CHAPTER 3 A Favor From Grace

Tatlong araw na ang lumipas mula nang makipagkita ako kina Gabriel at Sofia para sa wedding planning meeting nila.

At sa loob ng tatlong araw na iyon, sinubukan kong ilubog ang sarili ko sa trabaho.

Unfortunately, hindi ganoon kadaling takasan ang sariling isip.

Sa tuwing may ilang minutong pahinga ako, kusang bumabalik sa alaala ko ang engagement ring sa daliri ni Sofia, ang paraan ng paghawak ni Gabriel sa kamay nito, at ang katotohanang ilang buwan na lang ay ikakasal na sila.

Nakakainis.

Akala ko matagal na akong naka-move on.

Akala ko wala na siyang epekto sa akin.

Pero mukhang may mga bagay talagang hindi basta nawawala kahit gaano karaming taon ang lumipas.

“Sera!”

Napatingin ako sa pintuan ng opisina nang biglang pumasok si Grace na parang may emergency.

May hawak siyang folder at may pamilyar na ngiti sa mukha.

Iyong ngiting nagsasabing may balak na naman siyang ipagawa sa akin.

“Ano na naman ’yan?” tanong ko.

“Favor.”

Agad akong umiling.

“No.”

Hindi pa man siya nagsasalita ay alam ko nang wala akong mapapala.

“Hindi mo pa nga alam kung ano.”

“No.”

“Sera.”

“No.”

“Libre kong lunch.”

Napaisip ako nang bahagya.

“Go on.”

Napairap siya.

“Samahan mo akong kumuha ng CENOMAR.”

Napakunot-noo ako.

“CENOMAR?”

“Oo. Requirement sa kasal,” sagot niya.

Doon ko lang naalala kung gaano na pala kalapit ang wedding nila ng fiancé niyang si Vlad.

“Wait. Three months na lang bago ang kasal ninyo, ’di ba?”

Agad siyang napangiti.

At iyong ngiti niya ang isa sa mga bagay na nagpapatunay kung gaano siya kasaya.

“Exactly!”

Napatawa ako.

“Parang kailan lang umiiyak ka dahil nasa ibang bansa siya.”

“Nakakainis ka talaga.”

“Pero totoo naman.”

Tumawa siya bago muling umayos ng upo.

“Hindi kasi makakauwi si Vlad para asikasuhin ang ibang documents, kaya ako muna ang gumagawa ng lahat.”

Tumango ako.

Habang nagsasalita siya tungkol sa wedding preparations nila, hindi ko maiwasang mapansin kung gaano siya kasigurado sa buhay na gusto niya.

Hindi lang sa kasal.

Kundi sa lalaking pinili niyang makasama.

At kung magiging totoo ako sa sarili ko, iyon ang bagay na minsan kong kinaiinggitan.

Hindi ang wedding dress.

Hindi ang engagement ring.

Hindi kahit ang mismong kasal.

Kundi ang certainty.

Iyong pakiramdam na may taong sigurado sa'yo.

Iyong pakiramdam na kahit anong mangyari, may taong pipili sa'yo araw-araw.

“Sera?”

Napakurap ako.

“Hm?”

“Naiinggit ka ba?”

Napairap ako.

“Feelingera.”

Tumawa siya.

“Konti lang?”

“Grace.”

“Mamatay?”

Napangiti ako at napailing.

“Maybe a little.”

Natahimik siya sandali bago tumango.

“Darating din ’yan.”

Hindi ako sumagot.

Hindi dahil hindi ako naniniwala.

Kundi dahil hindi ko alam kung naniniwala pa ba ako.

Minsan kasi, kapag nasaktan ka nang sobra, nagiging maingat ka na sa mga bagay na dati ay madali mong pinapangarap.

Biglang tumayo si Grace.

“At dahil nandun na rin tayo, kumuha ka na rin ng CENOMAR mo.”

Napatingin ako sa kanya.

“Ano'ng gagawin ko sa CENOMAR?”

“Malay mo. Baka may secret husband ka.”

Sabay kaming nagtawanan.

Kung alam lang namin kung gaano magiging ironic ang biro niyang iyon.

“Ayaw ko.”

“Please?”

“No.”

“Please?”

“No.”

“Libre kong samgyup.”

Napaisip ako.

Mahal ko ang samgyup.

Pero hindi ako ganoon kadaling mabili.

“Still no.”

Bigla siyang ngumiti.

“Libre kitang ticket ng F4.”

Natigilan ako.

Napabuntong-hininga ako pagkatapos ng ilang segundo.

“Fine.”

“YES!”

Parang batang nanalo sa raffle si Grace habang nagdiriwang sa gitna ng opisina.

---

Kinabukasan ay maaga kaming pumunta sa PSA office.

At gaya ng inaasahan, mahaba na agad ang pila.

May mga bagong engaged couples.

May mga mag-asawang may kasamang anak.

May mga bagong graduate na kumukuha ng requirements.

At mayroon ding mga senior citizens na tahimik na naghihintay ng kanilang turn.

Pakiramdam ko kalahati ng populasyon ng Pilipinas ay naroon.

“Ang hirap pala maging adult,” bulong ko.

Natawa si Grace.

“Welcome to reality.”

Habang naghihintay kami, napansin ko ang isang engaged couple na nasa kabilang pila.

Magkahawak-kamay sila habang masayang nagtatawanan.

Mukhang wala silang pakialam sa haba ng pila.

“Tingnan mo sila,” sabi ko.

Napalingon siya.

“Ano naman?”

“Mukha silang masaya.”

“Mukha rin silang walang pera.”

“GRACE!”

Tumawa siya nang malakas.

“I'm just being honest.”

Napailing na lang ako.

Habang lumilipas ang oras, mas lalo kong napagmasdan ang mga tao sa paligid.

May mga nagpaplano ng kasal.

May mga nag-aasikaso para sa pamilya.

May mga abalang bumubuo ng kinabukasan nila.

At sa kung anong dahilan, napaisip ako tungkol sa sarili ko.

May negosyo ako.

May pangarap.

May career na mahal ko.

Pero pagdating sa personal na buhay?

Pakiramdam ko matagal na itong naka-pause.

Hindi ko alam kung darating pa ba ang araw na ako naman ang magpaplano para sa sarili kong kasal.

Iyong ako naman ang makikipag-meeting sa coordinator.

Ako naman ang pipili ng venue.

Ako naman ang magsusuot ng wedding gown.

“Naniniwala ka pa ba sa forever?”

Napalingon ako kay Grace.

“Random naman niyan.”

“Answer the question.”

Napaisip ako.

Noong bata pa ako, mabilis akong sasagot ng oo.

Noong kami pa ni Gabriel, wala rin akong pag-aalinlangan.

Ngayon?

Hindi na ganoon kasimple.

“Maybe,” sagot ko.

Tumango siya.

“Good answer.”

Bago pa ako makapagtanong kung bakit, tinawag na ang pangalan niya.

Mabilis niyang nakuha ang dokumento niya at bumalik sa kinauupuan namin.

Nakangiti siya habang kumakaway sa papel.

“Congratulations.”

“Ano?”

“Officially confirmed. Wala akong ibang asawa.”

Tinapik niya ang balikat ko.

“Your turn.”

Napairap ako.

“Baliw.”

Tumayo ako at lumapit sa counter.

Simple lang naman ang kukunin ko.

Isang dokumento.

Ilang minuto.

Pagkatapos ay kakain kami ng samgyup at babalik sa opisina.

At malamang, maiisip ko na naman ang nalalapit na kasal ng ex ko.

Hanggang ngayon, hindi ko pa rin alam kung bakit pumayag akong akuin ang wedding nila.

Marami naman akong pwedeng i-assign na coordinator.

Pero heto ako.

Mukhang kusang inilalagay ang sarili sa sitwasyong nagpapahirap sa akin.

Habang nag-iisip ako, napansin kong medyo matagal nang nakatingin sa monitor ang staff sa harap ko.

“May problema po ba?” tanong ko.

Hindi siya agad sumagot.

Patuloy lamang siyang tumitingin sa screen.

“Miss?”

Napatingin siya sa akin.

“Miss Seraphina Reyes?”

“Yes?”

May kakaibang ekspresyon sa mukha niya.

Parang naguguluhan.

Parang may mali siyang nakita.

“Miss Reyes...”

Bigla akong kinabahan.

“Yes?”

Muli siyang tumingin sa monitor bago bumalik ang tingin sa akin.

Pagkatapos ay huminga siya nang malalim.

“According to our records...”

Napakunot-noo ako.

At nang marinig ko ang sumunod niyang sinabi, pakiramdam ko ay nawalan ako ng hangin.

“You are already married.”

Napatitig lang ako sa kanya.

Hindi agad nag-register sa isip ko ang mga salitang iyon.

“Ano?”

Mahina lang ang boses ko.

Halos pabulong.

“I'm sorry, Miss,” sabi ng staff. “Pero iyon po ang lumalabas sa system.”

Nanginginig ang mga daliri ko habang nakahawak sa counter.

Hindi ako kasal.

Sigurado ako roon.

Wala pa akong pinipirmahang marriage certificate.

Wala akong wedding ceremony na naaalala.

Wala akong asawang kilala.

Kaya paano nangyari iyon?

At kung totoo ang nasa record...

Sino ang lalaking pinakasalan ko?

At bakit wala akong kahit isang alaala tungkol dito?

Habang nakatitig ako sa monitor na hindi ko naman makita, isang malamig na takot ang unti-unting gumapang sa buong katawan ko.

Dahil sa unang pagkakataon, pakiramdam ko ay may bahagi ng buhay ko na hindi ko kilala.

At mas nakakatakot iyon kaysa sa pagbabalik ni Gabriel sa buhay ko.