Biblioteca
Buscar
Início / Romance / Secretary of Mr. Caleb / LUCAS:182

Compartilhar

LUCAS:182

Autor: ExDealers
last update Data de publicação: 2026-10-19 10:17:04

At sa gitna ng lahat ng ito, si Victor ay parang isinilang para mamuno sa ganitong klaseng sistema—kalmado, kontrolado, at may awtoridad.

Habang ako naman ay pilit na naglalakad nang tuwid, pakiramdam ko laging may mali sa ayos ko kahit wala naman.

“Ninerbyos ka ba?” tanong ni Victor habang binabagtas namin ang pormal na hallway.

Mabilis akong umiling sa lumang reflex ng pagtatago.

Pero agad kong naalala ang aral tungkol sa katotohanan at boundaries.

Huminga ako.

“Oo,” pag-amin ko sa mababang b
Continue a ler este livro gratuitamente
Escaneie o código para baixar o App
Capítulo anterior Próximo capítulo
Capítulo bloqueado

Último capítulo

  • Secretary of Mr. Caleb   LUCAS:195

    “Gavin…” mahinhin at malambing na bati ni Mia sa akin, sinusubukang gamitin ang pamilyar niyang paawa effect.Hindi ko siya pinansin at diretso akong tumingin kay Lucien, na agad na nagtanong sa akin nang may halo ng utos at pagmamadali: “Tapos na ba ang imbestigasyon sa mga banta?”“Hindi pa,” malamig kong sagot habang itinataas ang aking telepono. “Lumabas ka muna. Kailangan nating mag-usap tungkol sa seguridad.”Nang makalabas kami sa tahimik na hallway, iniharap ko sa kanya ang opisyal na timeline at ang location pings na direktang nagtuturo sa UL area. “Someone close to this facility is directly targeting Ysabelle. The signal overlaps with your exact location during the incident.”Nakita ko ang mabilis na paniningkit ng mga mata ni Lucien at ang matinding tensyon na gumapang sa kanyang mukha. “Mia wouldn’t do something like that while recovering—”“Lucien, magising ka naman sa katotohanan,” mabilis kong putol sa kanya habang nakatitig nang diretso sa kanyang mga mata. “Tigilan mo

  • Secretary of Mr. Caleb   LUCAS:194

    Ysabelle Cuevas (Ysa)May tunog pala ang pagiging ligtas.Hindi ito iyong malakas o nakabibingit na ingay—hindi tulad ng biglaang pumatak na kulog o ang umuungol na sirena ng ambulansya sa gitna ng gabi. Mas parang… isang napakatahimik at pormal na “click” sa pinakamalalim na sulok ng aking dibdib. Iyong klase ng tunog na maririnig at mararamdaman mo lamang sa oras na hindi na nakapulupot at nakasakal ang matinding takot sa iyong buong sistema.Pagmulat ng aking mga mata ngayong umaga, hindi ang malamig na screen ng telepono ang agad na hinanap ng aking mga kamay. Sa halip, hinanap ko muna ang malinis at malamig na hangin sa loob ng silid. Iyong lamig na hindi nanununtok sa balat, at iyong tuloy-tuloy na ugong ng talon sa labas ng bintana na para bang paulit-ulit at mahinahong humihinga para sa akin.Nang dahan-dahan kong inabot ang telepono sa side table, halos mapatigil ang paghinga ko. Wala. Walang panibagong mensahe mula sa hindi kilalang numero, walang pambabanta, at walang matat

  • Secretary of Mr. Caleb   LUCAS:193

    Lucas Ian Anderson (Lucien)Hindi ako mapakali.Hindi ako makahinga nang maayos.Wala akong pakialam sa mga eksperimento sa lab.Wala rin akong pakialam kay Mia na nagpapanggap na kawawa sa silid.Wala na rin akong pakialam sa sarili ko.Habang naglalakad ako sa mahabang koridor ng UL, paulit-ulit na umuusal sa isip ko ang huling sinabi ni Mia kanina—ang “You’re more important,” na para bang isang sumpa na nakatatak na sa labi ko.Bakit ko nga ba sinabi iyon?Dahil ba totoo?O dahil pinilit ko lang paniwalaan ang sarili ko para hindi ko maramdaman na isa akong masamang tao?Noong tinawagan ko si Gavin at hindi niya sinagot ang tawag ko, umakyat ang galit sa ulo ko.Pero pagkalipas ng ilang segundo, pinalitan ito ng mas masamang pakiramdam.Panic.Paano kung may nangyari na naman sa kanya?Paano kung may nagpadala na naman ng mensahe para saktan siya?Paano kung huli na naman ako?Kinuha ko ang telepono ko.May pormal akong access pass.May motor ako.At may lihim na lagusan papasok sa

  • Secretary of Mr. Caleb   LUCAS:192

    Napansin agad iyon ni Victor.Hindi na siya nagtanong pa ng mga detalye.Inabot niya ang kanyang kamay, naka-palm up, na para bang humihingi ng isang simpleng gamit.“Give it to me,” pormal niyang utos.Sa isang iglap, sumagi sa isip ko ang lumang reflex ng pagtatago—’yung ayaw magpakita ng problema dahil ayaw maging istorbo sa iba.Pero naalaala ko rin ang mga aral mula sa training.Ang kahalagahan ng hindi pagpapanggap.Kaya dahan-dahang inabot ko sa kanya ang telepono.Binasa niya ang mensahe.Wala namang pagbabago sa ekspresyon ng kanyang mukha, ngunit ang kanyang panga ay bahagyang humigpit.Si Gavin ay napatigil sa pagsubo. Si Kianna ay napatitig nang masama sa screen. Si Steven naman, kahit hindi ko direktang makita ang mukha, ay naramdaman ko ang biglang pagtahimik at pag-alerto ng buong paligid.“Go to your room,” utos ni Victor sa akin.Nanlaki ang mga mata ko. “Ha? Bakit po—”“Now,” mariin niyang diin. Pantay ang boses, ngunit may dalang bigat na hinding-hindi mo pwedeng su

  • Secretary of Mr. Caleb   LUCAS:191

    Ysabelle Cuevas (Ysa)Alas-siyete na pero parang ayaw pa ring humupa ng araw sa Floresta—hindi dahil sa labis na liwanag, kundi dahil sa dami ng tunog ng buhay na patuloy na sumasalamin sa paligid.Rinig na rinig ko ang hagibis ng talon, ang pagaspas ng mga ibon, ang mga pamilyar na yabag sa hallway, at maging ang sarili kong tiyan na parang may sarili na ring reklamo dahil sa gutom.Sinabi ni Victor: Dinner at seven. At medyo huli na ako. Bagamat hindi naman niya sinabing “strictly,” may malaking bahagi sa loob ko ang ayaw na ayaw siyang madismaya o i-disappoint.Kaya mabilis akong lumabas ng kwarto. Bitbit ko ang aking notebook, ang ballpen, at ang bago kong telepono na nagsisilbing pormal na paalala sa akin na may sarili na akong panghawak at sandigan sa mundong ito.Pagdating ko sa dining area, nandoon na silang lahat.Si Kianna ay nakasandal sa upuan na parang nakikipag-away pa sa hangin.Si Gavin ay nakaupo nang tuwid, subalit ang mga mata at isip ay halatang lumilipad sa ibang

  • Secretary of Mr. Caleb   LUCAS:190

    Lucas Ian Anderson (Lucien)Hindi ako mapakali.Hindi ako makahinga nang maayos.Wala akong pakialam sa mga eksperimento sa lab.Wala rin akong pakialam kay Mia na nagpapanggap na kawawa sa silid.Wala na rin akong pakialam sa sarili ko.Habang naglalakad ako sa mahabang koridor ng UL, paulit-ulit na umuusal sa isip ko ang huling sinabi ni Mia kanina—ang “You’re more important,” na para bang isang sumpa na nakatatak na sa labi ko.Bakit ko nga ba sinabi iyon?Dahil ba totoo?O dahil pinilit ko lang paniwalaan ang sarili ko para hindi ko maramdaman na isa akong masamang tao?Noong tinawagan ko si Gavin at hindi niya sinagot ang tawag ko, umakyat ang galit sa ulo ko.Pero pagkalipas ng ilang segundo, pinalitan ito ng mas masamang pakiramdam.Panic.Paano kung may nangyari na naman sa kanya?Paano kung may nagpadala na naman ng mensahe para saktan siya?Paano kung huli na naman ako?Kinuha ko ang telepono ko.May pormal akong access pass.May motor ako.At may lihim na lagusan papasok sa

Mais capítulos

Você também pode gostar

Explore e leia bons romances gratuitamente
Acesso gratuito a um vasto número de bons romances no app GoodNovel. Baixe os livros que você gosta e leia em qualquer lugar e a qualquer hora.
Leia livros gratuitamente no app
ESCANEIE O CÓDIGO PARA LER NO APP
DMCA.com Protection Status