The Mafia's Fake Wife (SPG) のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 10

HERAIAH ‘Hera’ BAUTISTATikom ang bibig ko habang bitbit ko ang isang shoulder bag at hila-hila ang isang maleta. Lumapit ako sa konduktor ng bus at inabot ang maleta ko bago pumasok na.Halos puno na ang bus, pero mayroon pa namang mauupuan sa bandang dulo kaya agad akong pumunta doon at naupo.Bumuga ako ng mabigat na paghinga bago tumitig lang sa upuan na nasa tapat ko. Malakas ang tibok ng puso ko, kinakabahan ako sa bawat minuto na lumilipas. Nanlalamig din ang mga kamay ko at talagang hindi mapakali ang isipan ko.“Calm down... hindi ka niya mahahanap, hindi niya tayo mahahanap...” bulong ko sa isipan ko habang hinihimas ang tiyan ko.Almost 3 years ago... I witnessed a murder scene. Isang pangyayaring nakakanginig ng tuhod at nakakapanghina. The killer tried to kill me too, pero kabaliktaran ang nangyari. I almost killed the killer with the swing of my shovel. Akala ko ay makukulong ako dahil sa ginawa ko, akala ko ay dalawa kaming mapupunta sa presinto—pero hindi. Instead of p

HERAIAH ‘Hera’ BAUTISTA“AHH! TULONG! TULONG!” malakas na sigaw ko habang tumatakbo papunta sa bahay ko. Lumakas na ang pagbuhos ng ulan. Wala akong kapitbahay at hindi ko rin alam kung may makakarinig ba sa akin. Hindi na rin ako lumilingon pa pabalik dahil sa takot ko sa pogi—este sa killer na ngayon ay siguradong hinahabol ako. “Lord!” naiiyak na sigaw ko. “Bakit parang lumalayo ang bahay ko?!” Kanina pa ako tumatakbo, pero bakit parang hindi ko halos maabot ang bahay ko? Nauubo na ako habang tumatakbo, at halos lumuwa ang mga mata ko nang bigla na lang akong madulas sa putikan. “ARGHHH!” daing ko nang bumagsak ako't napahiga sa putikan. “Shit! Shit!” sigaw ko nang mapagtanto ang nangyari. Nabitawan ko ang cellphone, pero ang pala na hawak ko sa isang kamay ko ay hindi.Akmang tatayo na ako nang maramdaman ko ang paglapat ng kung ano sa likod ng ulo ko. Natuod ako sa kinauupuan ko. Malakas ang tibok ng puso, at hindi na makagalaw dahil sa takot. “Please, please! Marami pa ak

HERAIAH ‘Hera’ BAUTISTA Hindi pa rin ako makabawi mula sa pagkakagulat sa hindi kapani-paniwalang natuklasan ko kanina lang. Thaddeus lost his memories. Wala siyang maalala! Sigurado dahil napakalas ang paghampas ko ng pala sa ulo niya noon? Naapektuhan yata ang utak niya. Hindi ko alam kung maganda ba o hindi ang pangyayaring 'to, but knowing this—I can survive this situation. Mukhang makakaligtas ako mula sa taong 'to, upang hindi ako mamatay sa kamay niya. Kailangan ko lang kumalma, umakto ng normal lang ang lahat atsaka kunin ang tiwala niya. Wala siyang maalala, kaya nasa advantage ako at kailangan ko lang gamitin ang kahinaan na 'yon laban sa kaniya para maka-survive ako. I took all of my courage atsaka lakas ang loob na hinawakan ko ang kanang kamay niyang mayroong hawak na surgical knife na tinutok niya sa leeg ko. Deretso ang tingin ko sa mga mata niya nang gawin ko 'yon. Talagang pinakita ko na matapang ako at hindi ako natatakot sa kaniya. “Mr. Thaddeus! Saying it

HERAIAH ‘Hera’ BAUTISTA Tanging ang malakas na tunog ng pagtibok ng puso ko na lamang ang naririnig ko nang makarating ako sa bahay. Talagang kinailangan ko pang magsinungaling about sa sitwasyon dito sa bahay para lang payagan akong mag-half day na pasok sa trabaho. Kahit nga si Alex ay tinadtad ako ng mga katanungan dahil alam niyang hindi ko gawain ang ganito. Pero sa panahon ngayon, ay mas mahalaga ang buhay nina Mr. Stanley kesa sa trabaho. Who knows kung ano ang kayang gawin ni Zeus kapag nakawala na siya mula sa pagkakatali nila. Pagtadating ko pa lang sa harap ng bahay ay bumungad na sa akin ang dalawang nakaparada na itim na kotse na talaga namang halatang mamahalin. Sinalubong din ako ng mga tahol ng aso kong si Ace na kasalukuyang nakakulong sa kulungan niya.Napabuntong hininga ako nang nakatayo na ako sa harap mismo ng pinto. Bumaling pa ako sa kay Ace dahil patuloy siya sa pagiingay na tila ba ay inaagaw niya ang atensyon ko. Ngumiti ako sa kaniya. “Hello, baby. Don

HERAIAH ‘Hera’ BAUTISTA Malakas na bumuga ako ng hininga habang nakahalumbaba ako sa office table ko. Lunch break na, pero heto pa rin ako't malalim ang iniisip at walang balak na mananghalian. Hindi na kasi mawala sa isipan ko ang mga narinig ko sa usapan ni papa at Mr. Stanley last week. Talagang halos dalawin na rin ako sa panaginip ko ng mga sinabi ni papa. Magmula 'non ay hindi na mapakali ang utak ko at halos hindi na rin ako makapag-focus sa mga ginagawa ko rito sa office. Tipong napapatulala na lamang ako bigla kapag biglang naalala ko ang mga nangyari 'nong gabing 'yon. It's clear na hindi maganda ang intensyon o kung ano mang plano ni papa. Sa paraan pa lang ng pagkakasabi niya at tila ba hindi pagsangayon ni Mr. Stanley, ay ramdam ko na. Pero ang hindi ko maintindihan ay kung bakit gusto niyang hindi bumalik ang ala-ala ni Zeus. At kung ano ang maaaring ginagawa ni Mr. Stanley kay Zeus, para nga makasiguro na wala itong memorya ng nakaraan niya. Hindi ko rin maintind