Kabanata 5

Kinabukasan, alas-diyes ng umaga, puno na ng tao ang malaking mansion ng Sandoval family sa Forbes Park.

Birthday ni Donya Elena Sandoval, ang lola ni Bianca. Eighty years old na ito, kaya malaking celebration ang inihanda ng buong pamilya. Mamaya pa gaganapin ang handaan sa isang five-star hotel sa BGC, pero bago iyon, pinatawag muna ni Donya Elena ang lahat ng anak at apo niya sa mansion.

“Happy birthday po, Lola!”

“Mommy, happy birthday! More years pa po sa inyo!”

“Lola Elena, ang ganda-ganda ninyo pa rin!”

Sunod-sunod ang bati ng pamilya habang nakaupo si Donya Elena sa gitna ng sala. Nakasuot ito ng mamahaling baro’t saya na may burda, at nakapatong sa hita niya ang maliit niyang puting aso na si Snowy.

Sa harap niya, nakalatag ang mga regalo mula sa mga anak at apo niya. May mamahaling bag, gold jewelry, imported perfume, designer scarf, at iba pang mamahaling gamit.

Ngumingiti si Donya Elena habang pinakikinggan ang pagbati ng pamilya niya.

Si Senyor Roberto Sandoval, ang ama ni Bianca, ay nakatayo sa gilid kasama ang asawa niyang si Senyora Carmela. Nandoon din ang nakatatandang kapatid ni Senyor Roberto na si Senyor Renato Sandoval, kasama ang asawa nitong si Senyora Lourdes Sandoval.

May dalawang anak si Senyor Renato. Ang lalaki ay si Nico Sandoval, mayabang at mahilig magpakita ng yaman. Ang babae naman ay si Sabrina Sandoval, pinsan ni Bianca na palaging naiinggit dito dahil mas maganda at mas pinapaboran si Bianca ng matatanda.

Sa buong pamilya Sandoval, si Donya Elena pa rin ang may hawak ng pinakamalaking bahagi ng negosyo at ari-arian. Kaya kahit matatanda na ang mga anak niya, lahat sila ay nagpapakabait sa harap niya.

Lahat gustong mapalapit kay Donya Elena. Lahat gustong makuha ang pabor nito.

Habang abala ang lahat sa pagbibigay ng regalo, biglang napakunot ang noo ni Donya Elena. Napatingin siya sa ilalim ng upuan niya.

“Carmela,” tawag niya.

Agad na lumapit si Senyora Carmela. “Yes, Mommy?”

Itinuro ni Donya Elena ang sahig. “Si Snowy, dumumi na naman.”

Napatingin ang lahat sa sahig. May dumi nga ng aso sa tabi ng mamahaling upuan ni Donya Elena.

Sumimangot ang matanda.

“Nasaan si Elias?” tanong niya. “Tawagin ninyo. Siya ang maglinis niyan.”

Sandaling natahimik ang paligid.

Sa loob ng tatlong taon, si Elias ang laging gumagawa ng mga ganitong trabaho sa bahay ng mga Sandoval. Siya ang naglilinis kapag dumudumi ang aso. Siya ang nag-aayos ng kalat. Siya ang pinapatawag kapag may kailangang buhatin, ayusin, o gawin.

Para sa pamilyang Sandoval, normal lang iyon na utusan si Elias at maliitin ito.

Luminga-linga si Senyor Renato sa paligid, saka natawa nang mahina.

“Nasaan nga ba ang manugang ninyong delivery rider?” tanong niya. “Hindi ko siya nakikita.”

Napangisi si Nico.

“Baka may delivery pa, Dad. Alam mo naman iyon, mas busy pa sa atin. Kailangan kumita para sa pang-gas niya. Mahal na rin ang presyo ng langis ngayon. Baka double kayod na siya.”

Nagtawanan ang ilan sa sala.

Napairap si Sabrina habang inaayos ang buhok niya.

“Grabe naman. Birthday ni Lola ngayon, tapos wala siya? Kahit walang kwenta siya, dapat marunong pa rin siyang rumespeto.”

Napatingin si Donya Elena kay Bianca.

“Bianca,” malamig nitong tawag. “Nasaan ang asawa mo?”

Nakatayo si Bianca sa tabi ng ina niya. Maayos ang suot niya, naka-light pink dress, perfect ang makeup, at parang walang nangyari kahapon.

Pero nang marinig niya ang tanong ng lola niya, bahagya siyang natigilan.

“Lola, baka po nasa trabaho,” sagot niya. “Alam n’yo naman po, nagde-deliver siya.”

“Trabaho?” malakas na natawa si Sabrina. “Ang tawag mo doon trabaho? Nagdadala lang siya ng pagkain sa kung kani-kanino?”

“Totoo ‘yon lola,” dagdag ni Nico. “Minsan nakita ko siya sa parking ng mall. Nakasuot ng uniform, pawis na pawis. Hindi ko nga sinabi sa friends ko na kamag-anak namin siya. Nakakahiya.”

Natawa ulit ang ibang pinsan.

Hindi naman nagsalita si Bianca.

Dati, kapag pinagtatawanan nila si Elias, tahimik lang siya. Minsan, sumasabay pa siya. Para sa kanya noon, walang mali roon. Dahil sa isip niya, iyon naman talaga si Elias—isang lalaking walang maipagmamalaki.

Napahigpit ang hawak ni Donya Elena sa tungkod niya.

“Birthday ko ngayon,” sabi ng matanda. “Lahat ng pamilya dapat nandito. Kahit gaano siya kawalang silbi, asawa mo pa rin siya. Tawagan mo siya at pabalikin dito.”

Napatingin si Bianca sa ina niya. Bahagyang tumango si Carmela, na parang senyales na sabihin na niya ang totoong nangyari.

Huminga nang malalim si Bianca. Pagkatapos, bigla niyang ibinaba ang tingin niya.

“Lola...” mahina niyang sabi.

Napansin agad iyon ni Donya Elena.

“Ano?”

Nanlambot ang boses ni Bianca. “Hindi na po siguro siya darating.”

“Bakit?”

Kumagat si Bianca sa ibabang labi niya. Mukha siyang pinipigilan ang pag-iyak.

“Dahil... gusto na po niyang makipaghiwalay sa akin.”

Biglang natahimik ang buong sala.

Napakunot ang noo ni Donya Elena.

“Makipaghiwalay?” ulit niya. “Sino ang nagbigay sa kanya ng karapatang makipaghiwalay?”

Walang sumagot. Mas tumalim ang tingin ng matanda.

“Ang kasal ninyo ay hindi basta-basta. Ang lolo mo at ang matalik kong kaibigan ang nag-ayos ng kasal na iyon. Hindi puwedeng basta na lang niya sirain iyon dahil gusto niya.”

Unti-unting lumuhod si Bianca sa harap ni Donya Elena.

Dahil doon ay nagulat ang lahat.

“Lola...” umiiyak niyang sabi. “Hindi ko po gustong suwayin kayo. Hindi ko rin po gustong sirain ang gusto ni Lolo noon. Pero si Elias po... sobra na po siya.”

Agad na lumambot ang mukha ni Donya Elena nang makita niyang umiiyak si Bianca.

Kahit mahigpit ito, mahal na mahal niya ang apo niya. Lalo na si Bianca, dahil ito ang pinakamaganda at pinakamalambing sa harap niya.

“Tumayo ka na, apo,” sabi ni Donya Elena.

Tinulungan niya si Bianca na tumayo.

“Ano ang ginawa sa’yo ni Elias?” tanong ng matanda. “Sabihin mo sa akin. Hindi ko hahayaang bastusin ka ng lalaking iyon.”

Pinunasan ni Bianca ang luha niya. Pero ang totoo, pilit lang ang mga luhang iyon.

Alam niya na kapag siya ang unang nagsumbong, siya ang paniniwalaan ng pamilya niya. Lalo na ni Donya Elena. Sa loob ng maraming taon, maingat niyang inalagaan ang imahe niya sa pamilya. Sa harap ng mga matatanda, siya ang mabait, masunurin, at inosenteng apo.

Kaya ngayon, kailangan niyang gamitin iyon.

“Lola...” nanginginig niyang sabi. “May babae po si Elias.”