Chapter 4

“Daddy!”

Tumakbo si Azi papalapit sa lalaking kararating lang. Sa itsura nito ay mukhang galing pa ito sa trabaho at dumeretso lang rito.

Muntikan ko ng makalimutan na siya ang pinunta ko rito, pero ngayong nasa harapan ko na siya ay muli na naman akong nilalamon ng kaba.

“Sage,” ang mahinhin na sambit ng babaeng ngayon ay abot-langit na ang ngiti.

“Penelope,” ang banggit ng lalaki sa pangalan nito matapos buhatin si Azi. Dumako rin ang tingin niya sa akin na agad kong ikinaiwas.

“Sa bahay ka na sana dumeretso. Sinusundo ko lang si Azi,” si Penelope.

Halos mapairap ako dahil sa pagiging two faced niya pero dahil sa mariin na tingin sa akin ni Sage na tila nagtatanong ang mga mata ay pinigilan ko ang sarili.

“You are here,” ang pagkausap sa akin ni Sage na ikinabaling ko sa kaniya.

“Binili po ako ni teacher ng ice cream!” si Azi.

“Ah! Yes, siya ang nakakita kay Azi. Sobrang thankful nga ako nung tumawag siya sa bahay. Sobrang nag-aalala talaga ako kanina,” ang madramang sabi ni Penelope na halos ikangiwi ko.

Anong problema ng babaeng ‘to at biglang bait-baitan na ngayon?

“Thank you… Miss Dela Merced.” Muling nagtagpo ang tingin naming dalawa.

Bahagya akong ngumiti. “Nagkataon lang na nasa lugar ako. Pero, mauuna na rin ako tutal ay nandito na rin naman kayo.”

“Ihahatid ka na namin,” ang agad na alok ni Sage na hindi bumibitiw sa pagkakatitig sa akin.

Napaawang naman ang bibig ko bago maalala na siya nga pala ang pakay ko kaya ako nandito.

“Yeah, we can drop you off,” pagsingit ni Penelope sa usapan.

Binalingan naman siya ni Sage. “It's fine, Pen, kami na lang ni Azi ang maghahatid sa kaniya.”

“But–”

“Your Mom already called me. They're waiting for you.”

Gusto pa sanang umangal ni Penelope pero sumuko na lang din siya.

Sa sasakyan kami ni Sage sumakay, sa likod na kami pumwesto ni Azi na agad nakatulog dahil siguro sa sobrang pag-iyak kanina. Imbis din na ihatid na ako ay inaya pa muna ako ni Sage na maghapunan sa kanila na hindi ko naman tinanggihan dahil gusto ko rin siyang makausap.

“What brings you here?” ang pagbasag niya sa katahimikan sa pagitan namin sa loob ng sasakyan.

Marahas akong napalunok para i-compose ang sarili. “Gusto kitang makausap,” ang deretso ko ng sabi.

Nakita ko ang pagtingin niya sa akin mula sa salamin.

“Alam kong alam mo na kung bakit kita gustong makausap,” ang dugtong ko na saglit niya namang ikinatahimik

“Sakto pala dahil gusto rin kitang makausap.”

Ako naman ang napatingin sa kaniya. Gusto kong magtanong kung anong gusto niyang pag-usapan pero nakuha na ng malaking gate a harapan namin ang atensyon ko.

Pagkapasok sa gate ay ang malawak na lupain at mala-mansyong bahay naman ang sumalubong sa amin. Nang huminto ang sasakyan ay kinuha sa akin ni Sage si Azi na tulog pa rin at saglit na nagpaalam para ibababa muna ang anak sa kuwarto nito.

Habang okupado naman ang atensyon ko sa kalilibot ng tingin sa loob ng mansyon ng i-assist ako ng isang tauhan doon papunta sa dining area na halos malaki pa sa salas ng bahay namin.

“Bakit hindi ka pa kumakain?” ang boses na iyon ni Sage ang nagpabalik sa akin sa realidad. Nakabalik na siya at naupo sa katapat kong upuan.

Ine-expect niya ba na kakain ako mag-isa pagkatapos niya akong ayain dito maghapunan? Lalo na at parang nasa last supper ako sa dami ng nakahaing pagkain at laki ng lamesa.

“Bakit gusto mo akong makausap?” ang pag-iiba ko sa usapan bago ko pa iyon makalimutan dahil sa mukhang masasarap na pagkain na nakahain.

“Eat first before I tell you.”

“No,” agad kong angal. “Puwede bang pag-usapan na natin habang kumakain.”

Saglit niya akong tiningnan bago bahagyang tumango habang nakangisi. “Kung ‘yan ang gusto mo,” ang sagot nito bago lagyan ng pagkain ang plato ko na saglit kong ikinatingin sa kaniya bago magpasalamat.

“Pero bago ko sabihin ang pakay ko, sabihin mo muna ang iyo. What do you wish to discuss with me, Miss Dela Merced?”

Napatikhim ako dahil sa pagtawag niya sa akin. “Hera na lang. You can call me Hera.”

“Hera,” ang pag-ulit niya sa pangalan ko at sa hindi ko maipaliwanag na dahilan ay naramdaman ko ang paglakbay ng kilabot sa katawan ko. “You can call me Sage, then.”

Marahan akong tumango bago muling tumikhim habang mariin ang tingin sa kaniya na tahimik lang na kumakain.

“Narinig kong binayaran mo ang pagkakautang ko sa club,” ang panimula ko na saglit niyang ikinatigil. “Bakit? I mean, para saan? Hindi mo naman ako ganoon kakilala. Oo, may nangyari sa atin ng gabing ‘yon pero sapat na ba ‘yon para bayaran mo ang utang ko?”

Ibinaba niya ang kubyertos at deretso akong tiningnan.

“So, you remember?”

Saglit akong natigilan. “That's not my point, Mr. Villaruel.”

“Call me Sage,” ang pagtatama niya sa akin bago sumandal sa upuan. “At kung tinatanong mo kung bakit ginawa ko ‘yon. Hindi ko rin alam. Isipin na lang natin na paraan ko ‘yon para makabawi sa ‘yo sa pag-iwan mo sa akin sa club.”

Hindi makapaniwalang napaawang ang labi ko. “So, you are doing this para makabawi sa akin? Para sa ‘yo na ako ngayon may utang?”

“Not necessarily.”

“You're unbelievable!” ang bulaslas ko. “Ano ba talagang kailangan mo sa akin?”

Saglit siyang natahimik at seryoso akong tinitigan.

“I need your help, Hera.”

Kumalabog ang dibdib ko. Sa hindi ko maipaliwanag na dahilan ay tila masama ang kutob ko sa susunod niyang sasabihin.

“Ano namang tingin mo ang maitutulong ko sa ‘yo?”

“I need you to be my son's mother.”