Chapter 3

Kung nakatutunaw lang ang tingin ay kanina pa siguro nalusaw ang papeles ng bahay at lupa namin sa harapan ko. Pagkatapos ng nalaman ko sa nightclub ay halos hindi ako patulugin ng pag-iisip ng mga sagot sa tanong kung bakit iyon ginawa ni Sage. Anong kailangan niya sa akin? Bakit niya ako tinutulungan?

Nagtatalo ang isip ko sa kung dapat kong gawin gayong alam na nito ang isa sa pinakatatago ko.

“Walang mangyayari kung hindi ko siya pupuntahan,” ang tuluyang pagsuko ko bago tumayo sa aking upuan.

Kung alam na niya lahat ng dahilan kaya ako nasa nightclub ng gabing iyon ano pa bang ikahihiya ko?

Ang totoo ay nang gabing iyon ang unang araw ko sa club matapos kong pumayag na maging dancer doon para mabayaran at makuha agad ang titulo ng bahay at lupa ng bahay namin, na isinanla ng madrasta kong iniwan na kami pagkatapos maospital ni Papa. Iyon na lang choice na mayroon ako para hindi mawala ang nag-iisang alaala na mayroon ako sa mga magulang ko.

Nasa ospital pa rin si Papa at halos bago lang ako sa pinapasukan na eskwelahan. Hindi ko alam kung saan ako kukuha ng pera gayong binabalak ng ibenta ng manager sa iba ang titulo namin kaya ako nakipagkasundo sa kaniya. Pero, hindi ko inaasahan na ganito ang mangyayari pagkatapos ng isang gabi ko roon.

Masaya ako na nabawi na ang titulo ng bahay namin pero hindi ako masaya na nabawi ko ‘yon gamit ang pera ng iba.

“Tama ba ang address na nakuha ko?” ang tanong ko sa sarili habang tinitingnan ang maps sa ‘king cellphone. “Mukhang naliligaw na ‘ata ako—”

Naputol ako sa pagsasalita ng may biglang bumangga sa akin dahilan para mapaupo ako sa kalsada.

“Aray ko! Ano bang—Azi?” ang tanong ko sa batang ngayon ay nakasalampak din sa lapag at mukhang nagpipigil ng iyak. “Jusko po, Azi, ikaw nga! Anong ginagawa mo rito? Nasaktan ka ba?”

Agad ko siyang nilapitan at ng makilala niya ako ay tuluyan na siyang umiyak. Hindi ko naman alam ang gagawin ko kaya tinulungan ko muna siyang makatayo pero hindi pa rin siya tumitigil sa pag-iyak. Napapalingon na rin maging ang mga taong nadaraanan kami.

“May masakit ba sa ‘yo? Ituro mo kay teacher para makita natin,” ang pag-aalo ko sa kaniya habang sinisipat kung may sugat ba siya sa katawan.

“I… I don't want…”

“You don't want? Ang alin, Azi?”

“...tita Penelope…hik… to be my mom!” ang humihikbing pagpapatuloy niya

Napatikom naman ang bibig ko ng ma-realize na iba ang dahilan ng pag-iyak niya. Inalo ko na lang siya hanggang sa tumahan siya. Inaya ko rin siya sa malapit na parke para mapahupa ang pag-iyak niya dahil baka kung ano pa ang isipin ng mga taong nakakakita sa amin.

“Okay ka na ba?” ang tanong ko sa kaniya ng bilhan ko siya ng ice cream. “Ihahatid na kita pagtapos mo kumain, okay?”

“Pero andoon pa po si tita Penelope. I don't want to see her,” ang nakangusong angal niya na ikinangiwi ko.

“Pero kailangan mong umuwi kasi paniguradong nag-aalala na sila sa ‘yo. Gusto mo bang mag-alala sila?” Marahan siyang umiling na ikinangiti ko. “Uuwi na tayo pagkatapos mo d'yan para hindi sila mag-alala.”

Tumawag na rin ako sa bahay nila para ipaalam na kasama ko si Azi. Babae ang sumagot at mukhang iyon ang tinutukoy niyang tita Penelope. Ang kuwento ni Azi ay sinabi ng babae na kapag ikinasal na sila ng Daddy niya ay magiging mommy niya na ito. Pero mukhang hindi gusto ng bata ang ideya na ‘yon o mismong ang babae.

Wala naman ako sa posisyon na manghimasok kaya tahimik lang akong nakinig sa kaniya. Ang iniisip ko lang ay kung bakit nasa club noong gabing iyon si Sage kung may girlfriend na pala siya?

“Teacher!”

“Hm? Tapos ka na ba? Ready ka na umuwi?”

Umiling siya bago saglit akong titigan. “Puwede bang ikaw na lang po ang mommy ko?”

Napaawang naman ang bibig ko habang pinuproseso ang sinabi niya. Sa itsura niya ngayon ay mukhang seryoso siya sa tanong niya. Napangiti naman ako dahil halos ng mga estudyante ko ay tinatanong iyon sa akin.

“Azi!”

Kapuwa kami napalingon ni Azi sa boses na iyon. Agad kong natanaw ang isang balingkinitang babae na malalaki ang hakbang na papunta ang puwesto namin. Tumayo naman ako para salubungin ito.

“Good afternoon, kayo siguro ang—”

“Where have you been! Mababaliw na ako sa kahahanap sa ‘yo!” ang pagkausap ng babae kay Azi na agad namang nagtago sa likod ko. Doon pa lang siya napaangat ng tingin sa akin. “And who are you?”

Muli kong kinompose ang sarili bago bahagyang ngumiti. “Home room teacher ako ni Azrielle, ako ‘yung tumawag kanina sa bahay nila.”

Mula sa mapamintas na tingin ay biglang umamo ang mukha nito at pilit na ngumiti sa akin.

“O right! Thank you so much. Pasensya na at naabala ka pa ni Azi. Sakit talaga sa ulo ang mga bata ngayon,” ang sabi niya bago balingan si Azrielle. “Come on, Azi, umuwi na tayo. Pauwi na ang daddy mo, you don't want him to get worried.”

Imbis na sumagot ay lalong nagtago lang si Azi sa likod ko na ikinasama ng tingin sa kaniya ng babae sa harapan namin.

“Azrielle!”

Agad akong humarang sa kaniya dahil sa pagsigaw niyang iyon na maging ako ay nabigla.

“Excuse me, Ma’am, hindi niyo kailangang magtaas ng boses sa bata lalo at nasa public place tayo.” Ang matalim na tingin niya ay agad na bumaling sa akin. “Ako na lang ang kakausap kay Azi.”

Narinig ko ang inis na pagbuntong hininga nito. “Now I know kung bakit tumitigas ang ulo ng mga bata. Masyadong bini-baby ng mga teacher.”

Hindi makapaniwalang tiningnan ko siya. “Excuse me?”

Hindi niya ako sinagot at deretsong hinawakan si Azrielle sa braso.

“You're coming with me sa ayaw mo man at gusto,” ang sambit nito na ikinapiglas ng bata. Agad ko naman siyang inawat.

“No! I don't want to! Ayoko sa ‘yo!”

“Ma’am, ako na lang ang mag-uuwi sa kaniya para hindi na kayo mahirapan—”

Tinabig niya ako. “Ako na! Ako ang guardian niya kaya ako ang mag-uuwi sa kaniya!”

Lalo namang nagwala si Azrielle na muling nagsimulang umiyak na nakakapit sa akin. Magsasalita pa sana ako ng kapuwa kaming matigilan dahil sa isang pamilyar na boses ng lalaki na kahit hindi ko lingunin ay kilala ko na.

“Azrielle!”