KABANATA 13

SANDRA'S POV

Nang makapasok kami sa loob ng sasakyan niya ay agad niya akong sinuotan ng seatbelt. Napatitig ako sa kaniya habanv ginagawa niya iyon, ang isipan ko ay tumutukoy sa iisang dahilan lamang kung bakit niya ginagawa ang lahat ng ito.

"May gusto ka ba sa akin? Oo o hindi lang ang pwedeng i-sagot, sir." Sambit ko dahilan upang mag-angat siya ng tingin sa akin.

Nanatili ng ilang segundo ang kaniyang mga mata habang tinititigan ang kabuuan ng aking mukha. Tinapos niya ang pagsusuot sa akin ng seatbelt saka bumalik sa kaniyang pagkakaupo ng maayos sa driver's seat saka nagsalita.

"I don't know, I never been in love before," mahina siyang natawa habang nakatingin sa manibela ng sasakyan. "But, I am certain that this is the very first time that I feel this distinct feelings for you." Sagot niya at tumingin na sa akin.

"Binabalaan kita, hindi ito ang unang pagkakataong sinabi ko ito sa'yo pero, wala sa bokabularyo ko ang makipagrelasyon lalo na sa uri ng trabahong mayroon ako." Sambit ko sabay tingin sa labas ng bintanang nakabukas.

"Okay then, I still don't know what is this so you don't have to conclude," muli siyang natawa nang mahina at binuhay na ang makina.

Sa buong biyahe ay wala kaming naging pag-uusap. Nagulat na lamang ako na pumarada kami sa garahean ng pinakamalapit na mall. Ngumiti lamang siya at pinagbuksan ako ng pintuan.

"Let's go on a shopping, kunin mo ang lahat ng gusto mo, ako na ang bahala."

Habang papasok kami ng mall ay may mga kababaihang nagpapapicture sa kaniya. At dahil ayaw kong ma-issue, ay ako na ang tumabi upang makakuha pa sila ng litrato kasama siya. Ngumingiti lamang siya sa mga humihiling na makasama siya sa litrato at nang matapos na ay naglakad na kami sa nakikinita naming boutique na para sa lalaki at babae.

Nang mag-angat ako ng tingin ay hindi ako halos makaggalaw sa aking kinatatayuan nang makita ang napakalaking poster niya sa labas nito. Nakasuot siya ng simpleng blue polo shirt, white jeans, white shoes, at messy ang kaniyang buhok roon. May silver watch din siyang suot at kita ang kwentas niya na may cross pendant dahil nakabukas ang dalawang butones ng polo.

"Is that Arthur Mercer?" Rinig kong bulungan ng mga sosyaling babae sa paligid namin.

"Yeah, it's him! Let's ask him for a picture!" Sagot naman ng isa.

At muli siyang dinagsa ng mga tao, mapabata, matatanda, at ibang nakakakilala sa kaniya.

Napatabi ako sa gilid habang hinihintay silang matapos habang muling napapatingin sa malaking poster niya sa itaas ng store. Napakagwapo niya rito, makinis na makinis at maputing-maputi ang kutis niyang yayamanin, at halatang mamahalin ang mga suot. Nang basahin ko ang pangalan sa ibaba niya ay nakalagay din doon ang mga titulong nakamarka sa kaniyang pagkatao.

Zaniel Arthur Dy Mercer

Brand Model/CEO/Singer-Songwriter/Painter

Napapamaang ako sa mga titulong mayroon siya. Totoo nga ang sinabi niyang isa siyang multi-billionaire dahil na rin sa napaka-successful niyang karera. Hindi na ako magugulat kung sa next update ng poster niya ay isa na siyang artista.

"Thank you so much, Arthur!" Nagpaalam ang mga tao na dumagsa kanina nang matapos sa pagpapapicture sa kaniya kaya naman tinignan niya ako.

Mga nagtatanong na mga tingin ang ipinukol ng mga taong nakakita sa amin ang aking napansin, nang hawakan ako ni Arthur sa bewang upang hilahin papasok ng boutique.

"Who is that girl?"

"Is she's Arthur's girlfriend?"

"That's impossible! His manager said in an interview na Single pa si Athur."

"Really? That's a relief!"

"Maybe a relative or a sibling?"

"I hope so."

Humihina na ang kanilang mga bulungan nang makapasok na kami nang tuluyan. Umupo si Arthur sa sofa na naroroon sa gilid at kinuha ang newspaper na nakalapag sa babasaging table. Sinenyasan niya akong pumili, ngunit umiling ako.

"Okay lang, may mga masusuot pa naman ako." Sambit ko, ngunit tinawag niya ang isa sa nga saleslady kaya napilitan akong sumama rito.

Sinabihan niya rin ang saleslady na kunin ang lahat ng mga damit na sa tingin nito ay babagay sa akin, kaya ang nangyari ay halos mga damit na naglalaro sa mga kulay na pula, itim, blue, green, at ang ang kulay na hindi ko masyadong sinusuot ay ang kulay puti. Ang kulay na sumisimbolo sa kalinisan at pagiging puro, ngunit napangiti ako nang mapakla dahil hindi na naaayon sa akin ang mga katangiang iyon.

Ibinalot iyon lahat ng bagger at binayaran lahat ni Arthur. Hindi niya hinayaang ako ang magdala ng lahat ng iyon, bagkos ay parang prinsesa ako na naglalakad habang dala-dala niya ang lahat ng mga damit na pinamili.

"Let's take a bite, I'm sure you're hungry now." Hindi niya hinintay na makasagot ako at siya na ang nagdesisyon na kumain kami sa isang mamahaling restaurant sa loob ng mall.

Inabot niya sa akin ang menu at ang pinakamura ang aking inorder, dinagdagan niya naman ito na tinanggihan ko pero nagpumilit pa rin siya. May mga appetizer na i-senerve at iyon ang una kong pinapak habang si Arthur ay nakangiting nakatingin sa akin.

"Anong problema? May dumi ba ang mukha ko?" takang tanong ko sa kaniya, ngunit umiling lamang siya.

Maya-maya ay dumating na ang aming mga inorder at laking gulat ko nang sabay-sabay na pinalibutan kami ng mg serview crews at ang isang lalaking may natatanging uniform ang may dala ng cake na may nakasinding kandila. Sabay-sabay silang kumanta dahilan upang hindi ko mapigilan na mapangilidan ng luha.

"Happy Birthday to you, Happy Birthday to you, Happy Birthday, Happy Birthday, Happy Birthday to you! Happy 20th birthday, Sandra!" Sabay-sabay na bati nila.

Oo nga pala, kaarawan ko ngayon. Wala akong natanggap na pagbati mula sa mga kasamahan ko sa Rowen's Club, lalong-lalo na kay Madam Rowena. Nang maggising ako kanina ay hindi ko naalala ang araw ng aking kapanganakan dahil nasanay na ako sa nagdaang halos apat na taong hindi nagdiriwang. Hindi ko na rin maalala ang huling pagkakataong nagsimba ako upang ipagpasalamat sa nadagdag na taon ng aking buhay rito sa mundong ibabaw.

"As I have said, alam ko ang lahat ng personal information mo at hindi ko kayang palampasin ang araw na ito na hindi ka nababati... Happy Birthday, Sandra." Sa mga oras na iyon ay ramdam ko ang napakalakas na tibok ng aking puso nang marinig iyon mula kay Arthur.

Gusto kong maiyak dahil mula nang mamatay ang family ko ay ito ang unang pagkakataon na may nag-greet sa akin sa araw ng birthday ko, at ang lahat ng ito ay planado ni Arthur.

"Make a wish," nakangiti siya, ang mga mata ay nakatitig pa rin sa akin.

Pumikit ako at humiling. Isang kahilingan na alam kong nakasalalay sa akin ang pagkatupad nito. Nagdilat ako ng mga mata at hinipan ang kandila saka nagpalakpakan ang lahat ng staffs, kita ko rin na nakangiti ang mga customers na nakasaksi ng tagpong iyon. Muling dumapo ang mga mata ko sa lalaking may pasimuno ng lahat ng ito.

Sa bawat ginagawa niyang mga bagay na bago sa akin ay pakiramdam ko, unti-unti na niyang tinutunaw ang bloke-blokeng mga yelo na pumapalibot sa aking puso.

"S-Salamat, Arthur." Sambit ko, sa unang pagkakataon ay natawag ko siya sa kaniyang pangalan.

Nginitian niya ako at walang pagdadalawang-isip na pinatakan nang magaan na halik ang aking noo, dahilan upang tuluyan na ngang mahulog ang aking puso.

Ang aking puso na ilang araw nang nakakaramdam ng hindi normal na pagtibok dahil sa kaniya.