تسجيل الدخولSebastian (Kalix) POVMedyo sumasakit ang balikat ko paggising ko galing sa pagbubuhat ng mga glass panels kahapon. Tumingin ako sa orasan sa tabi ng kama—alas-singko y media pa lang ng madaling araw. Mas malamig ang hangin ngayon, ramdam ko kahit nakasara ang mga bintana ng kwarto namin. Sa tabi ko, mahimbing pa ang tulog ni Isabelle. Nakayakap siya sa unan niya, habang si Gabriel naman ay nakatihaya sa maliit niyang higaan sa gilid, bahagyang nakabukas ang maliit na bibig.Dahan-dahan akong bumangon para hindi sila magising. Nagsuot ako ng makapal na hoodie bago bumaba sa kusina. Pagdating ko sa ibaba, nagulat ako nang makita kong gising na rin si Seb. Nakaupo siya sa breakfast bar, may hawak na baso ng kape habang nakatitig sa tablet niya."Ang aga mo yata ngayon, Seb?" tanong ko habang lumalapit sa coffee maker para magsalin ng para sa akin."Hindi ako masyadong nakatulog, Sebastian," sagot niya nang hindi inaalis ang tingin sa screen. Iniharap niya sa akin ang tablet nang makaupo
Isabelle POVTahimik ang naging byahe namin pabalik sa subdivision mula sa site ng Pine Haven. Ang amoy ng basang lupa at putik mula sa construction site ay sumama sa amoy ng mga herbs na nasa likod ng sasakyan. Nakasandal ang ulo ko sa may bintana habang pinagmamasdan ang mga pamilyar na pino na nadadaanan namin. Kahit na maayos ang naging pag-uusap namin kay Architect Hernandez, hindi ko pa rin maiwasang maramdaman ang kakaibang tibok sa dibdib ko. Kilala niya ako. Alam niya kung paano ako gumuhit noong nasa Italy pa ako."You're overthinking again," basag ni Sebastian sa katahimikan habang maingat na inililiko ang SUV pumasok sa gate ng subdivision."Hindi naman sa ganoon, Sebastian. Medyo nabigla lang ako," sagot ko habang inaayos ang pagkakahawak sa tablet ko. "Architect Hernandez was one of the strict professors in Milan. Siya 'yung tipo na isang tingin pa lang sa lines mo, alam na kung kinopya mo lang o kung nanggaling talaga sa sarili mong ideya.""Pero narinig mo naman ang si
Isabelle Cruz POV Saktong alas-sais ng umaga, malamig pa ang hangin at may manipis na fog pa sa labas nang lumabas ako sa beranda. Suot ko ang isang lumang gray hoodie at leggings, habang bitbit ang maliit na pala at ang packet ng sunflower seeds na binili ko sa La Trinidad. Gaya ng ipinangako niya kagabi, nakatayo na si Rico sa tabi ng bagong gawang greenhouse timber frame. May dala siyang malaking sako ng fertilized soil at ilang gardening tools. "Ang aga natin, Architect, ah," bati ni Rico sabay baba ng sako sa damuhan. "Akala ko gigisingin pa kita pagkatapos kong mag-kape." "Hindi na, Rico. Mas gusto kong umpisahan 'to bago magising ang mag-ama ko," sagot ko habang lumalapit sa pwestong nilagyan ko ng marka kahapon. "Saan ba magandang i-halo 'tong pataba?" "Dito po sa gilid, Ma'am. Huhukayin muna natin nang kaunti para lumambot 'yung lupa bago natin ilagay ang seeds. Mas maganda kung may space bawat isa para hindi sila mag-agawan sa nutrients kapag lumaki na," paliwanag ni Ric
Isabelle POV Tahimik ang buong byahe namin pabalik mula sa La Trinidad. Kahit na puno ang likod ng SUV ng amoy ng sariwang rosemary, mint, at lavender, hindi ko na magawang ma-enjoy ang bango nito. Nakatitig lang ako sa labas ng bintana habang mahigpit na hawak ang packet ng sunflower seeds sa kandungan ko. Si Sebastian naman, halos bumaon na ang mga daliri sa manibela sa sobrang higpit ng hawak niya habang mabilis na binabaybay ang daan pabalik sa aming subdivision. "Isabelle, text Seb right now. Sabihin mo mag-ready sila sa sala," utos ni Sebastian, ang boses niya ay mababa at may pamilyar na talas na matagal ko nang hindi naririnig. "I already did. Naka-encode na ang message kay Kuru," sagot ko habang pinipindot ang phone ko. "They're waiting for us." Pagkapasok na pagkapasok ng sasakyan sa garahe, hindi na namin hinintay na patayin ni Sebastian nang matagal ang makina. Binuhat niya agad si Gabriel mula sa car seat habang ako naman ang kumuha sa diaper bag. Ang mga binili na
Isabelle POV Medyo maaga pa lang ay nakabihis na ako ng komportableng maong, rubber shoes, at isang light jacket. Ngayon ang araw ng lakad namin nina Sebastian at Gabriel patungong La Trinidad para maghanap ng mga halaman sa nursery. Tulad ng ipinangako ni Sebastian kagabi, walang laptop, walang blueprints, at walang security briefing ngayon. Isang simpleng family day. Pagbaba ko sa kusina, naabutan ko si Sebastian na inilalagay ang diaper bag at thermal flask sa backseat ng sasakyan sa garahe. Bumalik siya sa loob para kunin si Gabriel na kasalukuyang nakikipag-agawan ng sumbrero kay Seb sa sala. "Ayan, bagay sa'yo, buddy. Mukha kang maliit na hip-hop artist," tawa ni Seb habang inaayos ang maliit na snapback cap sa ulo ng anak ko. "Huwag mong sanayin sa ganyan ang anak ko, Seb. Baka paglaki niyan, puro oversized shirt na ang hinging pasalubong sa'yo," biro ni Sebastian habang kinukuha ang bata. Lumingon sa akin si Sebastian at ngumiti. "Ready ka na ba, Isabelle? Rico, sure
Sebastian POV Maaga pa lang ay gising na ako. Nakasanayan ko na yata na kahit gaano kapayapa rito sa Baguio, ang katawan ko ay laging naghahanap ng kilos pagpatak ng alas-singko ng madaling araw. Sinilip ko si Isabelle at Gabriel na mahimbing pang natutulog. Sa dilim ng kwarto, tanging ang mahinang paghinga lang nila ang naririnig ko. Dahan-dahan akong bumaba para magtimpla ng kape. Naabutan ko si Rico sa beranda, nakatitig sa fog na bumabalot sa buong garden. May hawak siyang baso ng mainit na tsaa, pero ang mga mata niya ay alerto, tila binabasa ang bawat galaw ng mga dahon ng pino. "Ang aga natin, Boss," bati ni Rico nang hindi lumilingon. "Sanayan lang, Rico," sagot ko habang sumasandal sa railings. "Kumusta ang paligid?" "Tahimik, Boss. Simula nung dumaan si Lorenzo, wala na tayong na-detect na kahit anong tail. Mukhang totoo nga 'yung sinabi niya na safe zone na natin 'to," ulat niya. Lumingon siya sa akin, medyo seryoso ang mukha. "Pero Boss, 'yung byahe sa Manila... sigur
Isla Moretti POV Tahimik ang kusina habang nililinis ko ang mga basag na tray na hinawi ni Kalix kanina. Bawat dampot ko sa mga tipak ng seramika, parang naririnig ko pa rin ang sigaw niya. Si Nanay naman, nakatitig lang sa basong tubig sa harap niya, bakas pa rin ang gulat sa mukha. Sa may pin
Isla Moretti POV Masakit sa ulo. ‘Yun lang ang masasabi ko simula nung tumapak si Nanay sa mansyon. Akala ko nung una, madali lang itago ang lahat, pero mali pala ako. Ang hirap magpanggap na normal na pamilya kayo kung ang mga kasama mo sa bahay ay mga taong sanay pumatay. Nasa kusina ako, sin
Isla Moretti POV Maulan nagyong gabi. 'Yung tipong masarap lang mag-hot chocolate habang nanonood ng TV. Kasama ko si Nanay sa sala, nanonood kami ng teleserye habang si Kalix naman ay nasa labas, sabi niya may "emergency board meeting" lang siya sa office ng agency niya. Pero alam ko ang totoo.
Isla Moretti POV Akala ko settle na kami sa setup namin, pero nagulat na lang ako isang umaga nung may bagong mukha sa loob ng mansyon. Hindi siya katulad nina Dante o Jojo na mukhang laging may kaaway. Itong isang ‘to, maaliwalas ang mukha, matikas ang tayo, at—aminin natin—gwapo. “Isla, meet Ri







