LOGINDIANA’S POVSandaling katahimikan ang namayani sa amin. Kinakabahan ako. Ang akala ko ay magagalit siya dahil dito. He never mentioned he wanted to have children with me. Ang akala ko rin, wala siyang seryosong plano para sa aming dalawa dahil tanging "chill" at pagpapasaway lang ang alam niyang gawin sa amin at kay Boss.Pero nagulat ako nang bigla niyang hawakan ang mukha ko at hinalikan ako.It was an endearing kiss—masarap, malinamnam sa kaibuturan ng aking puso at katawan. His kiss was like sweet sugar, an addiction that quickly spread through my veins.Habang hinahalikan niya ako, biglang nag-play sa isip ko ang lahat ng pinagdaanan ko bago ako napunta sa puntong ito. I was just a simple secretary—filing, organizing papers, and appointing schedules for the Boss. I was an NBSB. I had no parents left. My father has his own family now, and my mother died of leukemia. We struggled so much with financial matters back then, and we were neglec
DIANA’S POVWhile everybody is busy tracking down the person behind the threat, ako naman ay nagkukulong sa loob ng banyo ng office ni Amara. Naghihintay lang sa kanya.Siya ang una kong nilapitan tungkol sa bagay na ito. Bukod sa siya ang best friend ko, siya lang ang tanging tao sa mansyong ito na makakaunawa sa nararamdaman ko ngayon—ang takot na hinaluan ng kakaibang kaba.Nakaupo ako sa ibabaw ng toilet seat, hindi mapakali habang naghihintay kay Amara. Nang makapasok siya uli, mabilis niyang nilock ang pinto. May dala na siyang tatlong maliliit na box ng pregnancy test kits na pinabili niya sa isa sa mga tauhan nila kanina nang palihim.“Here, Bes,” she whispered, handing me the boxes.Isa-isa ko itong binuksan. Sa nanginginig na kamay, I carefully followed the instructions. Bawat patak ng ihi ko sa puting stick na 'yun ay tila ba tunog ng orasan na nagbibilang ng tadhana ko.Pagkatapos, inilapag ko ang tatlong test kits sa sink. Sabay kaming nakatitig doon, naghihintay sa resul
DIANA’S POV The threat in our clan led us into a state of constant fear. Kahit anong gawin naming paglilinis sa paligid, hindi maalis-alis ’yung bigat sa dibdib ko simula nang makita namin ’yung bangkay ng daga sa loob ng mansyon. Kasalukuyan akong tumatambay sa may hut ng garden sa malawak na mansyon. I needed to breathe. Hawak ang bagong biling libro, naupo ako sa isa sa mga benches sa gilid niyon. I was clearly doing my best to ignore the danger, trying to get lost in the story instead of the looming war outside our gates. “Honeybunch ko, anong ginagawa mo rito?” Ayan na naman ang nakakairitang boses ng boyfriend ko. I closed my eyes for a second, praying for patience. Wala talagang pinipiling lugar ang kalandian nitong si Liander. Nasa bingit na nga ng kapahamakan ang pamilya ng Boss niya, nakuha pa talaga niyang gumanyan. I know he is trying his best to lighten the mood in any way possible. Pero wala! Naiirita pa rin ako! Lumapit siya sa akin at tumabi. The moment he sat d
AMARA’S POV While we were walking through the hallway, Laxus couldn't resist himself. Ramdam ko ang mga braso niyang nakapulupot sa akin, holding me with a gentleness that bordered on overprotective. It was like he was afraid I might break a bone or something if he let go. I guess that’s what finding out you’re having triplets does to a man like him. “Thank you, wife,” he murmured, his voice a deep, vibrating baritone that sent shivers down my spine. I felt his kisses linger on my temples as we stepped inside the private elevator. The doors closed, giving us a brief, fleeting moment of solitude away from the prying eyes of his men. “You made me the happiest man on earth, Amie,” he added, his grip tightening just a little more, his forehead resting against mine. I couldn't help but smile, leaning into his warmth. My heart was overflowing. I couldn't wait for the world to know—to see him tell the media about the growth of our family. But more than that, I couldn't wait to tell ou
AUTHOR’S POVSa kabilang dako ng lungsod, malayo sa ingay ng ospital at sa init ng pagmamahalan nina Laxus at Amara, si Hilary ay tahimik lamang na nakaupo sa loob ng isang madilim na silid. Ang tanging nagbibigay ng liwanag ay ang mga monitors sa kanyang harapan na nagpapakita ng mga kuha mula sa secret CCTV cameras sa loob ng mansyon ni Laxus.She watched them with a cold, calculating gaze. They were clearly unaware of the storm brewing right under their noses.Biglang bumukas ang pinto at pumasok si Zachary, halata ang inis sa bawat hakbang nito. “Mom. Did you hear the report? They got Saga, and now they are adopting his daughter. Lumalaki na ang pamilya nila!” he said, his voice dripping with frustration.Nilaro-laro ng ginang ang laman ng hawak niyang wineglass. The dark red liquid swirled inside the crystal, mirroring the blood that had been shed—and the blood that was yet to come. She was clearly enjoying the show.“I know, son. I know,” she murmured. Hindi man lang naalis ang
AMARA’S POV:“Venus, baby...” tawag ko sa anak namin habang masaya kaming kumakain ng breakfast.She looked up from her pancakes, her eyes lighting up like bright orbs of blue and green. Sa tuwing tinitignan ko siya, hindi ko maiwasang mamangha. She has the perfect mix of features that made her look like she truly belonged to us. Para talaga siyang anak namin ni Laxus.I mean, she is ours now in every way that matters, but it’s almost poetic how she could pass as our biological child.She waited patiently, her fork still mid-air. “Yes, Mommy?”“Dito ka muna sa mansion, okay?” malambing na sabi ko. “Your Daddy and I have to go to the doctor for Mommy’s checkup. We need to make sure the baby inside my tummy is healthy.”Did I mention to her that I am pregnant with his future sibling, or did I?Agad kong nakitang medyo nalungkot ang baby namin. Her shoulders slumped, and the bright spark in her eyes dimmed just a little. It’s clear she still has that lingering fear of being left behind—
AMARA’S POV: Hindi naman ganoon kahaba ang biyahe papunta sa mismong place ng meeting, as a matter of fact, it took us for about fifteen minutes to get there. Pagkababa namin, sinalubong kami ng napakaraming lalaking nakasuot ng black and white tuxedo. They even bowed in front of us, especially ka
UNIQUE’S POV:Nasa hideout kami ngayon. Busy ako sa kaka-check ng mga bagong baril na binili ni Boss sa auction kagabi. Pero itong si Liander ang kulit! “Baby ko, nagtatampo ka ba dahil may hinalikan akong babae kanina? Sorry na baby ko,” pinulupot pa talaga niya ang mga braso sa akin.“What the f
AMARA’S POV:“Where are you going?” natigil ang sana ay pag-alis ko sa aking puwesto nang tanungin niya ako. “Mag-aayos ng sarili sir, di ba sabi mo may meeting tayo with the client?” sarkastikong sabi ko. Bitbit ang black shoulder bag na bigay ni Hershey, aalis na sana ako para makapag-retouch.
AMARA’S POV: “I must say, I am impressed by your skills and abilities, Ms. Marquez,” lihim akong napangisi dahil sa sinabi ni Mr. Morgan. Sino ba naman kasi ang hindi? Kanina lang kung makapag-insulto akala mo siya na ang may-ari ng buong mundo, dagdag pa yung parang diring-diri siya sa resume ko.







