Kabanata 6: Stranger

RENESE had lost count of how many times she glanced at the digital clock on top of her office table since the clock struck seven in the evening.

Hindi na siya makapag-focus sa kaniyang ginagawa dahil kanina pa siya hindi mapakali simula nang matanggap niya ang bulaklak na nagmula sa asawa niya.

It’s been four days since she last saw Zoren. Ilang beses na siya nitong niyayaya na magkita sila pero ginawa niya ang lahat ng pwedeng maging excuse para hindi mangyari iyon.

Kahapon ay bigla niyang pina-reschedule ang photoshoot sa isang cosmetic brand na dapat ay next week pa gaganapin pero dahil malaki ang impluwensiya niya sa industriya ay pinagbigyan siya nito. Because of what she did, she now had an excuse not to meet with Zoren.

Renese bit her lower lip and stood up. Nang muli siyang tumingin sa digital clock ay seven forty-five pa lamang. Dali-dali niyang niligpit ang mga gamit niya sa opisina at napagdesisyunan nang umalis.

Kung totoo man ang sinabi ni Zoren ay may 15 minutes pa siya para makatakas dito. Sasabihin niya na lang na may emergency kaya hindi ulit siya makakasama ulit.

Paglabas niya ay sinalubong siya ni Vilmie na may bitbit na mga papel—pupuntahan yata dapat siya sa opisina niya.

“Oh, where are you going? Maaga pa ah,” nakakunot noong tanong ni Vilmie sa kaniya at tumingin sa suot nitong wrist watch.

“I'll go first, Vilmie. May package raw na dumating sa condo ko eh. Ikaw na munang bahala rito sa office,” sabi niya at hindi na hinintay na sumagot ang manager.

“Teka—”

Paglabas niya ay nag-abang kaagad siya ng taxi. Wala pa siyang magamit sa ngayon dahil pinaayos niya kaninang umaga ang kotse niya.

She glanced at her office again. She wasn’t sure if Zoren knew where her office was, but it was possible that he did. He wouldn’t be Zoren Voss for nothing!

Kaunti lang kasi ang nakakaalam ng location ng opisina niya. It was inside a private subdivision. Hindi naman kasi building type ang office niya dahil silang dalawa lang naman ni Vilmie ang laging nandoon ‘tsaka under contruction pa ang magiging main building ng Danzari kaya ito muna ang kaniyang pansamantalang opisina.

Her heels tapped nonstop on the concrete road as she waited for a taxi. She glanced at her wristwatch and almost cursed when she saw that it was only seven minutes to eight.

“Gosh, I hope he was just pranking me,” she whispered to herself.

Nasa kalagitnaan siya ng paghihintay ng taxi nang may biglang tumigil na itim na Maserati MC20 na sasakyan sa harap niya. Hindi niya iyon pinansin dahil baka nagkataon lang at aalis din kaagad ngunit dalawang minuto na ang lumipas ay hindi pa rin ito umaalis kaya doon na umusbong ang kaba sa dibdib niya.

Hindi siya gumalaw. Ramdam niya ang mabilis na pagtibok ng puso niya habang nakatingin sa dark tinted na bintana nang unti-unti itong bumababa.

Her cognac eyes met his hazel one. He was looking at her intently, like a predator. Napaatras siya ng isang hakbang.

“Get in, wife,” Zoren’s deep baritone and commanding voice envelope the tension between them.

Renese gulped. “No, I’m busy. May naka-schedule pa ‘ko ngayong gabi,” she lied.

Ngumisi si Zoren. “Papasok ka or lalabas ako para papasukin ka?”

She shot a deadly glare at him. “Ano bang kailangan mo sa’kin?”

“I want my wife to be with me. Pinagbigyan na kita sa pagtatago mo sa’kin ng apat na araw. That’s enough. Now, get in,” utos nito.

“No!” pagmamatigas niya at saka naglakad paalis doon.

Naramdaman niya ang pagsunod ng sasakyan ni Zoren sa kaniya kaya mas binilisan niya ang paglalakad. She hates walking for so long pero para matakasan lang ang lalaki na ito ay gagawin niya iyon kahit manakit pa ang paa niya dahil sa suot niyang sleek black Yves Saint Laurent heels.

“Stop being so childish, Renese Diora. Get in. Sasakit ang paa mo niyan,” sabi ni Zoren nang makasabay na ang sasakyan nito sa paglakad niya.

It was as if invisible smoke came out of Renese’s nose and ears because of what she heard. Tiningnan niyang muli ng masama ang binata at mas nakumbinsidong hindi siya rito sasama.

“Excuse me? I’m not childish! Hindi ako sasama sa’yo! Manigas ka riyan!” sigaw niya. Kung kanina ay mabilis na ang paglakad niya ngunit ngayon ay mas mabilis pa ito. Kulang na lang ay tumakbo siya.

Panay ang lingon niya sa paligid dahil baka sakaling may dumaang taxi pero nabigo siya. Malayo pa ang gate ng subdivision kaya malayo pa ang lalakarin niya kapag nagkataon.

“Darn it, what I am even thinking? Dapat pala hindi na lang ako umalis sa office ko!” kastigo niya sa sarili niya.

Her eyes landed on the approaching luxurious royal blue car. Without thinking, she quickly ran to the middle of the road and opened her arms wide to stop the car. She must be crazy for doing that, but she was determined to get away from Zoren!

Mariin siyang napapikit nang marinig ang malakas na tunog ng pagpreno ng sasakyan kasunod ng malakas na pagtawag ni Zoren ng pangalan niya.

Nang buksan niya ang mata niya ay dali-dali siyang pumasok sa loob ng royal blue na sasakyan kahit na hindi niya naman kilala kung sinong nasa loob no’n.

“What are you—”

“Help me, sir! Someone wants to harassed me!” she exaggeratedly said. Niyugyog pa niya ang balikat nito para pumayag ito.

Tila nataranta naman ang lalaking nagmamaneho kaya mabilis nitong pinaandar ang sasakyan.

Renese took a deep breath and closed her eyes tightly before leaning her back against the backrest of the passenger seat.

Muli niyang binuksan ang mata niya at tumingin sa side mirror ng sasakyan. Nakita niya si Zoren na seryosong nakatingin sa sasakyang sinakyan niya habang may phone na nakadikit sa tainga nito. Nasa labas na ito ng mamahaling sasakyan nito.

Her gaze shifted away from Zoren when the man driving suddenly cleared his throat, drawing her attention to him instead.

“Uh, you’re Renese Diora Kensington, right? The famous model?” ani nito.

“You know me?” nagtatakang tanong niya.

He laughed. “It seems like there’s hardly anyone who doesn’t know you. Your face is all over the billboards in Metro Manila.,” he said.

She forced a smile. “Well, sorry for suddenly stopping you like that. Just drop me off at the subdivision gate. I can take care of myself from there. Thanks.”

“Are you sure?” tanong nito na parang hindi kumbinsido sa sinabi niya.

She nodded. “Yes.”

When they reached the outside of the subdivision, the man stopped the car just as she had asked. She thanked him again before closing the door of his car.

“Wait,” pigil nito sa kaniya habang nakatingin ito sa nakabukas na bintana ng sasakyan nito.

“Yes?”

“By the way, I’m Elian Velden. It’s nice to finally meet you, Ms. Kensington. I think I need to prepare my company,” sabi nito at bahagyang tumawa.

Kumunot naman ang noo niya. “Huh? Why?”

Ano namang kinalaman niya sa kumpaniya nito? Ang random naman.

Timitig lang ito sa kaniya pero umiling rin kalaunan. “Nevermind. Take care, Miss Kengsington. I’ll go ahead.”

Sinundan lang ni Renese ang sasakyan ni Elian hanggang sa malawa ito sa paningin niya. Hindi pa rin nawawala ang pagkakunot ng noo niya.

Ano kayang ibig sabihin ng sinabi nito?