Chapter 05: For Yael

Tahimik akong nakayuko habang ang babaeng nagpapasok sa akin bilang kasambahay. Yung lalaki namang pinangalanan nitong Mr. Axton ay nakaupo sa couch habang pinunasan ang buhok nitong basang-basa pa dahil sa kakagaling pa lamang ito ng banyo.

Mahigpit ang kapit ko sa mop na nasa aking kamay. “P-pasensya na po talaga. Hindi ko po sinasadya. Hindi ko po alam na nandito po kayo. Ang sabi po kasi sa akin ay wala po ang may-ari ng penthouse tuwing Linggo.”

Narinig ko ang paghugot nito ng malalim na hininga. I closed my eyes, waiting to be scolded by the man. Ngunit laking gulat ko nang marinig ko ang lalaking kasama ni Mr. Axton na nagsalita.

“It’s fine. And it’s good to know that you’re willing to protect the house. But next time, make sure that no one is around before you start cleaning. You’re disturbing Mr. Axton.”

Agad akong tumango. Parang nabunutan ng tinik ang aking dibdib sa narinig. Mariin kong kinagat ang ibabang labi bago ako nagpasalamat dito. “Thank you so much. I promise to be very more careful again. Hindi na po ito maulit.”

Tipid na tumango ang lalaki. “You’re now dismissed.”

Muli akong ngumiti rito at agad na lumabas ng silid. Ngunit bago ako tuluyang makaalis, hindi ko maiwasang tapunan ng tingin ang lalaking nakaupo sa couch. Halos mapugto ang aking hininga nang magkasalubong ang aming mga mata.

Kinakailangan ko pang iiwas ang paningin ko sa kanya dahil parang nawawalan akong ng hangin. Giniya naman ako ng babaeng nagpapasok sa akin palabas ng penthouse. Pagkarating na pagkarating namin sa loob ng elevator ay agad niya akong pinagsabihan.

“Muntik ka nang masisante bata ka!” wika nito na mayroong halong pangigigil. “Pasalamat ka na lang at hindi nakakapagsalita si Mr. Axton. Dahil nako, paniguradong pagasabihan ka non.”

Kumunot ang aking noo. “Bakit naman po siya hindi nakakapagsalita? Ano pong problema niya?”

“Mute kasi siya,” wika nito. “Binansagan siyang Mute Billionaire ng lahat dahil hindi siya nagsasalita. Well, sa narinig ko, selective mutism daw. Nakakapagsalita raw siya pero pili lang. Hay. Ang swerte siguro ng nakakarinig sa boses niya.”

“Oo nga,” sang-ayon ko kahit hindi ako relate sa hiling niyang marinig ang boses ng lalaking ‘yon. “Pero akala ko ba ay wala siya rito sa penthouse every Sunday? Anong ginagawa niya roon?”

“Aba, malay ko? At saka, bakit ang dami mong tanong? Uuwi siya hangga’t sa kung kailan niya gusto. Bahay niya pa rin ‘yan, hija. Anong akala mo ba? Nag-iisip ka ba?”

Mariin kong kinagat ang ibabang labi at hilaw na ngumiti rito. “Sorry po.”

Umismid ito sa akin at sakto namang bumukas ang pinto ng elevator. Nauna itong lumabas at sumunod naman ako. Nang makalabas na kami ay hinarap niya ako habang nakataas ang kilay.

“Next time, eleven ka na magpunta para maglinis. Para makasiguro tayo kung wala na roon si Mr. Axton.”

“Paano kung nandoon siya? I mean, like hindi siya umalis? Hindi ba ako maglilinis?”

“Anong hindi?” Tumaas ang kilay nito. “We will ask for permission kung pwede bang maglinis. Unless ayaw mong magkapera, pwede kaming maghanap ng iba.”

“Ay, nako! Hindi po. Maglilinis po ako. Kahit gabi-gabihin ko pa.” Hilaw akong ngumiti rito. “Unless you want me. Pero h’wag po kayong mag-alala. I will be here after eleven in the evening next week.”

Tinaasan lang ako nito ng kilay at binigay sa akin ang sobre saka tumalikod. “Umuwi ka na.”

And just like that, umalis ang babae. Kanina ko pa siya kausap pero kahit pangalan niya ay hindi ko maalala. Nakakatawa nga naman.

I took a very deep breath and headed out of the building. Pagkarating ko sa labas ay nilakad ko muna ang distansya patungo sa sakayan ng tricycle. Hindi naman ako mayaman, e. Kailangan kong magtipid ng pera. Kung pwede lang lakarin ang distansya ng bahay ni Belinda rito sa syudad ay gagawin ko. Ngunit masyadong malayo ‘yon.

Pagkauwi ko ay masyadong tahimik ang buong bahay. Mukhang wala ngayon si Belinda. Bilib din ako sa kaibigan kong ‘yon. Sobrang sipag kahit na si Buknoy na lamang na kapatid nito ang binubuhay. Siguro ay sa trabaho na lang nito binubuhos ang atensyon dahil sa sinapit nitong heartbreak noon.

Pag-ibig nga naman. Nagbihis muna ako ng isang sweatpants na binili ko noon nung high school pa lamang ako. Hanggang ngayon ay kasya pa rin sa akin. Kaya lang, medyo hapit ito sa pang-upo ko kaya kitang-kita ang kabilugan nito. Bahala na. At least may maumbok, ‘di ba?

Dumiretso na kaagad ako sa ospital pagkatapos. Bumili muna ako ng pagkain naming dalawa ng kapatid ko bago ako pumasok sa loob ng ospital. I headed to his ward. Wala sa private room ang kapatid ko. May ka-share siyang mga pasyente sa loob ng ward. Kahit papano ay panatag ang loob kong mayroong makakapansin kay Yael kung sakaling mayroon man itong gawin. At isa pa, nandoon naman si Buknoy.

Pagkapasok ko sa loob ng ward ay natumbok nga ang hula ko. Nakaupo si Buknoy sa silyang na sa tabi ng kama Yael. Napangit ako at nilapitan ang mga ito.

“Nandito ka na po pala, Ate.” Tumayo si Buknoy. “Magtatagal ka po ba rito, Ate Asli? May kailangan kasi akong puntahan, e. Walang magbabanta kay Yael kung aalis ako.”

“Okay na, Buknoy. Puntahan mo muna ang mga lakad mo. Maraming salamat sa pagbabantay sa kapatid ko. Thank you so much, Buknoy.”

“Walang anuman po, Ate. Tawagan niyo na lang po ako kung may importante po kayong lakad para makabalik po kaagad ako.”

I nodded my head. Nagpaalam naman ito kay Yael na tinanguhan lang din naman ng kapatid ko. Lumapit ako sa kama nito at umupo sa pwesto ni Buknoy kanina. I held my brother’s hand and smiled.

“Kamusta ang pakiramdam mo? Hindi ba masaikt ang ulo mo? Ang tiyan mo? Ayos lang ba ang paghinga mo?”

“Ayos lang po ako, Ate.” Ngumiti ito sa kanya. “Sabi po ng doktor, bumubuti na raw po ang pakiramdam ko. Pero, Ate, baka mahal ‘yung mga gamot. Ate…”

“Hush,” pagpuputol ko rito. “Hindi mahalaga sa akin ang pera. Lahat ay gagawan ko ng paraan. Gumaling ka lang. Mas mahalaga ka sa akin kesa sa kung anong salapi.”

Ngumiti ito sa ‘kin at nanubig ang mga mata nito. “Kapag gumaling ako, Ate, babawi ako sa ‘yo. Maghahanap ako ng trabaho at bubuhayin kita. Hindi niyo na po kailangang magtrabaho kasi ako na po ang buhuhay sa ‘yo.”

Magaan kong hinaplos ang buhok nito at ngumiti. “Hihintayin ni Ate pagkakataon na ‘yan. Sa ngayon, kailangan mo munang magpagaling, okay? Magpagaling ka. Yan lan ang hinihiling ko sa ‘yo, Yael.”

As I kissed his forehead, mas naging desidido ako na magdoble kayod. Para sa aking kapatid. Para sa aming dalawa.