Mag-log in
Katalina’s Point of View
When we arrived at Amber Lounge, we were immediately welcomed by the pounding bass, flashing lights, and pulsing music. This—this was what I needed. Loud. Alive. Chaotic.
“Saan tayo uupo?” tanong ko habang naglalakad kami may mga nabubunggo na kaming mga lasing. Iyong iba ay mga sumasayaw. Well, anong oras na din kaya lasing na ang iba.
“Doon, sa bar counter. Easy access sa shots,” sagot ni Sofia, palaban talaga ang babaeng ito kapag alak ang pinag-uusapan. Ayaw kasi niya na nauubusan ng alak.
Naka-leather pants at red top siya. Napaka-sexy talaga ng kaibigan kong ito. Habang si Jems ay naka-black dress din kagaya ko.
Umorder kami agad.
“Three tequila shots,” sabi ni Sofia sa bartender. “Pakibilisan ng konti kuya, Kailangan ng friend namin ng alak.”
“Right away Ma’am..”
Bumaling sa akin si Jem saka nagsalita.
“Grabe, girl. Ang ganda mo. Nakakapanibago na makita ka sa ganitong ayos.” sambit ni Jem habang tinatapik ang balikat ko.
“Right! You’re drop-dead gorgeous and hella sexy! You should flaunt it, just like me! Starting tonight, no more hiding. Para magsisi ang hudas mong Ex na niloko ka niya! Ipamukha mo sa gunggong na ‘yon kung sino ang sinayang niya no!” Sabi ni Sofia sabay irap.
Napangiti ako ng tipid. Well, iyon din naman ang balak ko. Ibabalik ko ‘yung dating ako. Nagbago lang naman ako ng pananamit dahil kay Miguel. Masyado itong naging mahigpit sa pananamit ko. Turns out na gusto naman niya talaga ng mga babaeng sexy magdamit like Trina.
“Here you go, pretty girls—three shots of tequila.” Sabay sabay kaming bumaling sa bartender ng ibaba niya sa harap namin ang shot glass na may lemon sa gilid at salt.
“Thanks, Kuya.” Sambit ni Jems.
“Cheers to freedom of our friend!” sigaw ni Sofia habang itinaas ang shot glass niya.
“Cheers!” sabay-sabay naming sigaw, sabay inom ng unang shot ng tequila.
Napangiwi ako sa unang shot—mainit, mapait, pero may kakaibang sarap.
“So, what happened earlier?” tanong ni Jem habang binababa ang shot glass.
“Yeah, come on, we need the full story. Kanina ka pa namin tinatanong sa sasakyan pero hindi mo kinuwento sa amin. What exactly happened?" Segundang tanong ni Fia.
Huminga ako nang malalim sinadya ko talagang hindi ikwento lahat habang nasa sasakyan kami kanina, knowing my friends baka ano pang mangyari sa amin sa daan or worse baka sa condo pa ni Miguel kami dumiretso.
Kinuwento ko ang buong nangyari—kung paano ko nahuli si Miguel, ang reaksyon nito, ang sakit sa dibdib ko habang kinokompronta ko si Miguel. Tahimik sila habang nagsasalita ako. Wala ni isa sa kanilang sumingit. Walang judgement. Walang “sabi ko na nga ba.”
Pagkatapos ko mag-kwento niyakap nila ako ng mahigpit. Ilang sandali lang ‘yon pero sapat para maramdaman kong hindi ako nag-iisa. Na kahit niloko ako ni Miguel meron naman akong dalawang kaibigan na hinding hindi ako iiwan.
“You deserve better,” bulong ni Jem.
“Not just better. Super, duper better,.” dagdag ni Sofia. “And tonight, we’re gonna drink like there’s no tomorrow and just enjoy ourselves!”
“Yes, we get wasted, and we party!”
“Hell yeah!”
—
Makalipas ang isang oras.
Ilang round shots na ba 'to? Pang sampung shot? Pang eleven? Pang twelve? Hindi ko na rin alam. Basta ang alam ko—magaan na ang pakiramdam ko. Yung tipong tipsy pero okay pa naman.
“Girl, I love you talaga!” tawa ni Jemalyn habang niyakap ako bigla. “Ang ganda mo ngayong gabi, promise!”
“Mas maganda ka!” balik kong sabi habang natatawa, kanina pa siya ganito.
“Shot! Shot! Wala dapat sinasayang na oras, kailangan malasing!" Singit ni Fia habang inuurong ang shot glass sa harap namin. Kinuha ko iyon sabay cheers gamit ang shot glass ko.
Ramdam ko na ’yung init sa mukha ko, pero hindi pa naman umiikot ang paningin. I was in that perfect state—tipsy but functional. Mas expressive na ako, mas madaldal, mas confident. 'Yung tipong kaya ko nang sumayaw mag-isa kahit walang kasama. Pero kahit gano’n alam ko pa rin ang ginagawa ko. Alam ko pa rin kung nasaan ako, at alam kong gusto ko lang talagang makalimot ngayong gabi.
“Uy, Kat-Kat” bulong ni Fia habang nasa tabi ko at pasimpleng sinisiko ako. “Three o’clock. May nakatingin sa’yo.”
Napakunot ang noo ko. “Huh? Sino?”
“Yung nakaputing polo, sa kabilang dulo ng bar.”
Dahan-dahan akong lumingon habang naniningkit ang mga mata.
My lips parted.
Halos huminto ang tibok ng puso ko
Sh*t. He’s hot. Even though I was tipsy, I could see just how damn attractive this man was.
Tall. Fair-skinned. He stood out like he had his own spotlight.
Nakaputing polo na bahagyang nakabukas sa itaas, eksaktong kita ang defined chest. May suot siyang itim na relo sa kaliwang pulso—simple pero halatang mamahalin. Nakaupo siya sa couch, bahagyang nakasandal na para bang pagmamay-ari niya ang buong bar.
Pero ang mas nakakaloka?
'Yung tingin niya.
Diretso sa akin, nakakatunaw.
Parang hindi lang tumitingin. Parang binabasa niya ang buo kong pagkatao. Parang alam niya ang iniisip ko… kahit hindi pa ako nagsasalita.
Nanuyo ang lalamunan ko.
Ang lakas ng dating niya. Hindi ‘yung bastos o presko. Kundi ‘yung tahimik pero nakakatindig-balahibo. He looked… powerful.
Agad akong umiwas ng tingin. “Grabe,” bulong ko sa sarili.
“He’s hot, right?” Sofia whispered. “If I were you, I’d totally talk to him.”
“Are you insane?” sambit ko pabalik. “Hindi ko nga kilala 'yon.”
“Exactly,” sabay kindat niya. “That’s the point. That’s the thrill. Do it girl. Wag ka patalo sa Ex mo.”
Napailing ako pero hindi ko mapigilang tumingin ulit sa kinaroroonan ng lalaki.
He was still looking.
This time, medyo nakakunot ang noo niya. Parang curious. Parang iniisip kung lalapitan ba niya ako o hindi. Or maybe assuming lang ako.
Mabilis akong umiwas ng tingin at uminom ng tequila, isang bagsak.
“Girls, CR lang ako,” sabi ko sabay tayo.
Ooopps, medyo nahilo ako ng slight sa biglang tayo ko.
“Samahan ka na namin—” alok ni Sofia.
Mabilis akong umiling. “Nope, kaya ko. Mabilis lang ako. Diyan lang kayo.”
“Alright, bilisan mo ha,” hirit ni Jemalyn,
Mabilis ako pumunta ng CR para umihi at icheck ang sarili sa salamin. Matapos ay agad din akong lumabas para bumalik sa mga kaibigan ko.
Paglabas ko ng restroom, nakaramdaman ako ng hilo. Tila umiikot ang paligid, at medyo lumalabo ang paningin ko. Akala ko okay lang ako, pero mukhang ngayon tuma-tama ‘yung alak.
Naglakad ako pabalik sa bar counter pero—
Bam!
May nakabangga akong lalaki. Lasing na lasing siya may hawak na baso at wala sa wisyo ang mga mata.
“Oh, hi pretty girl,” sabay kindat. “You wanna come with me? Let’s have fun tonight.”
Napakunot noo ako. “No thanks, may kasama ako.” malamig kong sagot.
Lalagpasan ko na sana siya pero bigla niyang hinawakan ang braso ko.
“Not so fast,” sabay ngisi. “Masyado kang nagmamadali, baby girl.”
Bumilis ang kabog ng dibdib ko. “Bitawan mo ako,” matigas kong utos, pilit na hinihila palayo ang braso ko. Pero mas lalong humigpit ang kapit niya.
“Aray—ano ba?! Bitaw!” Pasimple akong lumingon, hoping may makakita, pero lahat busy sa pagsasayaw at halakhakan. Halos wala nang matinong tao sa paligid na pwede makapansin sa nangyayari sa akin.
Napalunok ako. Shit. Delikado ‘to.
“Just come with me,” he insisted, pushing a glass toward me. “Drink this. I promise, we’ll both end up in heaven.”
He yanked me closer, forcing the drink toward my mouth. I clenched my jaw shut, trying not to swallow, but then he slammed me against the wall.
“Ah!” I gasped in pain.
That’s when he took advantage—forcing some of the liquid into my mouth. Even though I tried to spit it out, some of it slid down my throat. He even pinched my cheeks to make me swallow.
“There you go... drink up. It’ll kick in soon,” he sneered.
Shit, anong klaseng alak ang pinainom niya sa akin? Bakit gano’n ang lasa?
Inipon ko ang natitirang lakas ko—BAM!—sinipa ko siya sa gitna ng hita.
“Arayyy! Shit! Tangina ka!” Napaluhod siya sa sakit.
‘Yun na ang cue ko. Mabilis akong naglakad palayo sa lalaki kahit hilong-hilo ako.
Pero habang naglalakad, bigla akong nakaramdam ng kakaiba.
Mainit.
Parang may gumagapang na apoy sa buo kong katawan.
What… is this?
I was burning up. I felt like ripping off my clothes. My heartbeat sped up unnaturally. It felt like something inside me was waking up—something that had been asleep for too long.
Sa hindi malamang dahilan tumingin ako sa dulo ng bar kung nasaan ang lalaking kanina ay nakatingin sa akin—nandoon pa rin siya. Same position. Calm, but intensely hot.
Tumingin ako sa side kung saan ang bar counter—wala na roon sina Jemalyn at Sofia.
Baka nasa dance floor na sila.I looked back at the guy.
Sh*t. He looked even hotter now.
He was dizzyingly hot.
The way he sat… so sure of himself. Like every move he made had purpose. Like he was the kind of guy you couldn’t help but notice.
Damn.
Mas lalong uminit ang pakiramdam ko habang nakatingin sa kanya. Parang may apoy na gumapang sa buo kong katawan.
Napakurap ako, marahas na umiling, pilit kinakalma ang sarili.
Pero mas lalo lang lumala ang nararamdaman kong init. This isn’t normal. What is happening to me?Balak ko nang bumalik sa bar counter, pero parang may sariling buhay ang mga paa ko.
Wala sa sariling naglakad ako palapit sa gwapong lalaki, Hindi iniinda ang hilo na nararamdaman.
*********
Cataleya’s POV Hindi pa rin ako makapaniwala na isang buong taon na pala ang lumipas mula nang unti-unting umayos ang lahat sa pagitan namin ni Kael. A year since all the misunderstandings, all the heartbreaks, and the awkward, hesitant first moments of “us” had finally been replaced with something solid, something real. And now, here we were, Isang weekend getaway sa isang beach resort sa Zambales, para ipagdiwang ang first anniversary namin. The moment we arrived, I felt like I had stepped into a dream. The sun was starting to dip into the horizon, painting the sky in shades of pink, orange, and lilac. The gentle sound of the waves crashing against the shore mingled with the faint laughter of other guests in the distance. But even with people around, it felt like it was just Kael and me, as if the universe had shrunk to fit only us in that perfect, serene moment. “Leya, ganda dito, no?” Kael’s voice snapped me out of my thoughts. He was walking beside me, holding my hand
Napabuntong-hininga ako. Umayos ako ng upo sa gilid ng kama, kaharap siya. Tahimik ang buong guest room—tanging mahinang tunog lang ng aircon at ang ulan sa labas ang maririnig. Madaling-araw na, at pakiramdam ko parang huminto ang oras sa pagitan naming dalawa.“Sige,” sagot ko. “Pero saglit lang, dahil kailangan mo pa ring magpahinga. Baka mabinat ka.”Ngumiti siya. “Okay.” Saglit siyang nanahimik, parang nag-iipon ng lakas ng loob. Napansin kong maputla pa rin siya kaysa dati, at may bakas pa rin ng pagod sa mga mata niya. Hindi ko maiwasang makaramdam ng kirot sa dibdib ko. Ako ang dahilan kung bakit siya nagkaganito.“Leya…” mahina niyang tawag sa akin. “I’m sorry.”Tumingin ako sa kanya, diretso sa mga mata niya. “Sorry saan, Kael?”“Sa lahat,” sagot niya agad. “For my decisions, for the things I didn’t tell you right away, for the stress and problems I caused your family, and most of all… for hurting your feelings. I didn’t mean to. I didn’t know that Miguel and the others w
“Hmmm…” ungol niya.“Wag kang malikot, Kael,” mahinang sabi kong sabi habang pinupunasan ang ulo niya. Unti-unti niyang binuksan ang mga mata.“L-leya?” mahina niyang anas.“Hmm…” sagot ko.“L-Leya, ikaw ba ’yan?”“Yeah, It’s me.,” sagot ko habang patuloy na pinupunasan ang ulo niya. Nagulat ako nang bigla siyang umupo at niyakap ako. “Ikaw nga…Damn… I miss you. I miss you so much..”Niyakap ko rin siya pabalik.“I really want to see you. I want to talk to you. Do you know that I’m scared you might completely ignore me? I’m afraid of losing you. I’m afraid you’ll dismiss everything because of what happened. Every day, I can’t stop thinking about it—I feel restless. I want to come to you just so we can talk, but I keep hesitating because I’m afraid that if I do, you’ll push me farther away and get angry at me.” Bigla siyang umiyak, nagpanic naman ako kaya nilayo ko siya sa akin.“Hey, hey, stop crying, ok? I’m here. Well… we talk tomorrow kapag hindi ka na lasing. But for now y
Kinahapunan, biglang bumuhos ang malakas na ulan. Hanggang gabi, walang tigil ang pagbuhos. Dumating si Daddy at Kuya ng 8PM sa bahay habang bumubuhos pa rin ang ulan. Sabay-sabay kaming kumain ng gabihan. Pinag-usapan ang nangyayari sa kumpanya; nakikinig lang ako sa kanila.Hanggang sa tumingin sa akin si Kuya at nagsalita“Kailan ka papasok sa kumpanya, Rosie?”“Bukas, Kuya.”“Good. Kailangan mo nang pumasok at kausapin si Montgomery. Baka mabaliw na ang lalaking ’yon,” sabi ni Kuya habang naiiling-iling.“Bakit?” tanong ko.“Laging tulala, wala sa sarili, lagi kang bukambibig sa akin—halatang hindi nakakatulog ng maayos. Pero kanina, 5 PM pa lang, umalis na siya ng kumpanya. Umuwi agad ata. Mag-usap na kayo para bumalik na sa dati ang lalaking ’yon. Dami na rin nating pending work. Si Kael pumapasok pero wala sa sarili, tapos ikaw hindi pumapasok kasi iniiwasan siya. Ayusin niyo na yan. Kawawa ako sa kumpanya ngayon.” Napayuko ako, ramdam ang guilt. Parang sa akin, naging mise
“Manahimik ka, Celestine. Hayaan mo siyang magsalita,” galit na sambit ni Dad. “Anong sinasabi mo, Kim?” Halata sa boses ni Kael ang takot at kaba.“Walang kasalanan ang mga Vaughn. As for your father, it’s true that he stole from their company—but he did it under the orders and threats of Celestine and Miguel. Sila ang nakinabang sa perang kinuha ng ama mo para sa sarili nilang mga plano."....Sila rin ang dahilan kung bakit nagkasakit at na‑stress ang daddy mo. Tinakot nila siya sinabi nilang kapag nagsalita siya, idadamay nila ang mommy mo at ikaw. Doon siya tuluyang bumigay."...Pero kalaunan, sa takot na baka sabihin niya ang totoo kay Zachary Vaughn, pinakialaman ni Miguel at Celestine ang gamot ng ama mo at pinalitan ng lason. Iyon ang pumatay sa kanya."...That is the truth.”Hindi kami makapaniwala sa sinabi ni Kimberly.“Paano mo nalaman ang lahat ng ito?” walang emosyong tanong ni Kael.“Sinabi nila sa akin noong mga panahong nakainom sila. Well, pumayag lang naman ako
“What are you doing here?” hindi makapaniwalang tanong ni Celestine bago humarap kay Kael. “Don’t tell me pinapunta mo sila dito?!” Galit na humarap si Kael kay Celestine. “What? No. Hindi ko sila pinapunta. Balak ko ako ang aakyat sa executive floor para kausapin sila.”Napatigil ako. Kung hindi si Kael ang nagpatawag sa amin, sino?“What?! So balak mo silang kausapin?! Para ano?! Para sabihin ang totoo?! Talagang—” “Enough!!” galit kong sigaw. Napatahimik silang lahat.“Nandito kami dahil nakareceive kami ng message na pinapaakyat mo kami dito, Mr. Montgomery, for a private discussion,” malamig kong sabi. Mas lalo siyang namutla. “What? No. Wala akong inutos. Hindi ko kayo pinata—” “Yeah. Hindi si Cy ang nagpatawag sa inyo—kung hindi ako,” singit ni Kimberly sabay ngiti ng nakakaloko. “Pinatawag ko kayo para malaman niyo na ang totoo. So, thank me later, okay?” nakangising sambit niya.“What?! Pati ikaw, trinaydor kami?!” galit na sigaw ni Celestine.“Tsk. Masyado na akong
Katalina's point of view Pagkaupo namin muli sa table, ramdam kong hindi pa rin bumibitaw ang mga mata ni Zach sa akin. He was studying me, scrutinizing me like I was a puzzle he needed to solve. Kahit sinabi kong mamaya na lang alam ko, hindi siya titigil hanggang hindi ko nasasabi ang nangya
Katalina's point of view Mabilis kong binalik ang tingin sa harap. I never expected that coming to this Gala Night would turn out like this, and I’m sure it won’t just end that easily. I think I really need to prepare myself. The program continued with speeches, acknowledgments, and even a shor
Katalina’s point of view KINABUKASAN Nagising ako sa walang tigil na beep, vibration, at sunod-sunod na notification tones mula sa phone ko. Kahit inaantok pa ako, kinapa ko sa bedside table ang cellphone na kanina pa walang tigil sa pag-iingay. “Ughhh, ano bang meron at bakit ang ingay ng phon
Katalina’s point of view After the heavy conversation Zach and I had on the balcony, I took a deep breath. I could still feel the warmth of his kiss on my lips, but along with it came the cold fear carving its way into my heart. “Baby, we should head back,” bulong ni Zach, habang hinahaplos ang







