Chapter 04: The Boss?

“Gagaling pa po siya, ‘di ba?” I asked with trembling hands.

“Your brother was having a severe respiratory distress, where the patient experiences extreme shortness of breath, inability to speak in full sentences, and is using accessory muscles, the neck or abdomen to try and pull air in. He was rushed here in the hospital but luckily, he was saved on time,” wika nito.

He started explaining things I don’t understand. Undergraduate ako at wala akong alam sa medisina. Siguro sa fashion industry, oo. Ngunit sa ganitong bagay, wala. Hindi ito ang pinag-aralan ko bago ako mag-drop out sa kolehiyo.

“M-magagamot naman po siya, ‘di ba?”

“Yes,” wika nito. “And his Atrial Septal Defect is not helping at all. A severe asthma attack is critical because it dramatically increases pressure in the lungs, which, in turn, raises the pressure in the right side of the heart, I’m talking about the right atrium.”

Para akong nanghina sa narinig. “G-ganon po ba ang nangyari sa kapatid ko?”

“Unfortunately, yes.”

Tuluyan nang bumagsak ang balikat ko.

Matapos akong sabihan ng doktor kung magkano ang pagpapagamot sa kapatid ko ay mas lalo akong nanlumo. Lumabas ako ng kanyang opisina na para pinagsakluban ng langit at lupa.

“Kumusta? Anong sinabi ng doktor?”

I looked at her. A lot things are running inside my head. Before my mouth could even speak, tears started flooding my eyes. Bumakas ang pag-aalala sa mga mata nito at agad akong hinila para isang mahigpit na yakap.

Yumakap ako pabalik dito at humikbi sa kanyang dibdib. Wala akong pakialam kung mayroon makakita sa amin. Sobrang bigat ng puso ko at parang hirap akong huminga.

“Iiyak mo muna ‘yan. Hindi mo pwedeng harapin si Yael na umiiyak,” wika nito.

Lahat ng possible worst case scenario na pumapasok sa aking utak ay siyang nagpapahina sa akin.

Inakay ako ni Belinda paupo sa bench at hinaplos ang aking likod. We stayed like that for a couple of minutes. Nang medyo kumalma na ako ay binilhan niya ako ng tubig. And when I finally had the courage to tell her, I did. At kahit siya ay nag-aalala.

“Hindi ko alam kung saan ako manghihingi ng tulong,” I said. Bakas ang pagod sa aking tinig.

“Pasensya ka na, Asli. Wala talaga akong pera ngayon. Ngunit may alam akong extrang sideline na pwede mong pagkakitaan. Ilalapit ko na lang kay Julieta ang bill ng ospital mo para sa kanya ka na lang mag-monthly installment,” suhistyon nito.

I looked at her. “A-ano ‘yun?”

“Part-time house cleaner. Every Sunday lang. Every Sunday rin ang bayad sa ‘yo,” wika nito. “Lilinisin mo lang ang bahay tapos magbibigay kaagad ang may-ari ng bayad.”

“Sige,” I replied. Kahit anong trabaho ay papatusin ko, para sa kapatid ko. Para lang mabuhay siya. Siya na lang ang meron ako. “Kailan ako magsisimula?”

“Pwedeng mamayang hapon dahil may raket pa tayo mamayang gabi. Weekends, ‘di ba?”

I nodded my head. “Sinong magbabantay kay Yael?”

“Si Buknoy,” sagot nito.

Muli akong napatango. Nang kumalma ako ay saka pa lang ako pumasok sa silid kung nasaan ang kapatid ko. Nang makita ko si Yael ay para akong nanghina. But I did my best to remain calm.

Umupo ako sa stool sa tabi ng kanyang kama at hinawakan ang kamay nito.

“Gagawin ko ang lahat para sa ‘yo, Yael. Mabuhay ka lang. Makasama lang kita nang matagal. Kaya tatagan mo ang loob mo. Kasi ikaw na lang ang meron ako.”

I kissed his forehead and caressed his cheeks.

“Babalik ako.”

Nang gabing ‘yon, dinala ako ni Belinda sa kilala nitong naghahanap ng kasambahay. Wala pa akong matinong kain dahil mas priority ko ngayon ang magtrabaho.

Dinala naman ako nito sa isang penthouse. Malaki ang penthouse at malalaman mo kaagad na mayaman ang may-ari. Ako ang maglilinis sa buong penthouse. Okay lang naman dahil walang masyadong alikabok.

“Every Sunday ka lang maglilinis. May CCTV sa buong paligid. Isang oras lang ang binibigay sa ‘yo, naiintindihan mo ba?”

I nodded my head in agreement.

Ganoon ang naging daloy ng buhay ko. Sa weekdays, na sa café ako at nakakatulog din ako. Ngunit tuwing weekends ay wala akong matinong tulog. Saturday night ay promogirl ako. Muli kong nakatagpo ng landas ang lalaking lumigtas sa akin noong nagdaang linggo. Bumibili pa rin naman ito sa akin kaya’t tuwang-tuwa ako.

Sa ikalawang Sunday ko ay galing sa café, dumiretso ako sa building kung saan nakatirik ang penthouse na aking pagtatrabahuan. And as I started cleaning, my vision started to blur. I immediately shook my head and bit my lower lip.

Baka kailangan ko lang magpahinga.

Malaki ang penthouse. Kahit na walang masyadong dumi, kailangan ko pa rin maging mabusisi. Five thousand ang suhol sa akin. Isang araw lang. Kaya’t kailangan kong maging masipag.

Hindi naman siguro masama kung magpahinga muna ako rito ng ilang saglit, ‘di ba? And besides, it’s still seven. Mamayang ten pa ang lakad ko.

Umupo ako sa couch at sumandal sa backrest. Ang sarap matulog. Kahit walang tao ay naka-on ang aircon ng penthouse. Nakaka-tempt matulog. Nang ipikit niya ang kanyang mga mata ay unang nagpakita sa kanyang isipan ay ang lalaking lumigtas sa kanya.

Bakit kaya ito hindi nagsasalita? Parang nagtitipid lang ng laway, e. Sayang, gwapo pa naman, pero mukhang snub.

At bago pa man ako makatulog nang tuluyan, pinilit ko ang sariling tumayo at nag-inat ng katawan. Magliligpit na sana ako ng mga ginamit ko sa paglilinis nang mapansin kong nakabukas ang pinto ng bedroom. Agad na kumunot ang aking noo.

Umatras muna ako at kinuha ang handle ng mop. Ang sabi sa akin ng babaeng nagturo sa akin dito ay hindi raw umuuwi rito ang may-ari ng penthouse tuwing Sunday. So sino ang nakapasok?

Bumilis ang tibok ng aking dibdib habang maingat at alertong nilapitan ang pinto ng bedroom. Saglit akong sumilip at nang makitang walang tao ay dahan-dahan akong pumasok sa loob.

Anong nanakawin nila sa penthouse na ito? Wala namang valuable dahil mukhang resthouse lang ito ng may-ari.

So ano ang nanakawin nito?

Dahan-dahan akong lumapit. Nakarinig ako ng paglagaslas ng tubig mula sa banyo. At ang kapal naman ng mukha nitong makiligo rito!

Pumwesto ako sa gilid ng pinto papasok ng banyo, hininhintay itong makalabas. My heart is beating erratically. Nanlalamig din ang mga kamay ko dala ng kaba na baka ay masaktan ako ng intruder. Ngunit kung may mawala sa bahay na ito ay naka-charge sa akin. Kailangan ko ang pera.

After a few moments or so, I heard her turned off the faucet. Agad kong hinanda ang sarili ko para hampasin siya, at lihim na nagdadasal na sana ay ligtas ako sa susunod pang mga minuto.

The moment he took a step out of the bathroom, I immediately raised my mop and was about to hit him when he was fast to grab my arm. Inangat nito ang aking braso dahilan para mawalan ako ng balanse at sabay kaming mapadapa.

Our eyes met and those familiar jade ones stared back at me. Unti-unting nanlaki ang paningin ko nang makilala kung sino ito.

It was the man who saved me a week ago!

Nakakunot ang noo nito habang nakatingin sa akin. Bakas ang galit sa kanyang mukha kaya’t nakaramdam ako ng takot.

“Mr. Axton!”

Wala sa sarili akong napatingin sa isang lalaking lumapit sa amin at tinulungan ang binatang makatayo. Tumayo na lang din ako.

“Who are you? Paano ka nakapasok dito?” tanong ng lalaking tumulong sa binata na makatayo.

“Kayo?” I frowned. “Sino kayo?”

“He’s the owner of the penthouse. Now, who are you?”

Umawang ang labi ko nang marinig ‘yon.

A-ano?