LOGIN
Katalina’s Point of View
When we arrived at Amber Lounge, we were immediately welcomed by the pounding bass, flashing lights, and pulsing music. This—this was what I needed. Loud. Alive. Chaotic.
“Saan tayo uupo?” tanong ko habang naglalakad kami may mga nabubunggo na kaming mga lasing. Iyong iba ay mga sumasayaw. Well, anong oras na din kaya lasing na ang iba.
“Doon, sa bar counter. Easy access sa shots,” sagot ni Sofia, palaban talaga ang babaeng ito kapag alak ang pinag-uusapan. Ayaw kasi niya na nauubusan ng alak.
Naka-leather pants at red top siya. Napaka-sexy talaga ng kaibigan kong ito. Habang si Jems ay naka-black dress din kagaya ko.
Umorder kami agad.
“Three tequila shots,” sabi ni Sofia sa bartender. “Pakibilisan ng konti kuya, Kailangan ng friend namin ng alak.”
“Right away Ma’am..”
Bumaling sa akin si Jem saka nagsalita.
“Grabe, girl. Ang ganda mo. Nakakapanibago na makita ka sa ganitong ayos.” sambit ni Jem habang tinatapik ang balikat ko.
“Right! You’re drop-dead gorgeous and hella sexy! You should flaunt it, just like me! Starting tonight, no more hiding. Para magsisi ang hudas mong Ex na niloko ka niya! Ipamukha mo sa gunggong na ‘yon kung sino ang sinayang niya no!” Sabi ni Sofia sabay irap.
Napangiti ako ng tipid. Well, iyon din naman ang balak ko. Ibabalik ko ‘yung dating ako. Nagbago lang naman ako ng pananamit dahil kay Miguel. Masyado itong naging mahigpit sa pananamit ko. Turns out na gusto naman niya talaga ng mga babaeng sexy magdamit like Trina.
“Here you go, pretty girls—three shots of tequila.” Sabay sabay kaming bumaling sa bartender ng ibaba niya sa harap namin ang shot glass na may lemon sa gilid at salt.
“Thanks, Kuya.” Sambit ni Jems.
“Cheers to freedom of our friend!” sigaw ni Sofia habang itinaas ang shot glass niya.
“Cheers!” sabay-sabay naming sigaw, sabay inom ng unang shot ng tequila.
Napangiwi ako sa unang shot—mainit, mapait, pero may kakaibang sarap.
“So, what happened earlier?” tanong ni Jem habang binababa ang shot glass.
“Yeah, come on, we need the full story. Kanina ka pa namin tinatanong sa sasakyan pero hindi mo kinuwento sa amin. What exactly happened?" Segundang tanong ni Fia.
Huminga ako nang malalim sinadya ko talagang hindi ikwento lahat habang nasa sasakyan kami kanina, knowing my friends baka ano pang mangyari sa amin sa daan or worse baka sa condo pa ni Miguel kami dumiretso.
Kinuwento ko ang buong nangyari—kung paano ko nahuli si Miguel, ang reaksyon nito, ang sakit sa dibdib ko habang kinokompronta ko si Miguel. Tahimik sila habang nagsasalita ako. Wala ni isa sa kanilang sumingit. Walang judgement. Walang “sabi ko na nga ba.”
Pagkatapos ko mag-kwento niyakap nila ako ng mahigpit. Ilang sandali lang ‘yon pero sapat para maramdaman kong hindi ako nag-iisa. Na kahit niloko ako ni Miguel meron naman akong dalawang kaibigan na hinding hindi ako iiwan.
“You deserve better,” bulong ni Jem.
“Not just better. Super, duper better,.” dagdag ni Sofia. “And tonight, we’re gonna drink like there’s no tomorrow and just enjoy ourselves!”
“Yes, we get wasted, and we party!”
“Hell yeah!”
—
Makalipas ang isang oras.
Ilang round shots na ba 'to? Pang sampung shot? Pang eleven? Pang twelve? Hindi ko na rin alam. Basta ang alam ko—magaan na ang pakiramdam ko. Yung tipong tipsy pero okay pa naman.
“Girl, I love you talaga!” tawa ni Jemalyn habang niyakap ako bigla. “Ang ganda mo ngayong gabi, promise!”
“Mas maganda ka!” balik kong sabi habang natatawa, kanina pa siya ganito.
“Shot! Shot! Wala dapat sinasayang na oras, kailangan malasing!" Singit ni Fia habang inuurong ang shot glass sa harap namin. Kinuha ko iyon sabay cheers gamit ang shot glass ko.
Ramdam ko na ’yung init sa mukha ko, pero hindi pa naman umiikot ang paningin. I was in that perfect state—tipsy but functional. Mas expressive na ako, mas madaldal, mas confident. 'Yung tipong kaya ko nang sumayaw mag-isa kahit walang kasama. Pero kahit gano’n alam ko pa rin ang ginagawa ko. Alam ko pa rin kung nasaan ako, at alam kong gusto ko lang talagang makalimot ngayong gabi.
“Uy, Kat-Kat” bulong ni Fia habang nasa tabi ko at pasimpleng sinisiko ako. “Three o’clock. May nakatingin sa’yo.”
Napakunot ang noo ko. “Huh? Sino?”
“Yung nakaputing polo, sa kabilang dulo ng bar.”
Dahan-dahan akong lumingon habang naniningkit ang mga mata.
My lips parted.
Halos huminto ang tibok ng puso ko
Sh*t. He’s hot. Even though I was tipsy, I could see just how damn attractive this man was.
Tall. Fair-skinned. He stood out like he had his own spotlight.
Nakaputing polo na bahagyang nakabukas sa itaas, eksaktong kita ang defined chest. May suot siyang itim na relo sa kaliwang pulso—simple pero halatang mamahalin. Nakaupo siya sa couch, bahagyang nakasandal na para bang pagmamay-ari niya ang buong bar.
Pero ang mas nakakaloka?
'Yung tingin niya.
Diretso sa akin, nakakatunaw.
Parang hindi lang tumitingin. Parang binabasa niya ang buo kong pagkatao. Parang alam niya ang iniisip ko… kahit hindi pa ako nagsasalita.
Nanuyo ang lalamunan ko.
Ang lakas ng dating niya. Hindi ‘yung bastos o presko. Kundi ‘yung tahimik pero nakakatindig-balahibo. He looked… powerful.
Agad akong umiwas ng tingin. “Grabe,” bulong ko sa sarili.
“He’s hot, right?” Sofia whispered. “If I were you, I’d totally talk to him.”
“Are you insane?” sambit ko pabalik. “Hindi ko nga kilala 'yon.”
“Exactly,” sabay kindat niya. “That’s the point. That’s the thrill. Do it girl. Wag ka patalo sa Ex mo.”
Napailing ako pero hindi ko mapigilang tumingin ulit sa kinaroroonan ng lalaki.
He was still looking.
This time, medyo nakakunot ang noo niya. Parang curious. Parang iniisip kung lalapitan ba niya ako o hindi. Or maybe assuming lang ako.
Mabilis akong umiwas ng tingin at uminom ng tequila, isang bagsak.
“Girls, CR lang ako,” sabi ko sabay tayo.
Ooopps, medyo nahilo ako ng slight sa biglang tayo ko.
“Samahan ka na namin—” alok ni Sofia.
Mabilis akong umiling. “Nope, kaya ko. Mabilis lang ako. Diyan lang kayo.”
“Alright, bilisan mo ha,” hirit ni Jemalyn,
Mabilis ako pumunta ng CR para umihi at icheck ang sarili sa salamin. Matapos ay agad din akong lumabas para bumalik sa mga kaibigan ko.
Paglabas ko ng restroom, nakaramdaman ako ng hilo. Tila umiikot ang paligid, at medyo lumalabo ang paningin ko. Akala ko okay lang ako, pero mukhang ngayon tuma-tama ‘yung alak.
Naglakad ako pabalik sa bar counter pero—
Bam!
May nakabangga akong lalaki. Lasing na lasing siya may hawak na baso at wala sa wisyo ang mga mata.
“Oh, hi pretty girl,” sabay kindat. “You wanna come with me? Let’s have fun tonight.”
Napakunot noo ako. “No thanks, may kasama ako.” malamig kong sagot.
Lalagpasan ko na sana siya pero bigla niyang hinawakan ang braso ko.
“Not so fast,” sabay ngisi. “Masyado kang nagmamadali, baby girl.”
Bumilis ang kabog ng dibdib ko. “Bitawan mo ako,” matigas kong utos, pilit na hinihila palayo ang braso ko. Pero mas lalong humigpit ang kapit niya.
“Aray—ano ba?! Bitaw!” Pasimple akong lumingon, hoping may makakita, pero lahat busy sa pagsasayaw at halakhakan. Halos wala nang matinong tao sa paligid na pwede makapansin sa nangyayari sa akin.
Napalunok ako. Shit. Delikado ‘to.
“Just come with me,” he insisted, pushing a glass toward me. “Drink this. I promise, we’ll both end up in heaven.”
He yanked me closer, forcing the drink toward my mouth. I clenched my jaw shut, trying not to swallow, but then he slammed me against the wall.
“Ah!” I gasped in pain.
That’s when he took advantage—forcing some of the liquid into my mouth. Even though I tried to spit it out, some of it slid down my throat. He even pinched my cheeks to make me swallow.
“There you go... drink up. It’ll kick in soon,” he sneered.
Shit, anong klaseng alak ang pinainom niya sa akin? Bakit gano’n ang lasa?
Inipon ko ang natitirang lakas ko—BAM!—sinipa ko siya sa gitna ng hita.
“Arayyy! Shit! Tangina ka!” Napaluhod siya sa sakit.
‘Yun na ang cue ko. Mabilis akong naglakad palayo sa lalaki kahit hilong-hilo ako.
Pero habang naglalakad, bigla akong nakaramdam ng kakaiba.
Mainit.
Parang may gumagapang na apoy sa buo kong katawan.
What… is this?
I was burning up. I felt like ripping off my clothes. My heartbeat sped up unnaturally. It felt like something inside me was waking up—something that had been asleep for too long.
Sa hindi malamang dahilan tumingin ako sa dulo ng bar kung nasaan ang lalaking kanina ay nakatingin sa akin—nandoon pa rin siya. Same position. Calm, but intensely hot.
Tumingin ako sa side kung saan ang bar counter—wala na roon sina Jemalyn at Sofia.
Baka nasa dance floor na sila.I looked back at the guy.
Sh*t. He looked even hotter now.
He was dizzyingly hot.
The way he sat… so sure of himself. Like every move he made had purpose. Like he was the kind of guy you couldn’t help but notice.
Damn.
Mas lalong uminit ang pakiramdam ko habang nakatingin sa kanya. Parang may apoy na gumapang sa buo kong katawan.
Napakurap ako, marahas na umiling, pilit kinakalma ang sarili.
Pero mas lalo lang lumala ang nararamdaman kong init. This isn’t normal. What is happening to me?Balak ko nang bumalik sa bar counter, pero parang may sariling buhay ang mga paa ko.
Wala sa sariling naglakad ako palapit sa gwapong lalaki, Hindi iniinda ang hilo na nararamdaman.
*********
Bumalik ako sa Marketing floor na ramdam pa rin ang init ng yakap at titig ni Kael.Parang may naiwang bakas sa balat ko. Bawat kilos niya kanina sa opisina nakatatak sa isip ko. Dumiretso ako sa desk ko, nakaupo sa upuan niya si Chase na katabi lang ng akin, nang maupo ako bumaling siya sa akin. “Ready for the next set of revisions?” tanong niya, medyo nakangiti, unaware sa bagyong naramdaman ko ilang minuto lang ang nakalipas. “Yes,” sagot ko, pilit ang ngiti. “Let’s go over the social media calendar for next week.” Tumango si Chase, sabay lapit at sabay open ng laptop. Habang nagsisimula kaming magtrabaho, pakiramdam ko ay mas malaki ang focus ko sa mga numero at analytics. Sa bawat click, sa bawat comment na ginagawa ko, pilit kong iniwasan ang alalahanin tungkol kay Kael. I mean ang mga pinag-usapan namin kanina. “Ma’am Cataleya?” tanong ni Chase, mahina at magalang. “Hmm?” sabay tingin sa kanya, pilit kalmado. “About the Thompson rollout… do you want to anchor mo
Continuation.. Nag-unat ako matapos naming i-finalize ang isang file. Ramdam ko ang paninigas ng balikat ko matapos ang halos tuloy-tuloy na oras ng pag-upo at pagre-review. “Lunch break na,” sabi ni Chase, sabay sandig sa gilid ng mesa ko. “Let’s go?” Napatingin ako sa orasan sa screen. Halos tanghali na pala. Kapag nakatutok talaga ako sa trabaho hindi ko namamalayan ang oras. “Well,” sabi ko, bahagyang ngumiti, “we need to eat para may lakas. Let’s go.” Tumayo ako saka kami sabay na naglakad patungo sa elevator at bumaba sa cafeteria. It’s normal. Nothing unusual. That’s just how it is in the office…people eating together, whether they’re on the same team or not. And honestly, I’m already used to this kind of routine. Umupo kami sa isang bakanteng mesa sa gilid, malapit sa bintana. Maliwanag. Maaliwalas. May mahinang ingay ng mga empleyadong nagkukwentuhan, nagtatawanan, nagmamadali. Habang kumakain kami, katulad ng lagi naming ginagawa trabaho pa rin ang topic.
CATALEYA’s point of view Mira leaned in again, whispering, “You’re really not the joking type. We all know you’re loyal to Sir Kael. Anyway… he asked if you’re handling the new campaign personally. And… he offered to help.” Napalingon ulit ako kay Mira. Napakurap ako, tila sinisiguro kung tama ang narinig ko. “Offer to help?” ulit ko. “Seriously?” “Yes,” sagot niya agad. “And he seems… really interested.” “Very,” singit ni Benedict mula sa gilid namin, pilit tinatago ang ngiti pero halatang aliw na aliw. “Like, really interested.”Napatawa ako nang mahina, at napailing na lang sa kanilang dalawa. “Okay,” sabi ko, sabay kibit-balikat. “First day pa lang niya, and he’s already being proactive. Good for the team, I guess.”“Oh, speaking of—” biglang sambit ni Mira, sabay ayos ng tayo sa tabi ko. “He’s here. Palapit siya, Ma’am Cataleya.” Napalingon ako sa direksyong tinitingnan niya. At doon ko siya nakita ang bagong Marketing head.Matangkad. Maayos ang tindig. Main
Cataleya’s Point of View Monday mornings were usually predictable.Coffee. Emails. Meetings. Deadlines.But this Monday?This Monday felt different.Maybe it was because one month and weeks had already passed since Kael officially started courting me. Or maybe it was because everything had been going… too smoothly. Too calm. Too happy. Too steady.And I was starting to realize something.When life becomes quiet, it usually means something is about to shift.I just didn’t expect it to start the moment I stepped into the office. Pagpasok ko sa Vaughn Building, agad kong naramdaman ang kakaibang energy sa paligid. Hindi naman tense… mas parang… curious. May mga matang palihim na sumusulyap pa rin, may mga pabulong na usapan na biglang tumitigil kapag napapadaan ako.At sanay na ako roon. Isang buwan mahigit na silang ganon simula ng mangyari ang client incident. For a whole two or three weeks after Kael’s formal visit to my family, ako ang naging unofficial topic ng office. Dahil
CATALEYA’s point of view Pumasok ako sa office niya. Nakita ko siyang nakasandal sa swivel chair, sleeves rolled up, unbuttoned collar ng polo, maluwag ang polo. Medyo magulo ang buhok, pero… fresh at commanding pa rin. Ang aura niya, kahit pagod at busy, parang hindi nawawala… malakas, confident, at may halong init na nakakapanatag. “Close the door then come here and sit down,” sabi niya, calm pero may edge sa tono. Sinunod ko siya. I walked across the carpeted floor of the office, feeling as though every step weighed heavily on my chest. I sat down on the chair in front of his desk, still hesitant, even though I knew I was safe in his presence. Hindi siya nagsalita agad. Tumayo siya, hinila yung swivel chair niya papalapit sa akin, at naupo sa aking tapat. Ang titig niya…steady, focused, parang sinusuri hindi lang ang pagkatao ko kundi pati ang nararamdaman ko.“Leya,” simula niya, mababa at mahinahon, “unang-una, okay ka lang ba?” Napabuntong-hininga ako. I could feel th
The meeting happened that afternoon.Heavy. Intense.But clear. Kael took full accountability. He explained the rationale behind the changes, apologized for the misalignment, and clarified that my team executed based on approved directives. Walang paligoy-ligoy. By the end of it, the client agreed to stay conditionally. May revisions ulit. May pressure pa rin.Pero buo at malinis ang pangalan ko at ng team. Paglabas ng boardroom, ramdam ko ang panghihina ng katawan ko. Doon ko lang narealize kung gaano kabigat ang araw na ito.Kael walked beside me hanggang sa hallway.“You okay?” tanong niya, mahina.Tumango ako, kahit nangingilid ang luha dahil ko lang na-experience ‘yung ganitong kabigat na problema.“Thank you,” sabi ko. “You didn’t have to—”“Yes, I did,” sagot niya. “Because I’m courting you and I love you. And this is part of it.”Huminto siya sa harap ko.“But you also need to know something,” he continued. “There will be days like this… messy, complicated. And I won’t







