CHAPTER: DELIKADONG DISTANSYA

Tahimik ang biyahe pabalik ng penthouse.

Pero sa loob ng sasakyan, mabigat ang hangin sa pagitan nina Caleb at Isabella.

Hindi pa rin mawala sa isip niya ang huling alaala na bumalik sa kanya.

Kuya.

Iyon ang itinawag niya rito noon.

At sa paraan ng pagtitig ni Caleb sa kanya kanina…

parang matagal na nitong hinihintay na maalala niya iyon.

Pagdating nila sa penthouse, agad nagsalita si Caleb.

“Hindi ka muna lalabas.”

Napairap si Isabella kahit pagod na pagod na siya emotionally.

“Again with the controlling attitude.”

“Hindi ito laro, Isabella.”

“At hindi rin ako bata.”

Biglang humarap si Caleb sa kanya.

Malamig ang tingin nito, pero mas mabigat kaysa dati.

“At muntik ka nang dukutin.”

Natigilan siya.

Tahimik.

Hanggang sa umiwas siya ng tingin.

“Alam ko…”

Huminga nang mabigat si Caleb.

Parang gusto nitong magsalita pero pinipigilan ang sarili.

Papasok na sana siya sa kwarto niya nang bigla nitong hawakan ang braso niya.

Mainit ang palad nito.

At agad bumilis ang tibok ng puso niya.

“Anong—”

“Stay here tonight.”

Natigilan siya.

“Ano?”

“Sa room ko.”

Nanlaki ang mata niya.

“Are you serious?”

“Yes.”

“Caleb—”

“Hindi ako kampante.”

Tahimik siyang napatitig rito.

At sa unang pagkakataon…

hindi siya nakakita ng malamig na CEO sa harap niya.

Kundi isang lalaking genuinely na natatakot para sa kanya.

Makalipas ang ilang minuto, nasa loob na siya ng kwarto ni Caleb.

Malawak iyon.

Madilim.

At amoy nito.

Hindi niya maintindihan kung bakit mas lalo siyang kinakabahan doon kaysa sa kidnapping attempt kanina.

“Relax,” sabi ni Caleb habang hinuhubad ang coat nito.

Napaiwas agad siya ng tingin.

Bad idea.

Dahil nang makita niya ang puting polo nitong may bahid pa ng dugo sa balikat…

parang biglang uminit ang buong katawan niya.

“Nasaan ang first aid kit?” tanong niya.

Tumingin ito sa kanya.

“Why?”

“Linisin ko sugat mo.”

Tahimik si Caleb sandali bago itinuro ang cabinet.

Makalipas ang ilang minuto, nakaupo na ito sa gilid ng kama habang nililinis ni Isabella ang sugat nito.

Tahimik silang dalawa.

Pero sobrang lakas ng tibok ng puso niya.

Lalo na nang mapansin niyang nakatingin lang si Caleb sa kanya habang dahan-dahan niyang pinapahiran ng antiseptic ang balat nito.

“Masakit?” mahinang tanong niya.

“Hindi.”

“Sinungaling ka talaga.”

Bahagyang ngumiti si Caleb.

At doon lalo siyang natameme.

Bihira itong ngumiti.

At kapag ginagawa nito…

sobrang delikado sa puso niya.

“Why are you staring?” tanong nito.

Agad siyang napaiwas.

“Hindi ako nakatingin.”

“Liar.”

Nanlaki mata niya.

“Wow. Marunong ka pala magbiro.”

“Depende kung sino kaharap ko.”

Biglang uminit ang pisngi niya.

At mas lalo siyang nainis sa sarili niya dahil doon.

Habang inaabot niya ang benda, biglang napangiwi si Caleb.

“Wait— sorry!”

Agad niyang hinawakan ang balikat nito.

At sa sobrang lapit nila…

pareho silang natigilan.

Nanlamig ang paligid.

Pero kabaligtaran noon ang nararamdaman niya.

Mainit.

Sobrang init.

Lalo na nang maramdaman niya ang kamay ni Caleb na dahan-dahang humawak sa bewang niya.

Mahigpit.

Pero hindi pilit.

Parang pinipigilan lang siyang lumayo.

“Caleb…”

Mahina lang ang boses niya.

Pero parang mas lalo nitong pinabigat ang atmosphere.

Hindi inalis ni Caleb ang tingin nito sa kanya.

Slowly.

Dangerously.

Bumaba ang tingin nito sa labi niya.

At doon tuluyang bumilis ang tibok ng puso niya.

“Tell me to stop,” mahina nitong sabi.

Nanigas siya.

Dahil ang totoo—

hindi niya alam kung gusto ba niyang tumigil ito.

Unti-unting lumapit si Caleb.

Ramdam niya ang mainit nitong hininga.

At bago pa siya tuluyang makapag-isip—

dumampi ang noo nito sa kanya.

Mahina.

Maingat.

Parang natatakot itong mabasag siya.

“Hindi mo alam kung gaano kita hinintay maalala ako,” bulong nito.

Nanlambot ang tuhod niya sa paraan ng pagsabi nito.

Parang hindi lang simpleng salita.

Parang taon ng sakit.

Paghihintay.

At pananabik.

Dahan-dahang hinawakan ni Caleb ang pisngi niya.

Thumb grazing softly against her skin.

“At every time na inilalayo ka nila sa akin…” mahina nitong sabi, “pakiramdam ko namamatay ulit ako.”

Biglang sumikip dibdib niya.

Hindi niya maintindihan kung bakit parang gusto niyang umiyak.

Pero bago pa siya makapagsalita—

biglang nag-ring ang cellphone ni Caleb.

Pareho silang natigilan.

Agad nag-iba ang mukha nito nang makita ang caller ID.

“Marco.”

Mabilis nitong sinagot.

Tahimik si Isabella habang pinapanood itong makinig sa kabilang linya.

Pero unti-unting dumilim ang ekspresyon nito.

“What?”

Nanlamig ang paligid.

“Sigurado ka ba?”

At doon siya kinabahan.

Mabagal na ibinaba ni Caleb ang cellphone bago tumingin sa kanya.

Malamig.

Mabigat.

At parang may paparating na mas malaking problema.

“Ano?” mahinang tanong niya.

Tahimik si Caleb sandali.

Hanggang sa sinabi nito ang bagay na nagpahinto sa mundo niya.

“May nakakita sa biological father mo.”

Natigilan siya.

“What?”

Tumingin si Caleb diretso sa mata niya.

“At matagal na pala siyang buhay.”