MasukSANDRA'S POVLumipas ang mga sumunod na araw na hindi ko namamalayan. Unti-unti, natutunan kong maging abala. Higit sa lahat, ang pilit na pag-iwas sa mga bagay na alam kong hindi ko dapat iniisip. Hindi na muling nagpadala ng mensahe si Arthur pagkatapos ng araw na iyon.At hindi ko na rin siya hinanap. Marahil, iyon ang pinakamabuting gawin.At marahil, iyon din ang dahilan kung bakit mas lalo kong sinubukang kumbinsihin ang sarili kong tapos na ang lahat.Hanggang sa dumating ang araw ng graduation.Maaga pa lamang ay puno na ang venue ng mga estudyante, magulang, kamag-anak, at mga bisitang sabik na makita ang kanilang mga mahal sa buhay na aakyat sa entablado.Nakatayo ako sa harapan ng salamin habang inaayos ang aking toga.I could barely recognize myself because I was finally graduating.Pagkatapos ng lahat ng puyat. Lahat ng pagod at lahat ng pagkakataong gusto ko nang sumuko.Narating ko rin.“Are you ready?”Napalingon ako kay Favian. Nakatayo siya sa likuran ko habang naka
SANDRA'S POVKinabukasan ay hindi na ako pinayagang manatili sa bahay.“Come on. You said you wanted a road trip yesterday, remember?”Napatingin ako kay Favian habang nakatayo siya sa harapan ko, hawak ang susi ng sasakyan at nakangiting parang wala siyang ibang iniisip kundi ang paglabas naming dalawa.“I thought you told me to rest.”“I did.”“And now?”“Now, I changed my mind.”Napatawa ako nang bahagya.“You're impossible.”“I know.”Marahan niyang hinawakan ang kamay ko at hinila ako palabas ng bahay. Sa totoo lang, hindi ko na alam kung gusto ko ba talagang lumabas o gusto ko lamang makatakas sa sarili kong mga iniisip. Mula nang mabasa ko ang mga mensahe ni Arthur, hindi na naging tahimik ang isip ko.Hindi ko na rin alam kung ilang beses kong binuksan ang conversation namin at ilang beses kong pinatay ang screen nang hindi man lamang nagre-reply.Hindi dahil wala akong gustong sabihin.Kundi dahil napakarami. At hindi ko alam kung alin ang dapat kong unahin.Habang nagmamaneh
SANDRA'S POVKinabukasan ay sobrang sakit ng aking ulo. Muntik pa akong mahulog sa kama nang makita ko si Favian na malaki ang ngiti habang papalapit sa aking kinahihigaan. Hinalikan niya ako sa noo at sa pisngi. "Good morning, my love. How are you?" malambing ang boses na aniya. Hindi agad ako nakapagsalita dahil hindi naman niya nabanggit na uuwi siya kahapon. Niyakap ko siya nang mahigpit at paulit-ulit na humihingi ng tawad. Isang mahinang tawa lamang ang itinugon niya, saka mas niyakap niya ako. "I am not angry... I am just so glad that you're safe. I also discovered that your phone was out of battery when I checked it last night..." aniya sa malambing na boses. "I'm so sorry... I'll make it up to you today... Let's have a road trip?" nakangiting sabi ko. Tumawa ulit siya at pinisil ang ilong ko. "Let's do it tomorrow... You're still not feeling well," pagtatapos niya sa usapan at saka inalalayan na ako sa hapag. Habang kumakain kami ay hindi ko na napigilan ang sarili na
SANDRA'S POVIlang araw na lamang at tuluyan na akong mamartsa sa entablado.Minsan, hindi ko pa rin mapaniwalaan na malapit na akong matapos. Ilang taon ding puro libro, puyat, deadlines, exams, requirements, at mga gabing kinukwestiyon ko kung kakayanin ko pa. At ngayon, ilang tulog na lamang ang pagitan ko sa araw na matagal ko nang hinihintay. Nakahanda na rin ang pagpunta ng pamilya ko mula sa Spain. Ayon kay Favian, baka mauna raw siya kina Sidro dahil sabik na sabik na siyang makita ako.Two weeks had already passed since the last time I spoke with Arthur.Pagkatapos ng gabing iyon ay hindi na kami nagkaroon ng pagkakataong mag-usap. Nalaman ko rin mula kay Zillian na nagpunta raw si Arthur sa Maldives para magbakasyon. Hindi ko na tinanong kung sino ang kasama niya.Hindi ko rin alam kung bakit.Siguro dahil may mga bagay na mas mabuting hindi na alamin kapag pilit mo nang tinuturuan ang sarili mong huwag pakialaman.Sa halip, ibinaling ko na lamang ang atensyon ko sa graduati
SANDRA'S POVAlas diyes ng umaga nang magising ako sa lakas ng tunog ng ringtone ng aking phone. Pipikit-pikit pa ako nang sagutin ang tawag at agad namang napabalikwas nang marinig ang boses ng delivery guy. Ngayong araw na pala i-dedeliver ang susuotin kong dress sa Graduation! "Kuya, pababa na po ako." Ani ko at dali-daling isinuot ang aking tsinelas. Isang simpleng mumurahing bestida na nagkakahalaga lamang ng two hundred pesos ang aking isusuot. Hindi na ako gagastos pa kasi sandali ko lang namang maisusuot. Mayroon pa din naman akong shoes kaya hindi na ako nag-abalang mag order.Nang tuluyang ma-receive ang order ay bumalik na ako sa kwarto at saka isinukat iyon. Isa itong mahabang white dress na backless. Simpleng plain dress lamang ito na may plets sa paldang banda. Maganda ang tela, gaya nga ng nabasa ko noon sa reviews.Nang araw na iyon ay nagtungo na ako sa Ayolla dahil may shoot ako ngayon. Ngayon ang schedule namin ni Arabelle sa isang bagong designer skirts na ipapal
SANDRA'S POVAng pool area ay iluminado ng maliliit na ilaw na nakasabit sa mga sanga ng puno. Parang mga bituin na bumaba mula sa langit at tahimik na nakisalo sa aming hapunan. Sa gilid ay kumikislap ang tubig ng pool, sumasalamin sa mga ilaw at sa mahinang galaw ng hangin.Maayos na naihanda ni Zillian ang mesa. May puting tablecloth, ilang kandila sa gitna, at ang mainit na kare-kare na niluto namin ni Ate Lora ay nasa malaking mangkok na may usok pang dahan-dahang umaangat. Ang amoy ng peanut sauce, bagoong, at bagong lutong kanin ay kumalat sa hangin. Matagal na akong hindi nakakaupo sa ganitong klaseng hapunan. 'Yong hindi nagmamadali, 'yong walang iniisip na trabaho o deadline, at 'yong puro lang pamilya.Nagsimula kaming kumain habang nagkukuwentuhan.“Okay,” sabi ni Zillian habang nagsasalin ng kare-kare sa plato niya, “ikaw naman ang bida ngayong gabi.” 
SANDRA’S POVPink and White ang color combination sa contract signing ng partnership ng Ayolla Apparel at ng Mercer’s Thread. Dumalo ang mga bigating mga business owners sa nangyaring seremonya. Napuno ng mga paparazzi ang labasan ng Ayolla dahil sa studio namin mismo ginanap ang pagpirm
SANDRA’S POV“Sandra? Are you alright?” bumalik ako sa ulirat nang marinig ang paulit-ulit na mga salitang sinasabi ni Favian.Nagtatawagan kami at ilang segundo na akong hindi nagsasalita dahil sa dami ng aking iniisip.“Y-Yeah… I’m okay,” napangiti ako nang magsalita.
SANDRA’S POVMatulin ang mga araw hanggang sa naging linggo ang mga ito, at sa wakas ay naging huling araw ko sa Spain. Kinailangan na naming mga taga Benison na bumalik sa Pilipinas dahil tapos na ang isang taong internship namin. Sa katunayan, ayoko pang umalis dahil ang napamahal na a
SANDRA’S POV“Sandra listen to me, my Ninang’s mom is looking for your dad,” Hindi ako nakagalaw nang marinig ko iyon mula kay Favian.Napahigpit ang hawak ko sa tasang pinaglalagyan ng mainit na kape na kaka-serve pa lamang. Muntik ko ring matabig ang platito na pinaglalagyan ng ensaymadang hindi







