CHAPTER 2 Professional Smile

“Ay, anak ng—!”

Muntik ko nang matapon ang hawak kong kape nang makita ko ang schedule na nasa screen ng cellphone ni Grace.

Agad kong inilapag ang tasa sa mesa bago pa ito tumumba at madamay ang mga proposal, contracts, at wedding layouts na halos magdamag kong inayos.

“Ano ba, girl? Okay ka lang ba?” tanong ni Grace habang nakataas ang isang kilay.

Nakakairita talaga ang mukha niya kapag alam niyang tama siya.

“Bakit ka ba nandito sa condo ko nang ganitong kaaga?” reklamo ko habang hinihimas ang sentido ko. “At sino bang nag-imbita sa’yo?”

Hindi siya sumagot. Sa halip, muli niyang itinapat sa akin ang cellphone niya.

Napabuntong-hininga ako.

Meeting Schedule

Mr. Gabriel Fernandez

Ms. Sofia Villanueva

Agad akong napasubsob sa mesa.

“This is a nightmare.”

Malakas ang tawa ni Grace.

“Three days pa lang mula noong nagkita kayo ulit, pero parang gusto mo nang lumipat ng bansa.”

“Actually, gusto ko.”

“OA.”

Hindi ko siya pinansin.

Tatlong araw na ang lumipas mula nang biglang bumalik sa buhay ko si Gabriel Fernandez. Tatlong araw na pilit kong ikinukumbinsi ang sarili kong wala na siyang epekto sa akin.

Unfortunately, hindi yata naniniwala ang utak ko sa mga kasinungalingan ko.

Sa tuwing naaalala ko ang engagement ring sa daliri ni Sofia, bumabalik ang mga alaalang matagal ko nang sinusubukang kalimutan.

Nakakainis.

Akala ko naka-move on na ako.

Akala ko tapos na ang chapter na iyon ng buhay ko.

Pero mukhang may mga sugat talagang hindi basta nawawala kahit gaano karaming taon ang lumipas.

“Grace,” tawag ko.

“Hm?”

“Ikaw na lang kaya ang humarap sa kanila?”

“No.”

“Sabihin mong may sakit ako.”

“No.”

“Sabihin mong nasa Singapore ako.”

“No.”

“Sabihin mong namatay na ako.”

Napaisip siya sandali.

“Tempting.”

“GRACE!”

Tumawa siya habang umiinom ng kape ko.

“At bilang best friend mo, sasabihin ko sa’yo ang totoo.”

“Ano?”

“Takot ka lang.”

Natigilan ako.

Gusto ko sana siyang kontrahin, pero walang lumabas na salita sa bibig ko.

Dahil tama siya.

Hindi ako natatakot kay Sofia.

Hindi rin ako natatakot sa meeting.

Ang kinatatakutan ko ay ang posibilidad na bumalik ang mga damdaming matagal ko nang ibinaon sa limot.

“Life goes on, Sera,” mas mahinahon niyang sabi.

Tahimik akong napatingin sa bintana ng condo.

Madaling sabihin.

Mahirap gawin.

Lalo na kapag limang taon ng buhay mo ang inilaan mo sa isang tao.

Limang taon ng mga plano.

Limang taon ng mga pangarap.

Limang taon ng pagmamahal.

At pagkatapos, bigla na lang siyang nawala nang walang paliwanag na sapat para maibsan ang sakit.

“Tayo na,” sabi ni Grace matapos ang ilang minutong katahimikan.

“Ayaw ko.”

“Tayo na.”

“Ayaw ko talaga.”

“Seraphina Reyes.”

Napaupo ako nang tuwid.

Kapag buong pangalan ko na ang ginagamit niya, alam kong wala na akong choice.

“Fine.”

---

Pagdating namin sa restaurant, agad kaming sinalubong ng isang staff.

“Reserved table for Mr. Gabriel Fernandez, ma’am.”

Tumango ako.

Hindi ko alam kung matatawa ako o maiinis.

Kung makapag-book ng private dining area ang lalaking iyon, parang siya ang may-ari ng buong lugar.

Habang naglalakad kami papunta sa reserved section, hindi ko maiwasang kabahan.

Paulit-ulit kong pinaalalahanan ang sarili ko na business meeting lang ito.

Nothing more.

Nothing personal.

Isa lang itong trabaho.

Ngunit hindi pa rin maalis ang kakaibang tensyon sa dibdib ko.

“Really, hon? I’m so excited!”

Napalingon ako nang marinig ang masayang boses ni Sofia.

At naroon sila.

Magkatabi.

Magkahawak-kamay.

At mukhang masaya.

“Hey, Sera,” bati ni Gabriel nang makita ako.

“It’s okay, Sir Fernandez,” sagot ko agad. “Kakarating lang din namin.”

Professional.

Kailangan professional.

Kahit gusto kong ibato sa kanya ang menu.

Naupo kami at nagsimula ang meeting.

Habang inilalabas ko ang mga wedding packages at design concepts, hindi ko maiwasang pagmasdan si Sofia.

Maganda siya.

Pero hindi iyong tipo ng ganda na nakaka-intimidate.

May mabait siyang mga mata at may natural na warmth sa paraan ng pakikipag-usap niya.

Siya iyong tipo ng tao na madaling magustuhan.

At iyon ang problema.

Gusto ko sana siyang kamuhian.

Mas madali sanang harapin ang sitwasyon kung may dahilan akong magalit sa kanya.

Pero wala.

Wala siyang kasalanan sa nangyari noon.

“It’s nice to finally meet you, Miss Reyes,” nakangiting sabi niya.

“Likewise,” sagot ko.

Habang tumatagal ang meeting, unti-unti akong bumalik sa pagiging wedding planner.

Nag-usap kami tungkol sa venue, flowers, guest list, at overall theme ng kasal.

Everything was going smoothly.

Hanggang sa inilabas ni Gabriel ang tablet niya.

“About the venue,” sabi niya.

Napatingin ako sa screen.

Garden wedding.

Elegant.

Romantic.

At halos kapareho ng wedding concept na minsan naming pinag-usapan noon.

Noong kami pa.

Noong naniniwala pa akong may kami habang-buhay.

“Beautiful, right?” tanong ni Sofia.

Mabilis akong napakurap.

“Yes,” sagot ko. “It’s beautiful.”

Ngumiti siya.

“Dream wedding ko talaga ito.”

May kung anong kumirot sa dibdib ko, ngunit pinili kong huwag pansinin iyon.

Past is past.

Wala nang saysay ang mga alaalang iyon ngayon.

“We trust you, Sera,” sabi ni Sofia. “I know our wedding will be beautiful.”

Ngumiti ako.

“I’ll make sure of that.”

At totoo iyon.

Dahil kahit ano pa ang personal kong nararamdaman, trabaho ko pa rin ito.

Hindi ko hahayaang maapektuhan ng nakaraan ang reputasyong ilang taon kong binuo.

Habang nagpapatuloy ang meeting, may isang bagay akong napansin.

Madalas kong mahuling nakatingin si Gabriel sa akin.

At sa tuwing magtatama ang mga mata namin, siya ang unang umiiwas.

Parang may gusto siyang sabihin.

Parang may gusto siyang ipaliwanag.

Pero hindi ko na gustong marinig pa ang anumang sasabihin niya.

Masyado nang huli para doon.

“Can I ask something?” biglang tanong ni Sofia.

“Sure,” sagot ko.

“Were you and Gabriel friends before?”

Biglang natahimik ang mesa.

Maging si Grace ay napatingin sa akin na para bang may inaabangang eksena sa isang teleserye.

Si Gabriel naman ay bahagyang nanigas sa kinauupuan niya.

Ngunit ngumiti lamang ako.

“College friends,” sagot ko.

Hindi iyon kasinungalingan.

Pero hindi rin iyon ang buong katotohanan.

“Really?” masayang sabi ni Sofia. “That’s nice.”

“Yeah. Long time ago.”

At iyon lang ang sinabi ko.

Pagkatapos ng halos dalawang oras na meeting, natapos din kami.

Nauna nang lumabas si Grace para sagutin ang tawag ng fiancé niya habang si Sofia naman ay nagpaalam nang maaga.

Kinuha ko ang mga dokumento ko at akmang aalis na rin nang marinig ko ang boses ni Gabriel.

“Sera.”

Napahinto ako.

Dahan-dahan akong lumingon.

At sa loob ng ilang segundo, tila bumalik ang lahat ng alaalang pilit kong kinakalimutan.

“Thank you.”

Dalawang simpleng salita.

Ngunit may kung anong bigat sa paraan ng pagkakasabi niya.

Ngumiti ako.

Hindi bilang dating kasintahan.

Hindi bilang babaeng minsang nasaktan niya.

Kundi bilang wedding planner na ginagawa lamang ang trabaho niya.

“Congratulations again,” sagot ko.

Pagkatapos noon ay tuluyan na akong tumalikod at naglakad palayo.

Hindi ko alam na habang sinusubukan kong iwan sa likod ang nakaraan, may mga lihim nang unti-unting lumalapit sa akin.

At sa loob lamang ng ilang araw, isang dokumento ang magpapabago sa lahat ng pinaniniwalaan ko tungkol sa pamilya, sa nakaraan, at maging sa lalaking minsang minahal ko.