Chapter 2

Felicity Hera Dela Merced’s POV

“Good bye, Teacher! See you tomorrow!” ang masiglang pagpapaalam ng isa sa mga estudyante ko sa Grade 1.

Nakangiting kumaway ako sa kaniya at sa nanay niyang nakangiti rin sa akin.

“Bye! Ingat sa pag-uwi.”

Pinanood ko silang makaalis bago dumeretso sa faculty para ilagay ang ibang gamit ko. Naabutan ko pa ang co-teachers ko na galing din sa kanilang mga klase.

“Kapagod,” ang malamyang sabi ni Jessie matapos ibaba sa mesa niya ang mga notebook na dala.

“Stress ka na naman sa mga grade 6 mo?” ang mapang-asar na tanong ko sa kaniya na lalo lang ikinalukot ng kaniyang mukha.

“Ano pa ba? Mabuti nga ikaw e mukhang maganda ang naging weekends kaya sobrang blooming ngayon,” ang balik na panunukso nito na ikinawala ng ngiti ko. “Nakipag-date ka siguro.”

Napatikhim ako. “Na parang may oras pa ako para d’yan,” pekeng ngiting sambit ko habang pinipilit hindi alalahanin ang nangyari sa weekend ko.

Bago pa man makapagtanong ng kakaiba sa akin si Jessie ay nagpaalam na agad ako na uuwi. Dumaan pa ako sa restroom para saglit na mag-ayos at para saglit na mapag-isa dahil bumaha na naman ang alaala ng nangyari sa club sa isip ko na pilit kong kinakalimutan.

“Azi?” ang pagtawag ko sa batang mag-isang nakaupo sa waiting area ng school nang mapadaan ako doon habang pauwi.

Nagtaas siya ng tingin sa akin at agad na remihistro ang lungkot sa kaniyang mukha kaya agad ko siyang nilapitan.

“Wala pa rin ang sundo mo?”

Marahan siyang umiling. Halos wala ng tao sa lugar bukod sa kaniya at sa guard.

“Sandali at tatawag ako sa inyo.”

Saglit kong tinawagan ang number ng bahay nila at luckily ay tauhan sa bahay ang sumagot. Papunta na raw ang driver nila para sundin si Azi, na-delay lang dahil nasiraan ito kanina na agad ko namang sinabi sa bata na hindi nagbago ang reaksyon sa mukha. Naupo ako sa tabi niya para samahan siya sa paghihintay.

“Alam mo bang nakakatanda ang pagsimangot?”

Ngumuso ito. “I’m not. I’m just sad.”

“Sad? Bakit? May nang away ba sa ‘yo?”

Umiling siya. “I don’t have a family to bring for family day.” Nangungusap ang matang nilingon niya ako. “But I want to go, teacher.”

“Oo naman,” ang agad kong sagot na ikinabuhay ng mga mata niya. “Pero susubukan pa rin ni teacher na kausapin sina mommy at daddy mo para may kasama ka sa family day.”

Napakurap-kurap naman siya habang nakatingin sa akin bago muling bumakas ang lungkot sa mukha. Doon ko lang naalala na wala na nga pala ang mommy niya. Tarantang hinabol ko agad ang tingin ni Azi para bawiin ang sinabi ko.

“Pero pwedeng si Teacher na lang din ang kasama mo. Family rin naman tayo rito sa school. Gusto mo ba ‘yon?”

“Really?”

“Of course! Promise ‘yan, kaya ‘wag ka ng sumimangot okay? Nakaka-haggard ‘yan ikaw rin.”

Agad na gumuhit ang ngiti sa kaniyang labi at bigla akong niyakap na bahagya kong ikinagulat bago gumuhit ang ngiti sa labi ko at yakapin din siya pabalik.

Somehow, isa ito sa mga dahilan kaya gusto ko rin talagang magturo.

Nakipagkuwentuhan pa ako saglit kay Azi habang hinihintay ang sundo niya at nang tuluyan silang makaalis ay marahas akong napabuntong hininga.

“Muntik ko ng makalimutan ang tungkol sa Family Day. Paniguradong makikita ko siya doon,” ang nanlulumo kong sambit habang nakatanaw sa malayo ng sasakyan ng bata.

Naging busy ang buong week ko pagkatapos no’n dahil kasama ako sa committee na nagpe-prepare para sa Family Day ng school. Halos mawaglit na nga sa isipan ko ang nangyari noong nagdaang weekend, well, ayoko na rin kasi sanang alalahanin pa ‘yon dahil purong kahihiyan at hindi kanais-nais lang ang ibinabalik no’n sa akin. Pero mukhang kahit anong iwas ko ay hindi palalampasin ng pilyong tadhana na tuluyan ko ‘yong makalimutan.

“Bakla ka! Hindi ko alam na close pala kayo ng Daddy ni Azi,” ang bulong sa akin ni Jessie habang namimigay kami ng bottled water sa mga pamilya sa field kung saan ginaganap ang Family Day.

“Actually, hindi ko rin alam,” ang lutang kong pabulong na sagot bago balingan sa hindi kalayuan ang tinutukoy niya.

Napasinghap ako ng magsalubong ang tingin namin ni Sage Villaruel, ang daddy ni Azi, at nagkataong ang lalaking nakakaalam din ng sekretong pagtatrabaho ko sa bar. Kanina ay hindi pa ako sigurado kung naaalala niya ba ako, pero ngayon na halos tunawin niya ako sa pagkakatitig sa akin sa buong activity ng Family Day ay siguradong-sigurado akong naaalala niya ako—ang lahat!

“Bakla ka! Naglalakad papunta rito!”

Kabadong nilingon ko muli kung nasaan si Sage at tama nga si Jessie dahil deretso itong naglalakad papunta sa puwesto namin.

“A-Anong gawin ko?”

“Anong anong gagawin mo? May atraso ka ba d’yan?” si Jessie na hindi ko makuhang sagutin ng ‘oo’ dahil malaki ang atraso ko sa lalaking huminto mismo sa harapan ko.

“Tulungan ko na kayo,” si Sage matapos kuhain ang karga-karga kong box ng bottled water.

Hindi ako nakaimik. Agad akong nag-iwas ng tingin sa kaniya dahil nilalamon na ng kaba ang dibdib ko. Kanina nga sa isang activity ay halos hindi na ako makahinga dahil sa lapit namin sa isa’t isa, ngayon pang siya na mismo ang lumalapit sa akin.

Medyo pinagsisisihan ko na nag-promise ako kay Azi na puwede niya akong maging magulang ngayong Family Day dahil mas lalo akong napalapit sa tatay niyang iniiwasan ko.

“Ay, salamat po, Mr. Villaruel,” ang sambit ni Jessie sa tabi ko nang makita niyang parang naestatwa na ako sa kinatatayuan ko.

“A-Ah, tutulong lang ako sa iba pa,” ang pagkausap ko kay Jessie na nilakihan pa ako ng mga mata pero agad na akong tumalikod dahil hindi ko na kinakaya ang titig sa akin ni Sage.

Hanggang matapos ang event ay hindi na ako nagpakita kay Sage. Natatakot akong bigla niya akong kausapin tungkol sa nangyari sa nightclub, bukod sa nakita niya ako roon, ay baka i-bring up niya rin—kung naaalala man niya ang nangyari sa VIP room.

Para maalis na ang pagkabalisa ko ay pumunta ako sa nightclub sa parehong araw. Tuwing weekends lang ang schedule ko roon pero dahil may kutob akong magkikita ulit kami sa nightclub ni Sage ay napagdesisyunan kong kausapin na lang ang manager tungkol sa kasunduan namin. Paniguradong wala na akong mukhang maihaharap pa kapag nagkita pa ulit kami sa club.

“Ano pong sabi niyo?” ang hindi makapaniwalang tanong ko sa manager ng club habang nagbibilang ito ng pera.

“Bingi ka ba? Ang sabi ko hindi mo na kailangang pumasok pa dito. Puwede mo na rin makuha ‘yung titulo ng lupa niyo. Wala ka ng atraso sa ‘kin,” ang masungit na sambit nito bago padarag na inilagay sa ibabaw ng lamesa ang papeles na dahilan kung bakit ako pumayag nakaraan na pumasok bilang dancer sa club.

“Pero… paano po nangyari ‘yon?”

Mataman niya akong tiningnan. “Ayaw mo ba? Isa pa, bakit ba ako ang tinatanong mo at hindi ‘yung kostumer mo nakaraan? Mukhang patay na patay ‘ata sa ‘yo dahil binigyan ako ng maraming datung para lang maalis ka rito. Swerte mo!”

“Kostumer? Sinong kostumer…”

Hindi ko na natapos ang sinasabi ko dahil tila nakakita ako ng multo ng maintindihan ang sinasabi niya.

I’m totally doomed.