Kabanata 6

“Sixteen?” Napabuntong-hininga si alex—o mas kilala sa barkada bilang si alex—sa sobrang pagkabigla.

Sa circle nila, kilalang-kilala si klea—dito sa Pilipinas, si kle—hindi lang dahil maganda siya, kundi dahil bata pa lang, achiever na. Consistent honor student, may Latin honors pa, at graduate ng isang top university sa Maynila. Sa buong alta sociedad ng Sea City—parang BGC at Forbes na pinagsama—wala talagang makakatapat sa credentials niya.

Bagay siya kay thaddy.

Sa totoo lang, sa mundo nila, hindi sapat ang ganda lang. Beauty alone is a dead end. Pero kapag sinabayan ng diploma at academic awards? Ayun ang panalo. Lalo na sa mga old rich at political clans, sobrang big deal ng educational background ng babae.

Yung kaunting paghanga ni alex kay aviana kanina? Biglang naglaho. Napalitan ng pangmamaliit.

“aviana,” sabi niya, halatang may halong pangungutya ang boses, “totoo ba na sixteen ka pa lang, tumigil ka na sa pag-aaral?”

Nakatitig si wendy kay joy na taas-noo at halatang proud sa sarili. Ngumiti lang siya nang mahinahon. “Oo. Totoo. Sixteen ako nang tumigil ako.”

“Wow, ang galing,” tawa ni alex. “Ang cute ng coincidence. Yung second brother ko rin sixteen tumigil mag-aral. Pero siya, legit genius. At sixteen, may double master’s degree na sa Harvard University. Historical record pa nga. Eh ikaw? Sixteen tumigil ka. Wala ka man lang high school diploma, ‘di ba? Hahaha!”

Malakas ang tawa niya. Halos umalingawngaw sa hallway ng exclusive bar sa Makati.

Nakataas ang baba ni joy. Parang reyna na nakatayo sa entablado.

Halos lahat doon, minamaliit si wendy.

Si thaddy naman—matangkad, mahahabang binti, nakatayo sa ilalim ng warm lights ng corridor. Bumagay sa matipuno at malamig niyang mukha ang ilaw. Tahimik lang siyang nakatingin kay wendy.

Tatlong taon nang housewife si wendy. Umiikot ang mundo niya kay thaddy. Natural lang siguro na wala siyang degree.

Pero hindi nagmukhang napahiya si wendy. Hindi siya umiwas ng tingin. Sa halip, yung malinaw at parang may sariling ilaw na mga mata niya, tumingin pabalik kay thaddy. Tapos ngumiti siya nang marahan.

“Yeah,” sabi niya, malambing ang tono. “Ang cute nga ng coincidence.”

Ang cute nga ng coincidence.

Hindi niya maipaliwendyag kung bakit, pero may gumalaw sa dibdib ni thaddy. Parang may kung anong pihit sa loob.

Ngayon lang niya napansin—ang ganda pala talaga ng mga mata ni wendy. Parang may sariling mundo. Parang may gustong sabihin.

“wendywendy!” Biglang may sumigaw.

Tumakbo papunta si Su zaideline—si zaideline, best friend ni wendy mula college days ng iba pero hindi ng kanya. Paglapit niya, kitang-kita ang inis sa mukha. “joy, binu-bully mo na naman ba si wendywendy?”

Kumunot ang noo ni joy pero nanatiling kalmado. “We’re not bullying her. Gusto nga naming tulungan. We’re planning to help her find a job.”

Napakurap si zaideline. “Ha? Kayo maghahanap ng trabaho para kay wendywendy?”

“Oo naman,” sagot ni joy, parang may ibinibigay na charity. “Kahit wala siyang diploma at credentials, we’ll try our best to recommend her somewhere decent.”

Sandaling natahimik si zaideline. Tapos natawa siya—yung tawendyg hindi mo alam kung matatawa ka o maiinis.

“Alam niyo ba kung sino si wendywendy?” sabi niya, halos hindi makapaniwala. “wendywendy is—”

Biglang hinawakan ni wendy ang braso niya. “zaideline, tama na. Let’s go.”

Napatigil si zaideline. Pinandilatan niya si joy ng tinging parang nanonood ng clown sa perya. “Sige. May araw ka rin. I promise you, may time na babalik ‘to sa’yo.”

Hinila niya si wendy palabas.

Pagkaalis nila, napamura si alex. “Anong problema ng babaeng ‘yon? Sixteen pa lang tumigil na sa school pero ang taas ng confidence. If I were her, magtatago na lang ako sa bahay.”

Hindi nagalit si joy. Hindi naman talaga niya tinitingnan si wendy bilang kalaban. Sa totoo lang, hindi niya ito kailanman tinuring na worthy opponent.

Magalit kay wendy? That would lower her level.

Ngumiti siya kay alex. “Hayaan mo na. Ignorance gives people courage.”

“Second Brother,” sabi ni alex kay thaddy, “makipag-divorce ka na kay wendy. She doesn’t deserve you.”

Walang emosyon ang mukha ni thaddy. Parang walang narinig. Tumingin lang siya kay joy. “Let’s go.”

Tumango si joy. “Okay.”

Sumunod sila kay thaddy palabas ng bar.

………

Paglabas nila sa labas ng high-end bar sa Poblacion, may biglang tumawag.

“President cameo?!”

Napalingon si thaddy. Nanlaki ang mata niya nang makita kung sino.

Isang pamilyar na mukha—ang presidente ng Harvard Asia Alumni Association, kilala bilang Principal Sai.

Lumapit si thaddy. “Principal Sai? What are you doing here in Sea City?”

Kitang-kita ang paggalang sa mukha ni joy. Kahit gaano pa siya katalino, kahit gaano pa siya ka-decorated sa academics, hindi pa rin siya nakapasok sa top-tier na tulad ng Harvard University. Hanggang pangarap pa lang iyon.

Ngumiti si Principal Sai. “I came for a private visit. May imi-meet sana akong very important person.”

Nagkatinginan sina joy at alex. Important person? Sa Sea City?

“Who?” tanong ni alex, curious.

Ngumiti lang si Sai. “A prodigy. Someone who made history at sixteen.”

Parang may biglang tumahimik sa hangin.

Si thaddy, hindi niya alam kung bakit, pero biglang sumagi sa isip niya ang ngiti ni wendy kanina.

Ang cute nga ng coincidence.

Sa kabilang kalye, sa ilalim ng ilaw ng poste, naglalakad sina wendy at zaideline.

“Grabe sila,” gigil na sabi ni zaideline. “If they only knew—”

“Shhh,” pigil ni wendy, may maliit na ngiti sa labi. “Let them talk.”

“But wendywendy, you literally—”

“zaideline.” Tumingin siya sa kaibigan. “Hindi lahat ng bagay kailangang ipagmayabang.”

Napabuntong-hininga si zaideline. “You’re too kind.”

wendy looked ahead. Tahimik ang gabi sa Makati. Pero sa loob-loob niya, alam niyang hindi pa tapos ang lahat.

Sixteen?

Oo.

Sixteen siya nang tumigil siya sa traditional school.

Pero hindi ibig sabihin nun, tumigil siya sa pag-aaral.

At ang cute nga ng coincidence.

Dahil may isang tao sa Sea City na hindi pa alam ang buong kwento.

At kapag nalaman niya—

Baka siya naman ang matahimik.