LOGINZOREN couldn’t stay still, pacing back and forth while his hand rested on his hip.Ilang oras na ang lumipas simula nang matagpuan ni Zoren ang kanyang bahay na punong-puno ng mga walang malay at sugatang guard na nakahiga sa sahig. Nang puntahan niya ang silid nilang mag-asawa kung saan niya iniwan si Renese, wala na rin itong laman.Pakiramdam ni Zoren noong mga oras na iyon ay tila nawala siya sa sarili. Labis ang pagsisisi na naramdaman niya dahil sa pag-aakalang tama lamang ang ginawa niya—na tama ang paraan ng pagprotekta niya sa kanyang asawa.“Fuck, this is all my fucking fault!” Zoren cursed, pulling his hair hard.“Dude, calm down. You won’t be able to think clearly if you don’t calm yourself. Mahahanap din natin si Renese. We should trust your wife,” pagpapakalma ni Malik sa kaibigan.“Listen to your friend, Mr. Voss. Hindi ito ang panahon para mag-amok ka riyan. I know Renese and Tita Roxanne are fine,” kalmado ngunit may bahid ng pag-aalala na sabi ni Vilmie, na abala rin
“MOM!” Renese shouted at the top of her lungs, her voice tearing through the salty air. “Mommy! Please, don’t fucking touch her! Let me go! Ano ba?!” pagpupumiglas ni Renese kay Levi. “Stay where you are,” Levi said coldly, tightening his hold. “This isn’t about you anymore.” Tiningnan nang masama ni Renese ang lalaki. Tumigil siya sa pagpupumiglas. “And you?” she spat. “What the hell did I ever do to you to deserve this, huh?!” Levi smirked. “You? Personally?” he said with mocking calm. “Nothing.” “Then—” “But your husband has. I’m getting my revenge by using you,” putol nito sa sasabihin niya. Hindi siya makapaniwalang tumingin sa lalaki. Ano naman ang ginawa ng asawa niya sa duwag na lalaking ito? “R-Rera...” Kaagad na dumako muli ang paningin ni Renese sa inang pilit na gumagapang palapit sa kaniya ngunit mabilis itong pinigilan ng mga lalaking nakabantay. Pakiramdam ni Renese ay nadurog ang puso niya nang pinong-pino habang tinitingnan ang inang halos hindi na niya makil
“SHOE… w-wait… what is the meaning of this?” Iyon kaagad ang lumabas sa bibig ni Renese matapos nakangising tanggalin ni Shoelie ang duct tape sa bibig niya. Hindi na alam ni Renese kung saan ba dapat siya magsimula. Naguguluhan siya sa mga nangyayari. “Hmm, what do you think?” tanong nito pabalik. She’s far from the Shoelie she used to know. Nanginig ang boses ni Renese. “Shoe… this isn’t funny. Untie me, please.” Tinagilid ni Shoelie ang ulo at mariing hinawakan ang baba niya, halos bumaon ang mahaba nitong pekeng kuko sa balat niya. “Funny? Oh, Rera… this is the most serious I’ve ever been,” tugon ng babae. “Alam mo, ang tagal kong hinintay ang araw na ’to.” Pilit na nagpupumiglas si Renese at inilalayo ang mukha sa kamay ng kaibigang kanina lamang ay dinadamayan siya sa sakit na nararamdaman niya. Unti-unti itong lumayo sa kaniya. Akala niya ay kakalagan na siya nito, ngunit out of nowhere ay nagpakita si Levi at pilit siyang hinila palabas ng backseat. “Let go of me! Ano
“THANK you, ma’am, sir. Ingat po kayo,” nakangiti at magalang na sabi ng guard na nakabantay sa gate ng Vista Heights Subdivision matapos mag-log out sa may gate ni Levi. It turns out that the reason they were able to enter this cramped subdivision was that Levi knew someone living here, and they were able to enter immediately because it wasn’t his first time here. Nakahinga ng maluwag si Renese at saka umayos ng pagkakaupo habang binababa ang suot niyang hoodie upang takpan ang mukha niya kung sakaling makita siya ng guard kanina. “Gosh, I’m so thankful to my darling talaga,” bungisngis ni Shoelie at bahagyang hinampas ang balikat ni Levi. Yeah, right. Levi is the new boyfriend of her best friend. Nagkakilala ang dalawa matapos siyang sunduin ni Zoren noon sa bar kung saan niya rin nakausap si Levi. Shoelie asked Levi where Renese was, and from then on, they never lost touch with each other. “Small thing, darling…” tugon ni Levi habang kinikindatan ang nobya. Renese slightly wi
MARIIN ang pagkakakagat ni Renese sa kaniyang pang-ibabang labi habang hindi inaalis ang paningin sa pinto na para bang sa pamamagitan no’n ay bubukas ang pinto ng mag-isa. She was sitting on the bed, clutching her knees, replaying Shoelie’s instructions inside her mind from yesterday. Flashback “This will probably be our last talk, so I’ll tell you the plan...” panimula nila matapos huminga ng malalim mula sa kabilang linya. “Makinig kang mabuti ha? Isang beses ko lang sasabihin ‘to…” Renese adjusted her grip on the phone. “I’m listening.” “Six in the evening sharp,” diin ni Shoelie. “Again, sharp. Kapag hindi ka ready by six, cancel na ang lahat.” Renese swallowed. “What do you mean by ready?” “Dapat naka-impake ka na ng essentials lang. Walang maleta. Isang backpack. Damit, IDs, cash kung meron. Walang sentimental shit. Kapag mas marami kang dala, mas lalo tayong matatagalan.” “Shoelie—” “Renese,” putol nito, seryoso ang boses. “Kung may pagdadalawang-isip ka, huwag na lan
“I’LL get you out of there, okay? I promise you...” Shoelie calmly assured from the other line. “T-Thank you, Shoe...” Her lips trembled; for the first time in a week, she felt heard. “Now, kaya mo bang sabihin sa’kin ang nangyari? Bakit number ng husband mo ang ginagamit mo? Are you okay?” sunod-sunod nitong tanong. Renese took a deep breath and glanced at her sleeping husband. “He’s sleeping right now. Kinuha ko lang yung phone niya habang mahimbing siyang natutulog. Zoren has locked me up in our room in his house for a week now, Shoe. He said it’s for my safety since my accident wasn’t really an accident—he’s scared that I might be in jeopardy...” she started in a low voice. “I thought you had a lot of guards? Isn’t that enough? Hindi na nga kami nakapasok sa silid mo sa hospital dahil sobrang higpit ng gwardya!” anito na parang may sama ng loob. “You came?” “Yes! Almost every day pa nga, but I always received the same answer from your guards! Nakakairita!” She bit her lowe







