Library
Search
Home / Romance / Secretary of Mr. Caleb / LUCAS:178

Share

LUCAS:178

Author: ExDealers
last update publish date: 2026-10-19 09:08:34

Ysabelle Cuevas (Ysa)

Hindi ko inasahang aabot maging sa aking mga panaginip ang matinding kaba sa aking dibdib.

Dahil kahit nakapikit na ako at pilit na nagpapahinga, nararamdaman ko pa rin ang tila tuluy-tuloy na pag-vibrate ng telepono sa aking palad—parang isang multong ayaw umalis at patuloy na nagpaparamdam.

Pagmulat ko ng aking mga mata, ang unang bumungad sa akin ay ang napakaputing kisame ng silid, kasunod ang umuungol na tunog ng talon sa labas, at ang biglaang reyalidad na… wala pa r
Continue to read this book for free
Scan code to download App
Previous Chapter Next Chapter
Locked Chapter

Latest chapter

  • Secretary of Mr. Caleb   LUCAS:187

    May pumasok na pormal na security report mula sa network analysis team.Burner card.Pero may malinaw na routing pattern.May location pings na nagse-center sa isang partikular na pasilidad na ayaw na ayaw kong marinig.UL.University Laboratories.Sino pa nga ba?Ipinadala ko agad kay Victor ang screenshot at ang technical summary.Hindi ko na nilagyan ng kahit anong biro o pang-aasar.Dahil alam kong kapag si Victor at ang seguridad ang usapan, walang lugar ang lokohan.Tapos, may panibagong notification na lumabas sa screen ko.Isang direktang mensahe mula kay Lucien:Lucien: Where is she?Hindi “Where are you guys?”Hindi “Is she completely safe?”Kundi: Where is she.Napakasakit at napakabigat basahin.Hindi dahil sa ayaw kong hanapin o alalahanin niya si Ysa.Kundi dahil ngayon lang siya nagtatanong nang may ganyang klase ng matinding pagmamadali… kung kailan wala na sa mga kamay niya ang control.Hindi ako nag-reply agad sa kanya.Dahil may umiiral na malinaw na atas si Victor.

  • Secretary of Mr. Caleb   LUCAS:186

    Parang isang pormal na pagsasanay sa boses.Huminga ako ulit, mas malalim at mas buo mula sa aking dibdib.“STOP!” sigaw ko.Umalingawngaw ang boses ko sa loob ng malaking hall.Nanlaki ang mga mata ko, na para bang ako mismo ang nagulat sa sarili kong lakas.Pero walang tumawa sa kanila.Walang nag-react na para bang maarte o OA ang ginawa ko.Tumango lang ang guard nang may pag-apruba.“Good,” sabi nito.At doon ko naramdaman ang isang napaka-kakaibang bagay sa loob ng dibdib ko.Hindi ako namatay sa hiya.Walang sumigaw pabalik sa akin para patayin ang boses ko.Walang nagsabi ng “Ang arte-arte mo naman.”Hindi pala kasalanan o nakakahiya ang mag-ingay at magtakda ng hangganan kapag kailangan mo nang ipagtanggol ang sarili mo.Habang tuloy-tuloy ang pagsasanay, may dumating na pamilyar na boses mula sa likuran ko.“Uy.”Paglingon ko, nakatayo si Kianna.Hawak niya ang tumbler niya na parang permanenteng accessory ng personalidad niya, at ang mukha niya ay mukhang laging ready makip

  • Secretary of Mr. Caleb   LUCAS:185

    sabelle Cuevas (Ysa) Maaga pa pero parang gising na gising na ang buong Floresta do Santuario.Rinig na rinig ko ang pamilyar na agos ng talon sa labas, ang banayad na paggalaw ng mga dahon sa hangin, at ang sarili kong paghinga na parang mas maingay at mas mabilis kapag alam mong may mga bago kang kailangang subukan at harapin.Pagkababa ko sa sala, saktong nandoon si Steven—tahimik tulad ng dati, may nakahandang tray na parang laging may sinusundang malinaw na sistema at iskedyul ang buhay niya.“Good morning,” sabi ko, mas natural at mas buo na ang boses kaysa noong mga nakaraang araw.Tumango siya bilang paggalang. “Eat.”Hindi na niya kailangang idagdag ang mga pormal na paalala, dahil dahan-dahan ko na rin iyong natututunan para sa sarili ko.Umupo ako at dahan-dahang kumain. Sa gitna ng pagsubo ko, pumasok si Victor.Hindi siya nagmamadali sa bawat hakbang.Pero kahit hindi siya nagpapakita ng pagmamadali, mayroon pa ring matinding urgency at awtoridad sa kanyang aura—’yung ti

  • Secretary of Mr. Caleb   LUCAS:184

    Tapos ay napansin ko ang maliit na paper bag na nakalapag sa tabi niya.Itinulak niya iyon gamit ang kanyang daliri patungo sa direksyon ko.“Ano po ’to?” takot kong tanong.“Essentials,” maikli niyang sagot. “Just in case of emergency.”Binuksan ko ang bag nang may pag-iingat.May laman itong mga pormal na band-aids.Ilang pakete ng small alcohol wipes.Isang mini flashlight.At isang itim na lalagyan ng pepper spray.Napatitig ako kay Gavin nang may pagtataka.“Gavin… hindi ba medyo… sobra na po ’to?”Nagkibit-balikat siya, pilit na nagpapanggap na kalmado, bagamat alam kong seryoso ang sitwasyon.“Hindi ito sobra,” sagot niya. “Praktikal lang.”Tapos ay natigilan siya nang saglit, na parang may gustong sabihin pero pinipigilan ang sarili.“You don’t necessarily have to use it,” dagdag niya. “Pero… malaking tulong kapag alam mong mayroon kang sariling pagpipilian at proteksyon.”Option.Choice.Boundaries.Parang iisa lang ang tema ng mga taong ito.At doon ko tuluyang na-realize: h

  • Secretary of Mr. Caleb   LUCAS:183

    At normal lang ang matutunan ang mga bagay na ito sa tamang panahon.Pagdating na sa bahagi ng pirma, nanginginig ang mga daliri ko sa hawak na panulat.Hindi dahil sa sumasakit pa ang aking tuhod.Hindi rin dahil sa lamig ng silid.Kundi dahil… napakabigat ng sandaling ito.Para bang sa kauna-unahang pagkakataon sa buong buhay ko, pinipirmahan ko ang sarili kong pagkatao.Hindi dahil sa utos ng iba.Hindi dahil sa “Pirmahan mo na lang para matapos na tayo rito.”Kundi dahil sa “Pirmahan mo para mabuo ka.”“Sige na,” bulong ko sa aking sarili.At tuluyang isinulat ko ang pangalan ko.Hindi perpekto ang pagkakasulat ng mga titik.Pero akin ito.Nag-iisa at totoo.Nang matapos ko iyon, huminga ako nang malalim na para bang may napakalaking batong kusa nang natanggal mula sa aking dibdib.Paglabas namin ng opisina, dumeretso kami sa isang pormal na hallway na may pinto na salamin sa dulo.Akala ko ay pabalik na kami sa villa.Pero humingi si Victor ng maikling sandali at tumigil sa pagla

  • Secretary of Mr. Caleb   LUCAS:182

    At sa gitna ng lahat ng ito, si Victor ay parang isinilang para mamuno sa ganitong klaseng sistema—kalmado, kontrolado, at may awtoridad.Habang ako naman ay pilit na naglalakad nang tuwid, pakiramdam ko laging may mali sa ayos ko kahit wala naman.“Ninerbyos ka ba?” tanong ni Victor habang binabagtas namin ang pormal na hallway.Mabilis akong umiling sa lumang reflex ng pagtatago.Pero agad kong naalala ang aral tungkol sa katotohanan at boundaries.Huminga ako.“Oo,” pag-amin ko sa mababang boses. “Kinakabahan po ako.”Hindi siya nag-reaksyon na para bang pinagalitan niya ako.Tumango lamang siya nang mahinahon—isang senyales na tinatanggap niya ang pagiging tapat ko.“Normal lang ’yan,” pormal niyang sabi.Napakaikli.Pero para akong nabunutan ng milyun-milyong tinik sa lalamunan.Dahil sa buong buhay ko, sa tuwing sinasabi kong kinakabahan o natatakot ako, ang madalas na sagot ng iba ay: “Ang arte mo naman” o kaya ay “Ang hina-hina mo namang tao.”Pero si Victor, pinayagan niya ak

More Chapters

You May Also Like

Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status