CHAPTER 5 Husband Unknown

Lucien Monteverde.

Ilang segundo akong nakatitig sa pangalan na nakasulat sa dokumento habang pilit inuunawa ng utak ko ang lahat ng nangyayari.

Sa totoo lang, pakiramdam ko ay may mali pa rin.

Hindi dahil hindi ko nababasa nang tama ang pangalan.

Hindi dahil may typo.

Kundi dahil imposible lang talagang tanggapin.

Sa lahat ng tao sa mundo, bakit isang Lucien Monteverde pa?

"Girl."

Napatingin ako kay Grace nang agawin niya ang dokumento sa kamay ko.

"Wait. Wait. Wait."

Paulit-ulit niyang binasa ang pangalan.

Pagkatapos ay muli niya akong tiningnan.

At pagkatapos ay binalikan ulit ang papel.

"Lucien Monteverde?" ulit niya.

Tumango ako.

Mukhang hindi pa rin siya makapaniwala.

Sa totoo lang, ako rin.

"Please tell me hindi ikaw 'to," sabi niya.

"Ako rin ang tanong."

"Girl..."

"Grace..."

"Asawa mo ang isa sa pinakamayamang lalaki sa bansa."

Napapikit ako.

Ayoko nang marinig iyon.

Ayoko nang pag-isipan.

Pero kahit anong gawin ko, hindi mabubura ang pangalan sa dokumentong hawak namin.

Nandoon iyon.

Malinaw.

Legal.

At opisyal.

Hindi na ito simpleng misunderstanding.

May record.

May marriage certificate.

May registry number.

May petsa.

May pirma.

Lahat ng bagay na nagpapatunay na totoong nangyari iyon.

Ang problema, wala akong maalala.

"Alam mo Grace, wala itong sense," bulong ko.

"Exactly," sagot ni Grace. "Kaya kailangan nating alamin."

Matapos ang ilang minuto ng pagtatanong sa PSA staff, wala rin kaming ibang nakuha maliban sa kumpirmasyon na valid ang record.

Hindi raw iyon mukhang clerical error.

At lalo raw hindi iyon mukhang duplicate identity issue.

Paglabas namin ng PSA office, pakiramdam ko ay may sampung kilo na nakapatong sa ulo ko.

Hindi ko na alam kung saan magsisimula.

Mas may bibigat pa pala sa pinagdaan ko, simula bumalik ex ko para sa kasal niya. Kung ako tatanungin ngayon, mas pipiliin ko nalang talaga mag asikaso ng kasal ng ex ko. Kesa sa mga nalalaman ko ngayon.

"Coffee."

Napatingin ako kay Grace.

"Ano?"

"Kailangan natin ng kape."

"Kailangan ko ng bagong buhay."

"Coffee muna."

Hindi na niya ako binigyan ng pagkakataong tumutol.

Ilang minuto lang ay nasa loob na kami ng pinakamalapit na coffee shop.

Pagkaupo namin, agad niyang inilabas ang laptop niya.

Mukhang mas excited pa siya kaysa sa akin.

"Ano'ng ginagawa mo?" tanong ko.

"Research."

"Grace."

"Inaalam ko kung sino ang asawa mo."

Napabuntong-hininga ako.

Hindi ko alam kung matatawa ako o maiinis.

Mabilis siyang nag-type sa search bar.

At halos agad ding lumabas ang resulta.

Lucien Monteverde.

Chairman and CEO of Monteverde Holdings.

Sunod-sunod ang articles.

Business magazines.

International conferences.

Interviews.

Awards.

Forbes features.

Luxury developments.

Parang walang katapusan.

Habang pababa nang pababa si Grace sa mga search results, lalo akong natutulala.

Parang hindi tao ang tinitingnan namin.

Parang buong industriya.

"Okay," sabi ni Grace. "Hindi ko na alam kung gaano siya kayaman."

Napailing ako.

"Hindi iyon ang importante."

"Importante iyon."

"Grace."

"May private island."

Napakurap ako.

"Ano?"

"Private island."

Nakatitig siya sa screen na parang may nakita siyang himala.

"May private island talaga siya."

Napahawak ako sa noo.

Hindi ko alam kung alin ang mas problema.

Ang misteryosong kasal ko.

O ang best friend kong mas interesado sa bank account ng asawa ko kaysa sa marriage mystery.

"Girl," sabi niya habang nakanganga pa rin sa laptop. "Kung ako ikaw, hindi muna ako magpapanic."

Tinignan ko siya nang masama.

"Talaga?"

"Oo."

"May asawa akong hindi ko kilala."

"Pero may private island siya."

Tinampal ko ang braso niya.

Napatawa siya nang malakas.

Pero mabilis ding nawala ang ngiti niya nang mapansin ang mukha ko.

"Sera."

"Hm?"

"Ayos ka lang ba?"

Napatingin ako muli sa screen.

Sa pagkakataong iyon, lumabas ang isang malaking larawan ni Lucien Monteverde mula sa isang business magazine cover.

Tahimik lang akong nakatingin.

Matangkad.

Matalim ang mga mata.

Maayos ang pananamit.

At may seryosong ekspresyon na parang bihirang ngumiti.

Mukha siyang taong sanay masunod.

Mukha siyang taong kontrolado ang lahat ng bagay sa paligid niya.

At higit sa lahat, mukha siyang lalaking imposibleng makasal sa isang taong gaya ko nang hindi ko nalalaman.

Pero habang mas matagal akong nakatingin sa litrato niya, may kakaibang pakiramdam na unti-unting bumabalik.

Parang may bahagi ng isip ko na gustong maalala ang isang bagay.

May kung anong pamilyar.

May kung anong kulang.

Napahawak ako sa sentido ko.

Biglang sumakit ang ulo ko.

Hindi naman sobrang sakit.

Pero sapat para mapapikit ako.

"Sera?"

Narinig kong tawag ni Grace.

Ngunit sa loob ng ilang segundo, parang may mabilis na larawang dumaan sa isip ko.

Isang kamay.

Mainit na hawak.

Hangin mula sa dagat.

At isang malalim na boses.

"Trust me."

Napamulat agad ako.

Nawala rin agad ang eksena.

Parang panaginip na hindi ko maabot.

"Sera!"

Mas malakas na ang tawag ni Grace.

Napakurap ako at bumalik sa kasalukuyan.

Nakahawak na siya sa balikat ko.

"Pumutla ka."

"Ayos lang ako."

Hindi siya mukhang kumbinsido.

Sa totoo lang, ako rin hindi.

Dahil hindi ko maipaliwanag kung bakit biglang may pumasok na alaala sa isip ko.

At mas lalong hindi ko maipaliwanag kung bakit pakiramdam ko ay may koneksyon iyon sa lalaking nasa screen.

Tahimik akong napatingin muli sa larawan ni Lucien.

Sa pagkakataong ito, isang bagong article ang lumabas sa ibaba.

Napansin ko agad ang headline.

Asia's Most Eligible Bachelor Returns to the Philippines After Two Years Abroad.

Napakunot-noo ako.

"Bachelor?" bulong ko.

Napatingin si Grace.

"Ano?"

Tinuro ko ang headline.

Kung bachelor siya, bakit may marriage record kami?

At kung may marriage record kami, bakit tila wala siyang alam tungkol sa akin?

Masyadong maraming tanong.

At wala ni isa ang may sagot.

Tahimik akong nakatitig sa litrato niya habang umiikot sa isip ko ang lahat ng posibilidad.

Hindi ko siya kilala.

O iyon ang akala ko.

Pero habang mas tinitingnan ko ang mukha niya, mas lumalakas ang pakiramdam na may mahalagang bahagi ng nakaraan ko ang nawawala.

At sa unang pagkakataon mula nang makita ko ang marriage record, isang bagong tanong ang sumagi sa isip ko.

Hindi na kung totoo bang asawa ko si Lucien Monteverde.

Kundi kung bakit pakiramdam ko ay may nakalimutan akong bahagi ng buhay ko na konektado sa kanya.