All Chapters of The Husband I Never Knew: Chapter 1 - Chapter 5

“Congrats, guys! Another successful wedding event!”Masaya kong pinalakpakan ang buong team habang unti-unti nang nililigpit ng lahat ang mga dekorasyon sa reception area. Punong-puno pa rin ng masasayang bisita ang ballroom. May mga abala sa pagkuha ng litrato kasama ang bagong kasal, may mga napapaiyak pa rin dahil sa emosyonal na wedding vows, at mayroon ding tila ayaw pang umuwi kahit tapos na ang programa.Isa na naman itong matagumpay na kasal.Isa na naman itong magandang kuwento ng pag-ibig na natapos sa isang masayang simula.Bilang wedding planner, iyon ang pinakapaborito kong bahagi ng trabaho. Walang makakatumbas sa pakiramdam na makita ang dalawang taong nagmamahalan na magsisimula ng bagong yugto ng buhay nila.“Naku, Sera!” natatawang sabi ni Princess habang inililigpit ang checklist niya. “Ang daming humanga sa skills mo. Tingnan mo, sunod-sunod na naman ang inquiries natin.”Napatingin ako sa laptop na nakabukas sa registration table at hindi ko napigilang mapangiti.

Tatlong araw na ang lumipas mula nang makipagkita ako kina Gabriel at Sofia para sa wedding planning meeting nila.At sa loob ng tatlong araw na iyon, sinubukan kong ilubog ang sarili ko sa trabaho.Unfortunately, hindi ganoon kadaling takasan ang sariling isip.Sa tuwing may ilang minutong pahinga ako, kusang bumabalik sa alaala ko ang engagement ring sa daliri ni Sofia, ang paraan ng paghawak ni Gabriel sa kamay nito, at ang katotohanang ilang buwan na lang ay ikakasal na sila.Nakakainis.Akala ko matagal na akong naka-move on.Akala ko wala na siyang epekto sa akin.Pero mukhang may mga bagay talagang hindi basta nawawala kahit gaano karaming taon ang lumipas.“Sera!”Napatingin ako sa pintuan ng opisina nang biglang pumasok si Grace na parang may emergency.May hawak siyang folder at may pamilyar na ngiti sa mukha.Iyong ngiting nagsasabing may balak na naman siyang ipagawa sa akin.“Ano na naman ’yan?” tanong ko.“Favor.”Agad akong umiling.“No.”Hindi pa man siya nagsasalita a

Lucien Monteverde.Ilang segundo akong nakatitig sa pangalan na nakasulat sa dokumento habang pilit inuunawa ng utak ko ang lahat ng nangyayari.Sa totoo lang, pakiramdam ko ay may mali pa rin.Hindi dahil hindi ko nababasa nang tama ang pangalan.Hindi dahil may typo.Kundi dahil imposible lang talagang tanggapin.Sa lahat ng tao sa mundo, bakit isang Lucien Monteverde pa?"Girl."Napatingin ako kay Grace nang agawin niya ang dokumento sa kamay ko."Wait. Wait. Wait."Paulit-ulit niyang binasa ang pangalan.Pagkatapos ay muli niya akong tiningnan.At pagkatapos ay binalikan ulit ang papel."Lucien Monteverde?" ulit niya.Tumango ako.Mukhang hindi pa rin siya makapaniwala.Sa totoo lang, ako rin."Please tell me hindi ikaw 'to," sabi niya."Ako rin ang tanong.""Girl...""Grace...""Asawa mo ang isa sa pinakamayamang lalaki sa bansa."Napapikit ako.Ayoko nang marinig iyon.Ayoko nang pag-isipan.Pero kahit anong gawin ko, hindi mabubura ang pangalan sa dokumentong hawak namin.Nando