Chapter 5

Ang buong mansyon ay puno ng mga bulaklak na puti at gold. Ang bawat sulok ay kumikinang sa ilalim ng mga chandelier, pero sa paningin ko, mukha lang itong entablado ng isang napakalaking libingan ng dignidad ko.

​Ngayon ang Legacy Announcement Event. Ang araw kung saan ipakikilala ng mga Delgado ang kanilang 'heir' sa buong San Vicente. At ako? Ako ang main prop.

​Hindi pala si Marco ang kasabay ko, kundi si Sarah. Nakabuntot siya kay Marco, naka-gown na parang siya ang tunay na asawa. Ang mga kamay nila? Magkahawak lang naman habang naglalakad sa red carpet. Ako? Nakasunod sa likod na parang aninong pinilit na palamutian ang kanilang masayang pamilya.

​"Don't you dare ruin this," bulong ni Doña Elena sa gilid ko habang naglalakad kami patungong stage. "Pagkatapos ng announcement na 'to, tapos na ang silbi mo. Remember that."

​Tumingin ako sa paligid. Bawat bisita, bawat camera, bawat journalist ay nakatuon sa sanggol na hawak ni Sarah. Well, nagtataka naman ang iba kung bakit hindi ko hawak ang aking anak. Wala lang talaga silang alam na pinagbabawalan nila ako.

Ramdam ko ang pag-igting ng panga ni Sarah. Bahagya niyang hinigpitan ang hawak sa handle ng gold-plated bassinet, kitang-kita ang pagputi ng kanyang mga buko sa daliri. Ang confidence niya? Biglang nag-flicker, parang sirang bumbilya.

​“Sikat na sikat ka na, Sarah. Baka mabulag ka sa flash ng mga camera,” bulong ko, sapat lang para marinig niya habang naglalakad kami paakyat ng stage.

​Sinamaan niya ako ng tingin, yung tingin na akala mo ay lalamunin ako nang buhay. “Shut up, you trash. I’m the face of this family tonight, not you.”

​Nang marating namin ang center stage, huminto si Marco. Inalalayan niya si Sarah na parang ito ang reyna ng buong San Vicente. Ang mga bisita? Tuloy-tuloy ang bulungan.

​“Bakit ang mayordoma ang may hawak ng baby?” tanong ng isang matandang ginang sa harap, halatang nalilito.

​“Ano ka ba, syempre katulong siya. Isa pa, need talaga ng spotlight ni Misis Delgado,” sagot ng kasama niya sabay ang tingin sa akin. “Look at her, she’s stunning! Hindi ko akalain na ang katulong nila noon ay parang reyna sa ganda ngayon. Deserve niya talaga ng spotlight.”

​“Check,” sabat naman ng isa pang lalaki, tumatawa nang mapait. “Dapat lang talaga na bitbit ng mayordoma ang basket. Katulong siya, 'di ba? That’s her place.”

​Ramdam ko ang pag-init ng dugo ni Sarah. Huminto ang paghinga niya. Gusto niyang mag-react, gusto niyang sumigaw, pero hindi niya pwedeng sirain ang 'perfect image' na binuo ng mga Delgado.

​Sumulyap ako kay Doña Elena. Nakatayo siya sa gilid, ang mga mata ay parang kutsilyong nakatutok sa akin. "Mona," pabulong niyang banta, "kapag nagkamali ka ngayon, sisiguraduhin kong hindi mo na masisilayan ang araw ng bukas."

​Hindi ako natinag. Nginitian ko lang siya, isang ngiting walang bahid ng takot. Oh, Doña, hindi mo alam na matatapos na sa gabing ito ang laro ninyo.

​Nang sandaling malapit na ang announcement, nakarinig ako ng mahinang usapan sa likod ng malaking kurtina. Si Doña Elena at ang kanyang head of security.

​"Make sure she's gone," madiin na sabi ng Doña. "Pagkatapos ng photo op, dalhin niyo siya sa labas ng boundary. I don't care how, just make sure she doesn't come back. At ang bata... keep the boy. The maid? She's trash that needs to be taken out."

​Nag-init ang mga tenga ko. Trash? Pagkatapos nilang gamitin ang katawan ko para sa dugo nila, ganyan lang kadali?

​Dumating ang oras ng reveal. Ang grand basket kung saan nakalagay ang baby ay dinala sa gitna ng stage. Ang bawat mata ay nakatitig, nag-aabang sa heir.

​"Ladies and gentlemen," panimula ni Don Julio, puno ng karisma. "We are proud to present the future of the Delgado legacy."

​Binuksan ni Sarah ang takip ng basket nang may pagmamalaki. Pero biglang tumigil ang musika at ang paligid ay biglang naging tahimik. ​Walang bata sa loob.

​"What the?" sigaw ni Marco, namumutla habang tinitingnan ang laman ng basket na puro kumot lang. "Nasaan ang anak ko?"

​Nagkagulo ang mga tao. Nagbubulungan ang mga socialite, nagkakasabay-sabay ang mga flash ng camera. Si Doña Elena, halos himatayin sa galit habang hinahanap ng tingin ang sanggol. Nagmistulang zoo ang stage. Ang bawat camera flash ay parang kidlat na bumibiyak sa gabi, habang ang mga bulong ng mga sosyalera ay abot hanggang sa likod ng entablado.

​“Sarah!” sigaw ni Doña Elena, ang boses ay parang basag na porselana. “Sabi ko, bantayan mo! Bakit walang laman ang basket? Ano ito, isang biro?"  

​Nanlalaki ang mga mata ni Sarah, nanginginig ang mga kamay habang kinakalkal ang mga kumot sa loob ng basket. “D-Doña, hawak ko siya kanina! Bago tayo umakyat, hawak ko pa siya!” 

​“So, nilipad ang bata? Ganoon ba, Sarah?” singhal ni Marco, ang mukha ay pulang-pula sa galit. “Ang tanga-tanga mo! Inutusan kitang alagaan ang heir ko, hindi ang mag-model ng gown sa stage!”  

​“Huwag mo akong sisihin, Marco!” balik ni Sarah, nakalimutan na ang mga audience sa harap nila. “Ikaw ang abala sa pag-papicture sa mga investor! Ang maid na ‘yun, si Mona! Siya ang huling humawak sa bata bago ko kinuha ang basket!”  

​Natigilan si Doña Elena. Ang kanyang tingin ay bumaling sa paligid, hinahanap ang anino ko na wala na sa mansyon.

 “Hanapin niyo ang maid na ‘yan! Dala niya ang bata! Guards!”

Nagmamadaling lumapit ang mga security guard, mukhang mga inutusang aso. “Sir, Ma’am, naka-lock ang lahat ng exits,” sagot ng head guard na hingal na hingal.

​“Anong naka-lock?!” sigaw ni Don Julio, ang karisma niya ay napalitan na ng purong poot. “Nawawala ang heir ng mga Delgado sa harap ng buong media! Hanapin niyo siya sa bawat sulok ng mansyon na ‘to! Kapag hindi niyo nahanap ang batang ‘yan, kayo ang ipapakain ko sa mga aso!”  

​“Wala na si Mona rito, Don Julio,” pabulong na sabi ng isa sa mga maid na nakatayo sa gilid, nanginginig sa takot. “Nakita ko siyang lumabas sa service entrance kanina pa. Akala ko ay inutusan niyo siya.”  

​Nagkatinginan sina Doña Elena at Sarah. Ang kanilang perfect night ay naglaho na parang bula. Sa likod ng kanilang galit, unti-unting gumagapang ang takot. Ang basurang itinuring nilang disposable ay ang siyang mismong nagdala ng kanilang kinabukasan palayo sa kanila.  

​Sa gitna ng kaguluhan, wala nang nakapansin sa akin. ​Habang busy ang lahat sa pag-aakala na nawala ang bata dahil sa kapabayaan, ang totoo? Hawak ko na ang anak ko sa ilalim ng aking coat, mahigpit na nakatago habang dahan-dahan akong naglalakad patungo sa service exit.

​Hindi ako nag-stay para panoorin silang magmukhang katawa-tawa. Habang abala silang magsisihan, ako ay nasa labas na ng gate, nakasakay sa isang black SUV na matagal ko nang pinaghandaan.

​Hinalikan ko ang noo ng sanggol na natutulog nang mahimbing sa aking mga braso. "We're free, baby. And this is just the beginning of their nightmare."

​Habang papalayo ang sasakyan, tumingin ako sa side mirror. Kitang-kita ko ang mansyon na tila nasusunog sa galit at kalituhan. Mangiyak-ngiyak naman ang pinagmasdan ang paglayo namin. Lubos talaga akong nagpasalamat kay Mister Alejandro, kung hindi dahil sa tulong niya? Malamang hindi ko na makikita ang anak ko.

Well, buong akala ng mga Delgado ay tapos na ang laro. They have no idea. The real queen of this game has just left the mansion, and she's taking the crown with her.