Chapter 6

Pigil ang hiningang nakapikit si Russell habang patuloy na binubunot ni Kurt ang balang tumama sa kanyang hita. Si Marcelo ang personal niyang doktor at matagal ng kaibigan.

"How many bullets do I have to deal with, Russ?" Iritado man ang tinig ay halata namang nag-aalala ito para sa kaibigan.

"Ang mahalaga ay buhay pa rin," nakangising sagot ni Russell kahit na halos naliligo na siya sa sarili niyang pawis.

"Hindi man lang tumatalab ang anesthesia sa iyo."

"Makapal na yata ang balat ko," biro niya pa kahit hindi na maipinta ang kanyang mukha.

"Ang sabihin mo gabi-gabi ka na lang lango sa alak. Lagi ka na ngang natatamaan ng bala, hindi ka pa conscious sa mga kinakain o iniinom mo," sermon nito sa kanya. "Kung ayaw mong maagang mawalan ng tatay si Amora, umayos ka naman."

Natahimik naman si Russell. Hindi niya naman masisisi ang kaibigan dahil tama naman ito.

Tatlong taon na rin ang nakalipas simula nang maging ganito siya. Gabi-gabi siyang umiinom hindi dahil sa lasenggero siya pero gusto niya lang makatulog kaagad.

"Isa pa," sabi pa ni Kurt habang sinisimulan nang tahiin ang sugat ni Russell. "Maglaan ka rin ng oras kay Amora. Iniwan na nga siya ni—"

"Don't dare to mention that woman's name..." bulong ni Russell pero puno iyon ng hinanakit.

Napahinga nang malalim si Kurt. "What I'm trying to say... ikaw na lang ang mayroon si Amora. Hindi mo naman maaasahan ang kapatid mo. Kaya alagaan mo naman ang sarili mo. Busy ako sa hospital at hindi sa lahat ng oras ay maaasahan mo ang tulong ko."

Nang marinig ang mga huling sinabi ni Kurt ay biglang nagbago ang mood ni Russell. "Naalala mo ba noong dumaan kami ni Amora sa hospital mo?"

Tumango si Russell. "At halos lahat ng security guard ay naghanap kay Amora."

"Exactly..." Umupo siya dahil tapos na si Kurt sa pagtatahi ng sugat niya. "She met someone there."

Umarko ang isang kilay ni Kurt. "Tapos tinawag niyang mommy? Wala ng bago pagdating kay Amora."

"Nope, iba sa pagkakataon na ito," umiiling na sagot ni Russell. "Kaagad na nahulog ang loob ni Amora kay Evie."

"Evie?" Ngayon ay dalawang kilay na ni Kurt ang nakataas. "Ibig sabihin ay nakipagkilala ka sa babae na iyon? Hmm... iba nga. Maganda siguro."

"Oo— ang ibig kong sabihin ay siya na ang yaya ni Amora." Kaagad na umiwas ng tingin si Russell.

"Agad-agad? Paano ka nakasisiguro na mapagkakatiwalaan ang Evie na iyon?" Para ng tatay si Kurt na kanina pa nanenermon sa anak niya.

"Chill!" natatawang sagot naman ni Russell. "When it comes to money, all is too easy."

"Huhh?"

"Naka-confine ang kapatid niya sa hospital mo at nangangailangan siya ng pera para sa operasyon nito. Alam kong hindi siya gagawa ng ikakapahamak niya o ng kapatid niya." Hindi alam ni Russell kung bakit ganoon na lang siya kasigurado na mapagkakatiwalaan nga si Evie. "I-Isa pa ay may nakabantay naman sa bawat kilos niya."

"Ohh... sa hospital ko, you say?" paninigurong tanong ni Kurt. "So ikaw ang magbabayad ng lahat?"

Tumango lang si Russell.

"Hindi ka ba lugi? Alam kong hindi problema sa iyo ang pera, pero..."

"Hindi," siguradong sagot ni Russell. "Dahil ngayon ko lang nakitang ganoon kasaya ang anak ko sa twing magkasama sila ni Evie."

Natigil sila sa pag-uusap nang tumunog ang intercom. "Boss, nakahanda na po ang hapunan."

Nasa underground sila— ang nagsisilbing hideout nila at hindi sila mahahanap ng mga kalaban kung sakali mang lusubin sila. Systematically protected ang buong compound ng Lacroix Residence. Ibig sabihin ay hindi sila basta-basta mapapasok ng kahit na sinong kalaban o ng mga hacker.

Nang nasa hapagkainan na sila ay kaagad na napansin ni Russell na magkaiba sila ng dessert ni Kurt. "Manang Lorna?"

Kaagad namang lumapit ang matanda. "Ano iyon?"

Parang mag-nanay lang ang turingan ng dalawa kaya hindi na kailangan ng pormalidad.

"Bakit magkaiba?" tanong naman ni Russell na parang batang nagsusumbong.

"Ahh," napangiti naman si Manang Lorna sa kung anong tinutukoy ni Russell. "Iyang cake na nasa platito mo ay ang ginawa nina Amora at Evie kanina. Bilin pa ni Evie na ibigay sa iyo iyan at siguraduhing kakainin mo."

Hindi maintindihan ni Russell kung bakit bigla na lang bumilis ang tibok ng puso niya. Hindi naman siya kinakabahan gaya na lang kapag nawawala si Amora. Hindi rin siya nag-aalala gaya ng sa twing umiiyak si Amora.

Huli niyang naramdaman ang ganito ay tatlong taon na ang nakalilipas— sa nanay ni Amora.

At sa loob ng tatlong taon na iyon ay bato na ang kanyang puso. Pero ito at sa simpleng cake na gawa ng isang babaeng hindi niya pa lubos na kilala ay nagwawala na ang puso niya.

"Pwede patikim?" tanong ni Kurt at akmang kukuha na ng cake gamit ang tinidor niya nang biglang ilayo iyon ni Russell sa kanya.

"Hindi mo ba narinig ang sinabi ni Manang Lorna? Para sa akin ito."

Ngumisi nang makahulugan si Kurt. "Curious na ako sa Evie na iyan, ha."

Hindi na iyon binigyang-pansin ni Russell at nakatitig na sa cake. Hindi siya natakam sa sa kanin at ulam dahil nasa cake na ang atensyon niya. Nang biglang may kung anong alaala ang pilit na kumakatok sa isipan niya.

Hindi niya maintindihan kung bakit parang pamilyar ang cake na iyon gayong marami naman siyang nakita at natikman na cake. Naisip niya na baka nakakakain na siya ng ganitong cake.

Hindi na siya makapaghintay at tinikman na nga ang cake.

Sa paglapat ng cake sa bibig niya ay nabitiwan niya kaagad ang tinidor.

"Woah... ganoon ba talaga kasarap?" pang-aasar ni Kurt na ngayon ay kumakain na sa kanin at ulam na inihandan ni Manang Lorna.

Nabitiwan ni Russell ang tinidor dahil hindi sa sobrang sarap niyon. Simple lang naman ang cake at pangkaraniwan lang ang lasa. Pero iba ang dating niyon sa kanya.

"Manang... nakagawa ka na ba ng cake na ganito noon?" biglang tanong ni Russell habang nakatingin pa rin sa cake.

Nagtataka namang napatingin si Manang Lorna kay Russell. "Hindi ko forte ang baking, kaya hindi pa ako nakakapag-bake ng cake o cupcakes."

"How about my mother?"

Nagulat si Manang Lorna sa tanong na iyon ni Russell. Simula kasi nang mamatay ang mga magulang nito ay hindi na ito nagtatanong o nagkukwento ng tungkol sa mga ito.

"Nakalimutan mo bang hindi marunong magluto si Donya Paulina," sagot naman ni Manang Lorna bagama't nasa tono pa rin nito ang pagtataka.

"Manang..." singit ni Kurt nang mapansing seryosa na ang kaibigan. "Nakalimutan din ba ninyo na na-diagnos si Russell noon ng dissociative amnesia?"

"A-Ahh, oo nga pala, pasensya ka na, Russell," naiilang na napangiti ang matanda.

Nagkaroon ng ganoong diagnosis si Russell noon. Ang dissociative amnesia ay sanhi ng isang trauma. Parang defense mechanism ng utak ng isang tao— inaalis nito ang isang hindi kanais-nais na pangyayari sa alaala ng isang tao nang hindi na ito mahirapan o masaktan pa.

Nasaksihan kasi mismo ng mga mata ni Russell kung paanong namatay ang kanyang mga magulang.