Chapter 4

Sa puntong ito, tumingin siya sa pulis at sinabi, "Pagpasensyahan niyo siya, at hindi na namin ito ipagpapatuloy."

Ngumiti ang pulis nang may paghanga. "Mr. La Victoria, ganoon ba kayo ka-pamilyar sa batas?"

Kumunot ang noo ng lalaki. "Mali ba ang sinabi mo?"

"Uh...tama po!"

"Kung gayon, ano pa ang hinihintay natin?"

Lumapit ang pulis kay Ophelia at bumulong, "Miss, hindi biro ang daan-daang libong kabayaran. Bakit hindi ka na lang humingi ng tawad kay sir Rafael para madaling maayos ang lahat?"

Naka-kuyom ang mga kamay ni Ophelia na nakapatong sa kandungan niya.

Pinoprotektahan pa rin ni Gavin ang sarili niya, tulad ng ginawa nito anim na taon na ang nakakaraan.

Gagawin niya ang lahat para protektahan ang sinumang may kinalaman kay Sheena, kahit pa aso.

Bukod pa rito, sa pagkakataong ito, pinoprotektahan niya ang bayaw niya.

Pero--

"Hindi ako makikipagkasundo." Sabi ni Ophelia.

Galit na tumawa si Rafael. "Ikaw na babaeng mukhang chismis, bihira lang na maging maluwag ang bayaw ko at hayaan kang humingi ng paumanhin sa akin. Huwag kang maging mapusok!"

Matigas na kinagat ni Ophelia ang labi. "Hindi ako hihingi ng paumanhin, at hindi ako makikipagkasundo."

"Kung gayon, ipagpatuloy natin ito nang opisyal."

Bakas sa tono ni Gavin ang pagka-inip.

Mabilis na hinila ng pulis si Ophelia sa isang tabi. "Miss, kilala si Mr. La Victoria sa pagiging malamig at strikto. Bihira lang na palayain ka niya ngayon. Humingi ka na lang ng tawad at magiging maayos ang lahat."

"Malamig lang siya..." Bumulong si Ophelia sa sarili.

Napakababaw ng pagkakaintindi niyan kay Gavin.

Tanging si Ophelia, na naging kabit niya, ang nakakaalam na si Gavin Laurent La Victoria ay hindi lamang malamig, kundi isa ring walang puso, walang awa, baliw, at perbertidong lalaki!

Kusa niyang hinawakan ang pisngi niya, na parang nararamdaman pa rin niya ang mainit na sakit ng sampal noon.

Tungkol naman sa kung bakit siya pamilyar sa mga probisyon ng batas...

Pagkatapos ng lahat, nakasiping niya si Ophelia, isang matabang babaeng nagpakadalubhasa sa sign language law, sa loob ng ilang taon...

Noon, sa pamilyang La Victoria, papasok siya sa kwarto ng nakababatang kapatid na babae gabi-gabi at gagawa ng mga kalokohan.

Halos naluma niya ang aklat ng batas nito na nasa tabi ng kama...

Mabilis na itinago ni Ophelia ang rumaragasang emosyon sa kanyang mga mata at bumalik sa pagkakaupo.

Inakala ng pulis na natauhan na siya at inilagay sa harapan niya ang isang kasunduan sa pagitan ng dalawang partido, na nagsasabing, "Pirmahan mo 'yan, humingi ka ng tawad, at makakaalis ka na."

Hindi niya man lang tiningnan, at itinulak pabalik ang kasunduan. "Officer, si Mr. Lim at Mr. Salvatore, na dinala sa police station kasama ko mula sa private room, nasa detention area pa rin ba?"

Nagulat ang pulis. "Oo, hindi pa namin siya naiinteroga."

"Gumagamit sila ng ilegal na droga sa booth 809 ng bar. Sinumang mamamayan na may kaunting kaalaman sa batas ay tatawag at magre-report, tama?" Ani Ophelia.

Nagulat ang pulis. "Ano? Kontrabando?"

"Bago ninyo arestuhin ang dalawang ito bilang kliyente ng isang prostitute, itinago nila ang natitirang kontrabando sa ilalim ng sofa sa private room..."

Sa puntong ito, tumingin siya kay Rafael, na nagbago ang ekspresyon. "Maaaring patotohanan ito ni Young Master.."

"Nagsisinungaling ka lang!"

Galit na galit si Rafael.

Kalmadong sinabi ni Ophelia. "Nagsisinungaling man ako o hindi, malalaman at malalaman pa rin ang katotohanan kapag sinuri na ang bar."

"Ikaw..."

Natahimik si Rafael.

Tumingin siya kay Gavin nang may pagmamakaawa, "Bayaw, sina Mr. Lim at Mr. Salvatore..."

"Tumahimik ka."

Malamig na pinutol siya ni Gavin.

Nagtaas ng kilay si Ophelia at tumingin sa pulis. "Ayon sa Seksyon 5 at Seksyon 12 ng Batas Republika Blg. 9165 (Comprehensive Dangerous Drugs Act of 2002). Seksyon 5: Ipinagbabawal at pinarurusahan ang pagbibigay, pamamahagi, o paghahatid ng ipinagbabawal na gamot sa sinumang tao, kahit walang bayad o kapalit, tama?"

"Uh, oo..."

Nagulat ang pulis at napatanong. "Miss, paano ninyo nalaman ang batas nang napakahusay?"

Hindi sumagot si Ophelia sa tanong. Sa halip, tumingin siya sa lalaking nakaupo sa tapat niya, na lalong naging seryoso ang mukha. "Mr. La Victoria, kailangan pa rin bang humingi ng kapatawaran?"

Sa wakas ay may bakas ng emosyon na lumabas sa malamig na mga mata ni Gavin, na parang malalim na imbakan ng tubig.

Malalim ang kanyang titig, nakatutok sa maliit na mukha ni Ophelia, natatakpan ng makapal na make-up at hindi na makilala ang orihinal na anyo.

Lalo na nang makita niya ang malinaw, maliwanag na mga mata nitong parang bulaklak ng peach, bahagyang kumipot ang kanyang madilim na mga mata. "Who are you?"

Mula sa unang sandali na nakita niya ito, naramdaman niya na ang mga mata nito ay kahawig ng kay Aurora...

Mahusay ito sa batas.

Tulad ni Aurora...

Dahan-dahang tumayo si Gavin, inilagay ang kanyang mga braso sa mesa, humilig ang kalahati ng kanyang katawan, at tinitigan nang mariin ang babae.

Napakataas niya kaya ang anino niya ay kinulong siya na parang isang selyadong hawla.

Si Ophelia ay natakot kaya ang kanyang mga nerbiyos ay nanginig at ang kanyang paghinga ay bumilis.

Nang magsimulang maglaho ang pagiging kalmado at composed sa kanyang mukha, ibinaba niya ang kanyang mga mata, iniiwasan ang malalim, mapanuri na titig ng lalaki, at mahina niyang sinabi, "Ang pangalan ko ay Ophelia Mendoza "

"Ophelia Mendoza?"

Saglit na nanlabo ang mga mata ng lalaki, tapos ay umupo ulit, ipinagkrus ang kanyang mga braso, at sinabi sa isang flat, walang emosyon na boses, "Ang sinabi ni Miss Mendoza ay malamang isang panig lang ng kwento, maliban kung... may video o recording."

"Wala po." Sagot ni Ophelia.

Sinulyapan ni Gavin ang pulis. "Kung gayon, mangyaring hanapin ang room 809 sa bar at tingnan kung may makita kayong kontrabando."

Pagkatapos magsalita, nagdagdag pa siya ng paalala. "Miss Mendoza, hindi pa huli ang lahat para humingi ka ng tawad ngayon."

Matatag ang mga mata ni Ophelia. "Hindi ako gumawa ng maling paratang, at hindi ako hihingin ng tawad."

"Napakagaling."

May mapaglarong ngisi na sumilay sa labi ni Gavin.

Naiinip na si Rafael, "Bayaw, I..."

Binaba ni Gavin ang kanyang mga kilay.

Natahimik si Rafael, nakaramdam ng pagkalugi.

Nang matanto ng pulis na walang pag-asa ang pamamagitan, binanggit pa nila ang kontrabando.

Nagbago na ang likas na katangian ng kasong ito.

Kailangan niyang pamunuan ang kanyang mga tauhan upang maghanap sa bar.

Sa sandaling ito, ang hindi masyadong maluwag na mediation room ay napakatahimik na maririnig mo ang isang karayom na bumagsak.

Kung dahil ba sa nasa iisang espasyo sila ni Gavin o dahil sobrang kinakabahan siya, hindi mapakali si Ophelia at mayroong malabong pakiramdam ng pagkabahala.

Bakas sa mukha ni Rafael ang kanyang konsensya.

Gayunpaman, si Gavin...

Ang kanyang kalmado at composed na pag-uugali ay nagpapahirap sa mga tao na maunawaan ang kanyang mga iniisip.

Hindi ba siya nag-aalala na kung makita ng pulis ang mga kontrabando, masasangkot ang kanyang bayaw?