedyul. "Una, kailangang nakahanda ang kaniyang almusal bago mag-alas-siyete. Pangalawa, ayaw niya ng maingay habang nagtatrabaho. Pangatlo, huwag na huwag kang papasok sa kaniyang kuwarto nang walang pahintulot, lalo na kapag wala siya roon."

Maingat na pinakinggan ni Samantha ang lahat. "May iba pa po ba akong dapat malaman?" tanong niya. Bahagyang nag-alinlangan si Ligaya bago sumagot.

"Huwag kang masyadong makikipagtalo sa kaniya. Hindi siya mahilig sa mga taong sumasagot. Minsan, kahit ang simpleng pagkakamali ay ikinagagalit niya."

Habang naglilibot sila sa mansyon, napansin ni Samantha ang isang malaking larawan na nakasabit sa dingding. Iyon ay larawan ng isang pamilyang binubuo ng isang matandang mag-asawa at isang batang lalaki na maaaring nasa sampung taong gulang pa lamang. Sa larawan, nakangiti ang bata habang hawak ang kamay ng kaniyang ama.

"Sino po sila?" tanong niya.

Saglit na tumingin si Ligaya sa larawan bago umiwas ng tingin. "Pamilya po iyan ni Sir Emilio. Matagal na pong wala ang kaniyang mga magulang." Hindi na nagtanong pa si Samantha. Naisip niyang maaaring may masakit na dahilan kung bakit bihira itong magpakita ng emosyon.

Pagsapit ng tanghali, binigyan siya ni Ligaya ng unang tungkulin. Kailangan niyang ayusin ang mga gamit sa sala at tiyaking malinis ang buong lugar bago dumating ang amo. Maingat niyang pinunasan ang mga mesa, inayos ang mga unan, at nilinis ang mga dekorasyon. Habang ginagawa iyon, napansin niyang may ilang dokumentong nakapatong sa malaking center table. Hindi niya iyon ginalaw dahil alam niyang pribadong gamit iyon ng may-ari.

"Mukhang seryosong tao talaga ang amo ko," bulong niya habang inaayos ang huling upuan. Hindi niya inaasahang ang mga dokumentong iyon ay may kaugnayan sa negosyong matagal na niyang pinag-aralan bilang isang heiress.

Makalipas ang ilang oras, dumating si Jiro Panganiban, ang pinakamalapit na kaibigan ni Emilio. Masayahin at palabiro ang lalaki kaya agad nitong napansin ang bagong mukha sa mansiyon.

"Ikaw siguro ang bagong katulong?" tanong nito habang nakangiti.

"Opo. Ako po si Hiraya," magalang na sagot niya.

"Jiro. Kaibigan ako ng may-ari ng bahay na ito. Isang payo lang, huwag mong masyadong seryosohin ang lahat ng sinasabi ni Emilio. Minsan kasi mas malamig pa siya sa air conditioner ng opisina."

Napatawa si Samantha sa sinabi nito. Ngunit bago pa siya makasagot, may narinig silang malakas na yabag mula sa hagdan.

Biglang naging seryoso ang ekspresyon ni Jiro. Mula sa itaas ay bumaba ang isang lalaking matangkad, nakasuot ng itim na pantalon at puting polo. Maayos ang kaniyang buhok, matalim ang mga mata, at halatang sanay na makuha ang lahat ng kaniyang gusto. Hindi na kailangang magtanong ni Samantha upang malaman kung sino iyon. Si Emilio Bautista mismo.

"Jiro, bakit ang ingay mo?" malamig nitong tanong.

"Wala naman. Ipinapakilala ko lang ang bagong personal maid mo," nakangiting sagot ng kaibigan. Bahagyang napatingin si Emilio kay Samantha.

"Siya ba ang bagong empleyado?" tanong nito.

"Opo, Sir. Ako po si Hiraya Alcantara," sagot ng dalaga habang magalang na yumuyuko.

Ilang segundo siyang pinagmasdan ni Emilio bago muling nagsalita. "Siguraduhin mong alam mo ang ginagawa mo rito. Hindi ako mahilig sa mga taong pabaya sa kanilang trabaho."

Bahagyang kumunot ang noo ni Samantha ngunit pinili niyang ngumiti. "Opo, Sir. Sisikapin ko pong hindi kayo biguin."

Walang anumang emosyon na makikita sa mukha ng CEO habang tumalikod ito at naglakad patungo sa kaniyang opisina. Nang mawala na ito sa kanilang paningin, lumapit si Jiro kay Samantha.

"Huwag kang mag-alala. Ganiyan talaga iyan kapag umaga. Minsan, ganiyan din kapag hapon at gabi," bulong nito. Napailing na lamang si Samantha. Mukhang tama nga ang babala ni Ligaya tungkol sa kaniyang magiging amo.

Nang gabing iyon, nakaupo si Samantha sa kaniyang bagong kuwarto habang pinagmamasdan ang maliit na bintana. Sa wakas, nagsimula na ang panibagong yugto ng kaniyang buhay. Bagaman hindi pa rin nawawala ang sakit na dulot ng pagtataksil ni Kairo, alam niyang kailangan niyang maging matatag. Kinuha niya ang cellphone at binuksan ang mensahe ni Serene. Kumusta ang unang araw mo, Sam? Ngumiti siya at nag-type ng sagot. Okay naman. Pero mukhang napakahirap pakisamahan ng amo ko. Pagkatapos, inilapag niya ang cellphone at tumingin sa kisame.

"Bagong pangalan, bagong buhay. Hindi na ako papayag na may sinumang sisira ulit sa akin."

Ngunit sa kabilang bahagi ng mansyon, nakatanggap si Emilio ng tawag mula sa kaniyang assistant tungkol sa isang hindi inaasahang problema sa kumpanya. Hindi niya alam na ang bagong katulong na nakilala niya ngayong araw ay may kakayahang baguhin hindi lamang ang kaniyang tahanan kundi pati ang kaniyang puso.