LOGIN“‘Wag ka na kasing pumikit.”
Mas lalong umiinit ang pisngi ni Mae kapag tinutukso siya ni Kent. Pakiramdam niya ay parang nililiyaban ang magkabilang-pisngi niya. Kung hindi talaga titigil ang lalaking ‘to baka hindi na niya mapigilan. Parang siya nga talaga ang anak ng demonyo na tinutukso ng demonyo para gumawa na naman ng kasalanan.
Hindi na alam ni Mae kung paano siya napapayag. Ang alam lang niya ay ilang minuto matapos silang mag-usap sa hallway, ay narito na siya ngayon, nakaupo sa likod ng motor ni Kent. At kasalukuyang umaandar iyon.Mahigpit ang kapit niya sa gilid ng upuan at pilit iniiwasan ang sarili na humawak dito. Kahit ilang linggo na silang mag-jowa ni Kent ay parang nahihiya pa rin talaga siya sa boyfriend niya.Hindi niya alam kung saan siya dadalhin ni Kent. Hindi rin nito sinabi. At sa totoo lang hindi rin siya nagtanong.Ano bang ginagawa mo, Mae?Tahimik siyang napabuntong-hininga habang pinagmamasdan ang kalsadang nadadaanan nila. Pinagmamasdan na lang niya ang mga ilaw ng poste na unti-unting nagsisindi, mga taong pauwi na, at mga sasakyang dumadaan na tila walang pakialam sa gulong nasa isip niya.Dapat ay kinakabahan siya ngayon diba? Dapat ay nag-iingat siya. Pero bakit parang kabaligtaran ang nararamdaman niya?May kaba, oo pero may halo ring excitement.Isang bagay na hindi niya kayang
Hapon na nang matapos ang huling exam.Pagod na pagod si Mae. Parang may martilyo na pumupokpok sa ulo niya at sobrang bigat pa ng kaniyang ulo. Gusto na lang niyang umuwi para makapagpahinga at makatulog na rin. Gustong-gusto ng bumawi ng katawan niya sa pagtulog. Parang hindi lang ulo niya ang mabigat ngayon, pati mga mata niya.Idagdag pa ang pagod niya sa exam, hindi lang sa mga tanong na kinailangan niyang sagutan buong araw kundi sa sarili niyang pilit kinokontrol ang isip at damdamin.Ang hirap palang magpigil, bulong ng utak niya. Paglabas niya ng classroom kasama si Vanessa, agad siyang sinalubong ng ingay ng hallway, mga estudyanteng nag-uusap, nagrereklamo, nagtatawanan. Naririnig pa niyang nagyayabangan ang iba tungkol sa mga sagot ng mga ito kanina.Normal.Lahat ay normal maliban sa kanya. Hindi na normal ang sakit ng ulo niya.“Grabe, Mae! Math pa lang kanina, parang gusto ko nang umiyak,” reklamo ni Vanessa habang naglalakad sa tabi niya. Umiiling-iling pa ang pinsan
“Ano bang ginagawa niyo?” tanong ni Manang Fe, pero ang tono nito ay hindi mapanghusga kundi puno ng aliw.“W-wala po!” mabilis na sagot ni Mae, pero agad din siyang napaisip.Sht. Kailangan ng dahilan! Kilala niya si Manang Fe at alam niya kung anong tumatakbo sa utak nito ngayon. For sure ay iniisip nito ang iniisip niya.“M-Magrereview po kami,” bigla niyang dagdag, halos magkandautal. “Exam week po namin ngayon.”Saglit na natahimik si Manang Fe at napatingin ito kay Kent. Pagkatapos ay bumalik ang tingin sa kaniya na para bang sinusukat kung gaano katotoo ang sinasabi niya.“Review?” ulit nito.“Opo!” mabilis niyang sagot, sabay tango nang sunod-sunod. “May… may kailangan po akong ipaintindi sa kanya. Sa subject.” Tinuro pa niya si Kent.Bahagya siyang napalunok matapos sabihin iyon. Hindi niya alam kung convincing ba siya. Pero nang sumulyap siya kay Kent ay nakatingin ito sa kanya. At halatang pinipigilan ang sarili na huwag ngumiti.“Talaga?” tanong ni Manang Fe, ngayon ay may
Pagkaputol ng tawag ay tila bumalik ang katahimikan sa kwarto ngunit ibang katahimikan na ito. Hindi niya alam kung anong sunod niyang gagawin. Parang ayaw niya tuloy patayin ang tawag nila ni Vanessa at hayaan na lang itong magsalita ng kung ano-ano kaysa sa ibalik ang atensyon niya kay Kent. Pero syempre, hindi naman pwede kung gano’n.Dahan-dahang ibinaba ni Mae ang cellphone sa tabi niya. Hindi niya agad kayang tumingin kay Kent. Ramdam pa rin niya ang init ng katawan nito na napakalapit sa kaniya na para bang hindi pa tuluyang nawawala ang nangyari kanina.At sa totoo lang ay ayaw niya ring mawala iyon.Ngunit ngayon ay hindi na niya alam kung saan siya titingin o kung ano ang sasabihin. Nawala na yata ang tapang na napulot niya kanina.“Kaya pala…” mahina niyang sabi na pilit binabasag ang katahimikan sa pagitan nilang dalawa. “Tinanggal mo siya kanina.” Mahina niyang dagdag. Naalala niya tuloy na siya nga pala ang nag-utos dito na tanggalin ang pinsan sa GC nilang tatlo.May ba
Hindi na namalayan ni Mae kung kailan siya napasunod.Parang kusa na lang siyang hinila ng mga paa niya papasok sa loob ng kwarto, kasunod si Kent at sa isang mahinang tunog ng pagsara ng pinto, tila tuluyan nang nahiwalay ang mundong nasa labas sa kung anong meron sa pagitan nila.Bumalot ang katahimikan sa kanilang dalawa ni Kent at tila nakikiramdam sila sa isa’t isa. Pero ang katahimikang iyon ay mas maingay pa sa anumang ingay. ‘Yong katahimikan na maririnig na niya ang pagpintig ng puso niya.Nakatayo siya sa gilid ng kama niya, habang si Kent ay ilang hakbang lang ang layo sa kaniya. Nakatingin ito sa kanya na para bang may matagal na itong pinipigilan at ngayon ay nasa hangganan na.Ang dibdib niya ay mabilis na umaangat-bumaba. Hindi niya alam kung dahil ba iyon sa kaba o sa iniisip niyang mangyayari sa kanilang dalawa ngayon. Ayaw man niyang aminin pero gustong-gusto ng puso niya ang balak ng kaniyang isipan ngayon. At ngayon nga, kung hihilingin man ni Kent ulit ay hindi si
At sa pagitan ng gate ay naroon nga si Kent. Hindi pa rin makapaniwala si Mae sa nakikita niya. Pinuntahan pa talaga siya nito sa bahay nila.Napahinto siya, tila biglang nawalan ng lakas ang mga tuhod niya. Hindi siya agad nakagalaw na parang may kung anong humigpit sa dibdib niya habang nakatitig sa lalaking kanina lang ay nasa maliit na screen ng cellphone niya.Ngayon ay narito na ito. Sa harap niya. Totoo. Humihinga.At nakatingin sa kanya na parang siya lang ang nakikita nito sa buong mundo.Ang ilaw mula sa poste sa labas ay marahang tumatama sa mukha ni Kent, nagbibigay-lalim sa matitigas nitong features, sa panga nitong mahigpit, sa mga matang madilim at tila may pinipigilang kung ano.At doon pa lang ay ramdam na niya.Hindi ito simpleng pagkikita. Hindi ito basta pagbisita. May ibang dala ang gabing ito. May mas mapanganib.“Kent…” halos bulong na lumabas sa labi niya.Ngunit hindi ito sumagot.Sa halip, dahan-dahan itong lumapit sa gate at ang bawat hakbang ay kontrolado,




![[Tag] My Step-Uncle's Plaything](https://acfs1.goodnovel.com/dist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)


