Memory Lost?!

HERAIAH ‘Hera’ BAUTISTA

“Friend! Saan ka pupunta? Ang aga pa ah?”

Napahinto ako sa paglabas nang marinig ang boses ni Alex. Nakataas ang isang kilay na nilingon ko siya. Bagsak din ang balikat ko at talaga namang bakas ang pagod sa mukha ko.

“Hala! Kalerki! Daig mo pa ang isang lantang gulay!” aniya kaya napairap ako.

Bumuntong hininga ako. “Uuwi na ako, para na akong mahihimatay sa pagod.”

Napamewang siya. “Uuwi?! Anong uuwi? Sinong uuwi? Bakit ka uuwi?!” sunod-sunod niya pang sabi. “Hindi pwede! Napagusapan na natin magba-bar tayo diba?!”

Napakamot na lamang ako sa ulo ko. “Alam mo rin naman yata kung saan ang bahay ko diba? Bakit dati takot na takot ka kapag madilim na ako umuuwi, tapos ngayon gusto mo madaling araw na akong uuwi?!”

Tumawa naman ito bago ay inakbayan ako. “Eh bibihira lang naman kasi ito, Hera. Atsaka ihahatid kita—”

“Hushhhshshh!” Pagpigil ko sa sasabihin niya. Sinamaan ko siya ng tingin. “Ganyan din ang sinabi mo last year, Alex! Pero ang ending umuwi akong gumagapang. Hindi mo na ulit ako madadala sa mga mabulaklak mong salita.”

Napangiwi naman siya dahil sa sinabi ko. Inalis niya ang pagkakaakbay mula sa akin atsaka bagsak ang balikat na naglakad na pabalik table niya.

Narinig ko naman ang tawa ng isa sa department head namin. Lumapit siya sa akin bago ay tinapik ang balikat ko.

“You can go home now, ija. Bumawi ka na lang sa overnights outing natin sa christmas break,” aniya pa. Napangiti naman ako dahil sa sinabi niya.

“Thank you po, Ma'am Picaso.”

Hindi naman na ako nagtagal pa 'don, agad na akong lumabas ng office at naghintay na naman ng masasakyan sa waiting shed.

Malamig ang hangin, ramdam na ramdam na ang papalapit na simoy ng pasko. But cold nights like this doesn't remind me of christmas eve anymore. Dahil iba na ang naaalala ko, at 'yon ay ang gabing pinakamadalim na parte ng buhay ko.

“Thank you po, manong.” Katatapos ko lang magbayad sa tricycle driver. Nagpasalamat ako dahil pinasok niya hanggang sa tapat mismo ng bahay ko ang tricycle.

“Nako, wala 'yon. Maayos at sementado na kasi ang daanan kaya madali na lang din ipasok ang tricycle.”

Tumango naman ako atsaka pinanuod siyang makalayo. Dumako rin ang tingin ko sa isang kotse na naka-park sa tapat.

I took a deep breath and open the door. Hindi naka-lock, at bumungad sa akin ang isang lalaki na kinasanayan ko na lang rin na makita.

Lumingon siya sa direksyon ko nang marinig ang pagbukas ng pinto. Nanunuod siya ng movie sa malaking tv at nakaupo sa sofa.

“Oh, you're finally here,” aniya pa.

“Goodevening, Mr. Stanley,” bati ko sa kaniya. Siya ang doctor na nagmo-monitor sa lalaking nasa katabing silid ng kwarto ko.

“Kanina ka pa dito?” tanong ko sa kaniya at naglakad palapit.

Umiling naman siya. “Around five.”

Tumango naman ako. “So... kamusta naman? Kamusta siya?”

“He's doing fine, still no sign of awakening but his vitals are doing great.”

I bit my lower lip. “Kailan kaya siya magigising?” may halong pagiging desperada kong bulong.

Tumawa naman si Mr. Stanley. “Who knows? He's in a coma state afterall. No need to worry though, he won't wake this year.”

Hindi na rin naman siya nagtagal pa sa bahay, umalis na rin siya matapos iwanan sa akin ang mabibigat na huling salitang sinabi niya.

I stared at the unknown and started to talk to myself. “He's right, hindi dapat ako masyadong magaalala. That psychopath won't be able to do something when he's in that state. Hindi niya ako kayang saktan.”

Well monitored din ang bahay na tinignan ko. Puno ng CCTV ang bawat sulok maliban sa kwarto ko at sa banyo, kaya kung magising man siya ay mano-notify ang mga taong inatasan ni papa na bantayan ang situation ko rito.

Magiisang taon nang ganito ang sitwasyon ko at pakiramdam ko wala akong privacy sa sarili kong tahanan. Kaya naman madalas lang akong nasa kwarto kapag umuuwi ako, pero my minsan ay pumapasok din ako sa kabilang kwarto para linisin ang paligid. Dad ordered me to take care of him afterall. Take care of the psychopath killer who almost killed me too.

“Hayst! Makaligo na nga lang!” sigaw ko bago ay umakyat na sa second floor. Pumasok na ako kaagad sa banyo atsaka nag-half bath. Simpleng lingerie lang ang suot kong pantulog ngayon, ubos na kasi ang damit ko at mukhang kailangan ko nang maglaba ulit.

“Hhaaaa!” malakas na sigaw ko nang pabagsak akong nahiga sa kama.

Nakatitig lang ako sa kisame, nagiisip-isip sa kung ano ang pwede kong gawin sa pasko. Limang araw na lang kasi, pasko na. Another Christmas na magisa ako—well, I'm not completely alone here in this house dahil may mamamatay taong natutulog sa kabilang kwarto. But yeah, he's outside of my plan. He won't wake up this year, I'm confident for that.

ANOTHER four days passed by, and it's christmas eve. Pero wala naman akong balak na mag-celebrate kaya naman ay natulog na lang ulit ako. I'm planning to sleep and wake up next morning—but then... something unexpected happen.

—

Nagising ako dahil sa malakas na ingay mula sa kabilang kwarto. Napabalikwas pa ako ng bangon. Hindi ko alam kung anong oras na, pero nang lingunin ko ang bintana ng kwarto ko ay madilim pa sa labas.

“S-Shit, ano ‘yon?” tanong ko sa isipan ko habang unti-unti akong umalis sa kama atsaka naglakad palabas ng pinto.

Natuod pa ako sa kinatatayuan ko nang mapagtanto na galing sa kabilang kwarto ang ingay.

Nagsimulang bumilis ang pagtibok ng puso ko, pero nilunok ko pa rin ang takot na naramdaman ko dahil kailangan ko 'yung i-check. Kaya takot na binuksan ko pa rin ang pinto.

Bumungad sa akin ang kwarto na Ang tanging source lang ilaw ay ang mga maliliit na tila ba screen na nagmo-monitor sa kundisyon ng lalaking nagngangalang Thaddeus.

“O-Oh my God!” pinaghalong gulat at takot na sigaw ko nang makitang wala nang nakahiga sa kama! Nakatanggal na rin ang mga hose ng oxygen at iba pa. Lumapit pa ako sa kama para tignan dahil baka namamalikmata lang ako—pero wala talaga! Walang taong nakahiga sa kama.

“N-Nasaan na siya? Kailangan ko siyang hanapin!” natataranta kong sambit bago ay patakbong lumapit sa pinto. Pero hindi pa man ako nakakalapit ay napansin ko na ang bulto ng taong nakatayo sa gilid at tila ba'y nakatago sa kadiliman.

Humarang ang kamay niya sa mismong mukha ko.

“A-Ahhh!“ malakas na sigaw ko nang maramdaman ko ang mahigpit na paghawak niya sa akin.

Mariin na lamang akong napapikit nang marinig ko ang tunog ng mga nabasag na salamin. And the next thing I knew—ay nakalapat na ang kalahati ng katawan ko sa kama, habang nasa likod ko siya at mahigpit na hawak ang dalawang kamay ko na inilagay niya sa likod ko.

Sinubukan kong kumawala, pero hindi ko man lang siya halos matibag o mapagalaw man lang ng kahit inch!

Anong nangyari? Napaka-imposible. Paano at saan niya nakuha ang lakas na 'to? For Pete's sake! Isang taon siyang nakahiga lang sa kama!

Ramdam ko ang bigat niya, tila ba'y sinasadya niyang iparamdam sa akin na wala akong laban sa kaniya.

“B-Bitawan m-mo ako!” nauutal kong sabi gawa nang kapos na ang hininga ko. “Please, bitawan mo ako!”

“Hmmph!” napasinghap ako nang maramdaman ko ang matigas na kung anong tumatapat sa pagkababae ko.

Oh God! Ito ang pagkakataon na talagang kailangan kong kumalma ng maiigi. Dahil kung hindi, ay ikamamatay ko.

“T-Thaddeus..!” tawag ko sa pangalan niya. Mariin kong ipinikit ang mga mata ko. “Z-Zeus!”

I need to do everything that I can para pakalmahin siya lalo na at alam ko kung ano ang kaya niyang gawin. Oh God! Ayaw ko pang mamatay!

“Alam kong kagigising mo pa lang. Siguro ay naguguluhan ko kaya handa akong i-explain sa'yo ang lahat..!” I gasped for air. “Hindi pa maganda ang lagay ng katawan mo, tatawagan ko ang doctor mo.”

Dahan-dahan kong sinubukan na lingunin siya. “So please, bitawan mo muna ako—” Pero hindi ko na natapos ang sasabihin ko nang bigla niya na lang ipatong ang mukha niya sa bandang balikat ko.

“Shhh...”

Kinilabutan ako dahil sa tunog na ginawa niya. “A-Ahh—what?”

“Don't make any sound... and answer me, woman,” aniya.

“Did you lock me up?”

Napangiwi ako dahil sa tanong niya.

“Or did I lock you up?” Mas lalo naman akong nagulat sa sunod na sinabi niya.

“Huh? H-Hindi! Hindi shempre!” natataranta kong sagot.

“Hindi ganoon 'yon! Hindi ganoon—you're a patient for a long time! Wala lang malay ng mahigit isang taon at kagigising mo pa lang. Kaya please—kumalma ka, Zeus,” mahaba kong litanya. Pero hindi siya sumagot, sa halip at muli niyang hinawakan ang katawan ko atsaka binago ang posisyon ko.

Pinaharap niya ako sa kaniya, dahilan para magsalubong ang nga mata namin nang tumingala ako.

I was stunned by his charcoal eyes. Napakadilim... napakalalim. Tila ba ay wala itong buhay. Ang ilaw na galing sa mga monitor lang ang tanging pinagmumulan ng liwanag kaya nakikita ko siya ngayon.

Napalunok ako at muling binanggit ang pangalan niya, para iparating sa kaniya na kilala ko siya. Nagbabakasakali na hindi niya ako patayin ngayon.

“Thaddeus...”

Dumukwang pa siya papalapit, ipinatong niya sa kama ang dalawa niyang kamay sa magkabilang gilid ko. Nasa ilalim niya ako, at wala pa rin akong takas.

“Thaddeus... that's probably my name, isn't it?” bigla ay tanong niya. Isang tanong niya na dahilan nang bahagyang paglaki ng mga mata ko dahil sa gulat.

Anong sinabi niya?

“Then tell me—are you someone important to me?”

This man... could it be...

“Or...”

“Ahh!” Napahiyaw ako nang may bigla siyang itutok sa leeg ko. Takot na tinignan ko pa 'yon—it was a freaking surgery knife!

“Are you someone I wouldn't hesitate to kill?”

Hindi makapaniwalang nakatingin ako ulit sa kaniya.

He... he has lost his memories?!