Chapter 2

Nangdidilim ang mga matang binulsa ni Scarlet ang bracelet na hawak niya at nagtungo sa kuwarto kung nasaan ang kaniyang kuya. Labing-dalawang bodyguards ang nakabantay sa labas ng ICU room ni Justine.

“Cous!”

Pagkarating na pagkarating palang ni Scarlet ay ang humahagulgol na pinsan niyang si Cynthia ang sumalubong sa kaniya. 

“Buti naman at nandito ka na. Masama ang lagay ni kuya Justine, cous. Mag-isa ka nalang ngayon,” mangiyak-ngiyak na sabi ni Cynthia.

Alam na alam ni Scarlet na palabas lang iyon ni Cynthia. Nakatayo rin sa tabi nito ang kaniyang tita Dina.

“Nandito si Ethan, Scarlet. Binibisita si Justine,” mahinahong dagdag naman ni Dina.

‘Talaga lang ha!’ Sambit ni Scarlet sa kaniyang isipan.

 Akala siguro ni Dina ay hindi maalala ni Scarlet ang nangyari kagabi. Tikom lamang ang bibig ni Scarlet habang malamig na iwinaksi ang kamay ni Cynthia sa kaniyang braso. 

“Bitawan mo nga ako! You’re disgusting!” 

Pagkasabi niyon ay dire-diretsong naglakad si Scarlet papasok sa viewing area ng ICU. 

Sa kabila ng makapal na salamin ay payapang nakahiga sa kama si Justine, pinalilibutan ng mga nagtataasang makina. Kahit na comatose ito at maputla, hindi pa rin natatabunan ang natural na gwapo nitong mukha. 

Nakatayo naman sa labas si Ethan Montenegro. Ang kaniyang mga mata ay hindi maalis sa kaibigang nagligtas sa kaniya. Nakakunot din ang noo nito, blanko ang ekspresyon, at tila’y malalim ang kaniyang iniisip. 

Nang makalapit na si Scarlet ay mas naaninag na niya si Ethan. Gwapo rin kasi ito—maputi, matangos ang ilong, makapal ang kilay, at may nakakatakot na awra. Totoo nga ang sabi-sabi, mukha siyang walang puso. No wonder kung bakit parang basura lang nila kung itrato ang mga tao sa paligid nila.

Mas lalo lamang lumalim ang pagkamuhi ni Scarlet sa lalaki. Kung wala lamang sila sa ICU room ni Justine ay baka nasuntok na nito si Ethan sa mukha.  

Pinilit na ikinalma ni Scarlet ang kaniyang sarili, subalit ang nakakamatay niyang titig ay hindi nakalampas kay Ethan. Matangkad ang lalaki kaya nakayuko itong nakatingin kay Scarlet. 

Sa sandaling iyon, hindi nakaligtas sa mapanuring mata ng babae ang namumulang palapulsuhan ni Ethan.

“Scarlet, ito nga pala si Sir Ethan Montenegro,” ang boses ng kaniyang tiyuhin na si Marque ang nagputol sa kung anumang tensiyon sa dalawa.

Si Ethan Montenegro ay kabilang sa pinakamayamang pamilya sa buong Pilipinas. Sa edad na trenta ay siya na ang nag-m-manage ng Montenegro Group of companies, kung kaya’t labis itong kinakakatakutan ng mga tao. 

“Sir Ethan, ito nga pala ang pamangkin ko, si Scarlet. Siya ang bunsong kapatid ni Justine. 20 years old palang po ‘yan at 2nd year palang siya sa college…”

“I know,” wala sa sariling sambit ni Ethan.

Naglikha naman ito nang pagkagulat sa mukha ni Marquee. Kilala ba ng lalaki ang kaniyang pamangkin?

“Kilala niyo po si Scarlet?” Aniya ni Marque.

“Uhm…”

“Kailan pa?” Nagugulumihanang tanong ulit ng tiyuhin. 

Kahit naman na kaibigan ni Justine si Ethan ay hindi ito nagagawi sa bahay nito. Kaya paanong kilala nito si Scarlet?

Hindi sinagot ni Ethan ang tanong ni Marque. Bagkus ay itinuon nito ang pansin sa nakatayong Scarlet.

“I’m here to pick you up.”

Bago pa man makapagsalita si Scarlet ay pinutol siya nito kaagad ng nurse. Isa hanggang dalawang oras lang kasi ang visiting hours ni Justine.

“Tapos na po visiting hours para sa pasyente.”

Pagkatapos marinig iyon ay lumabas na ng ICU room si Ethan, habang si Marque naman ay dumiretso kay Scarlet.

“Nandito si Sir Ethan ngayon para kunin ka. Simula ngayon ay doon ka na raw sa kaniya titira. Kaya makinig ka sa mga sasabihin nu’n, okay?”

Asa naman silang makikinig si Scarlet sa kung anumang sasabihin ni Ethan. Tatarayan niya pa sana ang lalaki subalit wala na ito sa p’westo nito. 

Hindi maalis kay Scarlet ang pagkamuhi dahil naging ganito ang kalagayan ng kuya niya pagkatapos iligtas si Ethan. Hindi nga niya makitaan ng awa o pagkasisi ang lalaking ‘yon.

Nakatayo naman sa labas ng pinto si Ethan, prenteng nakasandal sa dingding. Ang malapad na balikat at mahahabang biyas ay mas nakakadagdag ng kagandahang-lalaki nito. Hindi pa nakatulong na naka-long sleeves ito ngayon kaya mas lalong nadepina ang katawan nito.

Kaya hindi mo rin masisi na nakatulala lang ang dalawang babae—si Cynthia at Dina—habang nakatingin kay Ethan.

“Ma! Ang guwapo talaga ni Ethan!” Excited na sambit ni Cynthia.

“Kaya nga! Ang suwerte talaga ng bruhang iyan. Nilagyan ko na nga ng gamot ang tsaa niya pero nagawa niya pa ring makatakas,” nanggagalaiting sambit naman ni Dina. Gustong-gusto kasi nitong mawala sa landas nila si Scarlet, pero parang matatagalan pa ‘yon dahil kay Ethan.

“Ma!” Siniko ni Cynthia ang kaniyang ina dahil nakatingin na sa kanilang dalawa si Ethan. 

Maraming oras pa ang mayroon sila para turuan ng leksiyon si Scarlet. Ngunit sa harap ng isang makapangyarihang bilyonaryo ay dapat lang na magpanggap silang mababait na kamag-anak upang hindi ito maghinala.

Agaran namang itinikom ni Dina ang kaniyang bibig at kiming ngumiti sa binata.

“Sir Ethan,” lakas-loob na lumapit si Cynthia sa binata, hindi inalinta ang malamig na titig ng lalaki.

“What?” Walang-emosyong tugon naman ni Ethan.

Parang may tambol sa loob ng katawan ni Cynthia ngayon, napakalakas ang kabog ng kaniyang dibdib.

“Kapag ba sumama sa inyo ang pinsan ko ay p’wede pa rin ba namin siyang puntahan?”

Mapanuri naman itong tinignan ni Ethan na labis na nagpakaba kay Cynthia. 

“If she wants, you can come.”

Mas lalong sumidhi ang inggit sa puso ni Cynthia, sino ba naman ang hindi? Para rito ay perpektong tao si Ethan—matikas, guwapo, makapangyarihan at mayaman. Isang lalaking tila ba nasa kaniya na ang lahat ng biyaya sa mundo