Chapter 5

Nang marealize ng pulis na wala nang pag-asang magkasundo at may nadagdag pang isyu tungkol sa droga, iba na ang bigat ng kaso.

Wala na siyang magawa kundi umalis at pamunuan ang mga tauhan para halughugin ang bar.

Sa sandaling iyon, sobrang tahimik sa loob ng maliit na kwarto, parang maririnig mo ang pagbagsak ng karayom.

Kahit si Qiao Mian, hindi mapakali. Baka dahil sa lapit ni Huo Yanbei o baka dahil sa sobrang kaba, hindi mapakali ang dibdib niya.

Kitang-kita sa mukha ni Song Chen na kinakabahan at may tinatago.

Pero si Huo Yanbei...

Kalmado lang ito at parang wala lang, imposibleng mabasa kung ano ang nasa isip niya.

Hindi ba siya nag-aalala na kapag may nakitang ebidensya ang pulis, madadamay ang bayaw niya?

Kakaiba ang reaksyon niya...

"Miss Qiao, natatakot ka ba?"

Nang makita ang pag-aalala sa mga mata ng babae, tinaasan siya ng kilay ni Huo Yanbei at tinanong.

Pilit na pinanatili ni Qiao Mian ang kalmado at sumagot: "Kapag malinis ang konsensya, walang dapat katakutan... maliban na lang kung may mga multo na pipigil sa imbestigasyon."

Malinaw ang ibig niyang sabihin.

Mahina lang na tumawa o humuni si Huo Yanbei.

Parang pinagtatawanan ang kayabangan at tapang niya.

Pinagpawisan ang palad ni Qiao Mian.

Kung gaano siya katatag at kalmado, doon lalong naduduwag at naguguluhan ang isip niya.

Biglang tumunog ang ringtone ng cellphone.

Agad na tumingin si Qiao Mian kay Huo Yanbei.

Alam na nila... si Song Man ang tumatawag.

Dahil ang ringtone ng cellphone na iyon ay "Wedding in a Dream"—ang kantang sabay nilang tinugtog noon ni Song Man.

Ito ang exclusive ringtone para lang kay Song Man.

Lumipas ang anim na taon, walang nagbago.

Katulad ng pagmamahal niya kay Song Man, nanatili pa rin at walang kupas.

Ibinaba ni Qiao Mian ang kanyang tingin. Kahit ayaw niyang makinig, maliit lang naman ang kwarto at naririnig pa rin niya ang mahina at humahagulgol na boses ni Song Man nang sumagot na ito.

At sumunod na narinig niya ang boses ni Huo Yanbei—boses na hindi niya inaasahang magiging napakalambing.

"Don't cry, I'll handle it."

Pagkasabi noon, sinulyapan siya nito saglit.

Marahil ay dahil ayaw nitong marinig ng ibang tao, tumayo ito at pumunta sa may bintana para ituloy ang usapan.

Hindi mapigilan ni Qiao Mian na titigan ito.

May sinabi pa ang kabilang linya, at doon ay lumambot ang tila bakal na mukha ni Huo Yanbei. Sobrang lambing at pagmamahal ang narinig sa boses niya: "I miss you too, my darling."

Bawat salita, parang tinik na tumutusok nang paulit-ulit sa puso ni Qiao Mian.

Hindi ito ang unang beses na narinig niyang nagsalita nang ganoon kalambing si Huo Yanbei. Pero noon pa man, kay Song Man lang niya ito ipinapakita...

Isang butil ng luha ang tumulo.

Mabilis na ibinaba ni Qiao Mian ang ulo at pinunasan iyon gamit ang likod ng kamay.

Ibinalik ni Huo Yanbei ang cellphone at pagkaupo ay nakatutok na lang ito sa screen.

Siguro ay nagcha-chat na sila ng asawa niya, at paminsan-minsan ay napapangiti ang manipis niyang labi.

Halos hindi na makahinga si Qiao Mian sa sakit.

Matapos ang tila walang katapusang kalahating oras, bumalik na ang mga pulis.

Matapos silipin nang seryoso si Qiao Mian, lumapit ito kay Huo Yanbei at nagreport nang may paggalang: "Mr. Huo, wala pong nakitang anumang ipinagbabawal na gamot."

Natulala sandali si Qiao Mian, pero agad na sumigaw si Song Chen na panalo na ang itsura: "Ano ngayon?! Sa pagkakataong 'to, hindi lang babayaran mo ang lahat ng nawala sa akin, luluhod ka pa at hihingi ng tawad sa akin!"

Nahihiyang sumagot ang pulis: "Mr. Huo, ano po ang sa tingin niyo..."

Mahinahon lang na sabi ni Huo Yanbei, "Kung paano ito tatapusin, nakasalalay lang sa ugali at saloobin ni Miss Qiao."

Kinausap ulit siya ng pulis: "Binibigyan ka na ng pagkakataon ni Mr. Huo. Hindi pa huli ang lahat, mag-sorry ka na lang."

"..."

Kinagat ni Qiao Mian ang labi niya.

Batid niya si Huo Yanbei, hindi ito ang tipo ng tao na basta na lang nagpapatawad o nagbibigay ng chance.

Kahit hindi niya alam kung kailan niya inutos na linisin ang lugar, alam niyang kapag humingi siya ng tawad, aaminin niyang nagsinungaling siya.

At kapag nangyari iyon, malulusaw ang kaso at makakalaya nang walang pananagutan sina Young Master Li, Young Master Shen, at ang bayaw niya...

Nagsalita si Qiao Mian: "Officer, pwede po bang magpa-urin..."

"Putang ina mo! Babaeng walang hiya ka!"

Hindi pa man niya natatapos ang sasabihin, putol na agad ni Song Chen at binugaw siya ng masasamang salita.

Bigla itong tumalon na parang asong galit, dinampot ang ashtray sa mesa, at buong pwersang ibinato iyon papunta kay Qiao Mian!

Tinamaan ang noo ni Qiao Mian at nabiyak ito.

Kahit pilit niyang pinipigilan, hindi niya napigilang mapadaing sa sakit.

Nahihilo at parang lilipatin ang katawan, bumagsak siya mula sa upo at tumama sa sahig.

Mula sa sugat, bumulwak ang matingkad na pulang dugo na parang batis na dumaloy sa pagitan ng mga daliri niya.

Sa isang iglap, nabahiran ng dugo ang maputi at payat niyang braso.

Biglaan ang pangyayari. Habang nagmamadaling itayo siya ng mga pulis, mabilis na lumapit si Huo Yanbei at binuhat siya sa mga bisig nito.

Pulis: "Ang daming dugo, kailangan dalhin agad sa ospital!"

Hindi pa man natatapos magsalita ang pulis, buhat-buhat na siya ng lalaki palabas ng kwarto.

Matapos utusan ang mga kasamahan na hulihin si Song Chen, sumunod din ang pulis at sumigaw: "Mr. Huo, sumakay na po kayo sa patrol car!"

Walang pag-aalinlangang isinakay siya ni Huo Yanbei sa loob.

Bumukas ang sirena at mabilis na tinakbo ang daan papuntang ospital.

Sa sandaling iyon, parang pinupukpok ang ulo ni Qiao Mian at umiikot ang paningin.

Pero gising na gising pa rin ang diwa niya.

Ang pamilyar na amoy at ang yakap na minsan ay pinangarap niya, ngayon ay parang higpit ng isang malaking ahas na nakapalibot sa kanya at nagdudulot ng takot.

Pilit siyang pumush away: "Bitawan... bitawan niyo ako..."

Nakita ng lalaki ang matinding reaksyon ng babae at bahagyang kumunot ang noo: "Huwag kang gumalaw!"

Ang mababa ngunit mariing utos ay nagpanginig sa buong katawan ni Qiao Mian.

Dahan-dahan itong yumuko, pinipigilan ang sarili na damhin at punuin ng halik ang mga luhang nasa gilid ng kanyang mata.