Chapter 3

Iyon ang naabutan ni Scarlet nang makalabas siya nang silid. Nanunuyang napangiti siya sa akto ng pinsan, hindi pa rin pala ito nagbabago.

“Cous! Sasama ka na pala ngayon kay Sir Ethan. Mag-iingat ka roon, ha?” Nakangiting paalala ni Cynthia sa pinsan, sabay hawak nang dahan-dahan sa kaniyang kamay.

“Take your filthy hands off me or I’ll break them,” malamig at mariing sambit ni Scarlet. 

“Nag-aalala lang naman ako sa’yo,” Namimilog ang mga mata na sambit ni Cynthia.

“Nag-aalala o nagpapapansin?”

Kabisadong-kabisado ni Scarlet ang galawan ni Cynthia. Mahilig kasi itong magpanggap na mahina siya sa harap ng mga tao, at paniwalang-paniwala naman ang mga uto-u***g nakapaligid rito.

Sa isang iglap ay nabaliktad ang sitwasyon ng dalawa: si Cynthia na ngayon ang aping-api, habang si Scarlet ang masama. Subalit wala na rito ang isip ng babae. Wala naman siyang pake kung ano ang isipin ni Ethan sa kaniya.

“Bakit ka naman ganiyan, cous? Hindi naman ako g-ganiyan…” naiiyak na ngayong sambit ni Cynthia, ang mga luha ay nag-aagos na sa kaniyang pisngi.

Kapag ganito kahina ang ipinapakita ng isang babae ay karaniwang pinoproktektahan ito ng lakako. Ngunit nanatiling blanko ang mukha ni Ethan, na tila ba’y matagal na niyang alam na nag-d-drama lang si Cynthia sa kaniyang harapan. 

Dumako naman ang tingin nito kay Scarlet bago magsalita.

“Let’s go,” aniya.

 Oops! Hindi patok ang pagdadrama ng best actress.

Mahina namang napaismid si Scarlet nang marinig ang boses ni Ethan. Ayaw niya man ay napipilitan siyang sumunod sa likod ng lalaki. Hindi niya rin inalintana ang matatalim na titig ni Cynthia sa kaniyang likuran. 

Nang malapit na sila sa entrance ng St. Luke’s ay bigla na lamang bumuhos ang malakas na ulan, sinabayan pa ito nang malalakas na dagundong ng kulog. Halos hindi na nga makita ang paligid dahil sa hamog na nanggagaling sa ulan.

“Sir Ethan, Ma’am Scarlet, sandali lang po at kukunin ko muna ang payong sa sasakyan,” paalam ni Leo, assistant ni Ethan, bago ito sumugod sa gitna ng ulan.

Tahimik naman ang dalawa habang naghihintay kay Leo. 

“Are you cold?” Biglaang tanong ni Ethan sa babae.

Bago pa man makasagot si Scarlet, isang pamilyar na pabango ang pumasok sa kaniyang ilong—ang natatanging sandalwood scent ng lalaki. Sa isang saglit, tila sumabog ang kaniyang utak nang magbalik ang mga tagpo kagabi. Pilit niya mang kinakalimutan ay para itong sirang plakang paulit-ulit na nag-p-play sa kaniyang utak.

Sa loob ng kotse noon, hindi inalintana ng kanilang mga katawan ang nag-aalab na init. Niyapos ni Scarlet ang lalaki bago ito marahas na hinalikan sa leeg. Nagmamadali niyang binuksan ang mga butones ng polo nito habang pigil-paghinga naman si Ethan na sinusubukang hulihin ang kaniyang mga kamay para mapigilan siya. Alalang-alala pa niya kung paano siya nagmakaawa rito, parang isdang nauuhaw sa tubig, desperadang makuha ang init na magpapawi sa gamot na dumadaloy sa kaniyang dugo.

Ngunit tinanggihan pa rin siya ng lalaki nang mga unang sandali. Hindi natinag si Scarlet; muli niyang ipinagapang ang kaniyang mga kamay sa matigas na katawan nito, umiiyak at namumula ang mga mata sa tindi ng pagnanasa.

Hanggang sa tuluyan nang niyanig ang kontrol ng lalaki. Ang malalaking kamay na kanina’y pumipigil sa kaniya ay unti-unti nang nakapulupot sa kaniyang baywang, mahigpit, tila hinahayaan na kung anuman ang mangyari sa kanila. Ang mga labi nito ay bumaba sa kaniyang leeg, dahan-dahang binabagtas ang maputing balat ni Scarlet sa isang mabagal ngunit nanginginig at gigil na ritmo…

“Sir Ethan,” mahinang tawag ni Leo. Nabalitwas si Scarlet sa kaniyang pagtulala nang marinig ang mahinang tawag ni Leo. Nakarating na pala ito sa harap nilang dalawa, basang-basa ang gilid ng polo.

Binigay niya kay Ethan ang payong na kaagaran naman nitong binuksan at pinayungan si Scarlet. 

“Tara na.”

Dahan-dahan namang nag-angat ng tingin si Scarlet. Sa mga sandaling iyon ay nagtama ang mata ng dalawa. Sa hindi inaasahan ay nag-alab ang galit sa dibdib ni Scarlet, tila naalalang galit pala siya kay Ethan. Tiniis niya ang lahat ng sakit sa loob ng ICU sa harap ng kaniyang kuya, pero ngayon—hindi na niya kailangang magpigil! 

PAK!

Sa isang iglap ay buong lakas na itinaas ni Scarlet ang kaniyang kamay at marahas na sinampal si Ethan.

“Sir Ethan!” Gulat na gulat na sigaw ni Leo.

Nakaawang naman ang bibig ni Ethan sa gulat at tuluyang nagdilim ang paningin nito. Bakas din sa kaniyang pisngi ang pamumula dahil sa sampal ni Scarlet. 

Iisa pa sana ulit si Scarlet ngunit mabilis na pinigilan ito ni Ethan. Malamig ang titig niya sa dalaga. Marahas niyang binitawan ang hawak na payong at mahigpit na hinawakan ang mga braso ni Scarlet. Tila tuta naman ang dalaga dahil wala na itong lakas kung ikukumpara mo kay Ethan. 

Hindi pa nakakabawi sa pagkabigla si Scarlet ay nagsidatingan naman ang mga bodyguards ni Ethan. Pinalibutan nila ang dalawa at handang kunin si Scarlet sa hawak ng boss nila.

“Anong karapatan mong saktan ang boss namin?!” 

Ang guwapong mukha ni Ethan ay mas lalong naging malamig…mas lalong nakakatakot. Kung nakakamatay lang ang tingin ay maramin na siguro ang nakahandusay sa ospital ngayon.