Chapter 5

Ang pagsambit ni Ethan nang mga katagang ‘yon ay mas lalong nagpaalab ng galit sa puso ni Scarlet. Hinihiling niya na sana nakakamatay ang talim ng kaniyang pagtingin kay Ethan. Nag-aagaw-buhay ang kaniyang kuya dahil sa lalaking nasa harap niya at sasabihin lang nitong may inasikaso siyang iba? Wala talagang puso!

Tila ba’y naubusan na ng pasensiya si Ethan kay Scarlet kaya sumenyas ito sa kaniyang mga tauhan na isakay ang dalaga sa sasakyang niyang Bentley. 

Pagkasakay palang ni Leo sa sasakyan ay napansin niya kaagad ang dugo sa damit ni Ethan. 

“Sir, dinudugo ka. Bumuka ba ulit ang sugat niyo?” Nag-aalalang tanong ni Leo.

Ang totoo niyan ay hindi lang si Justine ang nabaril ng araw na iyon. Si Ethan ay natamo ri ng dalawang tama ng bala na muntik niya rin ikamatay.

Nitong mga nakaraang araw ay na-confine din si Ethan sa St. Mary’s Hospital. Kagabi lamang siyuang nagising at kahit puno pa ng sugat ang katawan niya ay agad niyang pinuntahan si Scarlet ng mabalitaang may nangyaring masama rito.

“I'm fine,” walang pakialam na sagot ni Ethan. Sinulyapan nito ang markang naiwan sa kaniyang braso bago tumingin sa labas ng bintana. 

Magkahiwalay ng kotse si Scarlet at Ethan. Basang-basa na rin ang dalaga nang makapasok siya sa Bentley. 

“Inform Nay Marta to prepare some soup,” utos ni Ethan kay Leo. Natigilan naman ito dahil kahit sa ganitong sitwasyon na dumudugo ulit ang sugat ng kaniyang boss ay nagawa pa rin nitong isipin ang kapakanan ng pasaway na batang ‘yon?

“Sir, ba’t hindi niyo nalang sabihin kay Ma’am Scarlet na sugatan din kayo? Pati na rin sa pagligtas niyo sa kaniya kagabi?”

“The less people know about what happened, the better.”

Ethan is the Chief Executive Officer of Montenegro Group of Companies. Kung kakalat ang balita na natamaan din siya ng bala at sugatan siya ay tiyak na maapektuhan at bababa ang stock price ng kompaniya nila. Kaya naman mas okay na itago nalang ang kaniyang kondisyon sa publiko.

“Scarlet’s still a girl, after all. Such things would damage her reputation, so try not to mention it in front of her,” dagdag ni Ethan.

Kalahating oras ang nagdaan ay nakarating na sila sa mansiyon ng mga Montenegro sa Forbes Park. Bumaba ng ng kotse si Ethan at agad naman na isinabit ni Leo ang coat nito sa balikat ng boss para matakpan ang dumudugong sugat nito. Alam niya kasing ayaw ng boss niyang may makaalam sa pinagdadaanan niya ngayon. Isa si Leo sa mga bilang sa daliring pinagkakatiwalaan ni Ethan.

Tumila na rin ang ulan ngunit nanatiling makulimlim at madilim ang kalangitan. 

Pinilit na ibinaba si Scarlet sa bentley dahil nagpupumigil itong pumasok sa pamahay ng mga Montenegro. Mahigpit na nakakapit ang kaniyang malilit na kamay sa pinto ng sasakyan at ayaw magpatinag sa paghila ng mga tauhan ni Ethan.

“Ayokong pumasok sa pamamahay ng lalaking ‘yan! Ethan, tell your men to let me go! Hindi ko kailangan ng kalinga mo!” 

Kahit wala siyang lakas para saktan ang lalaki ay hinding-hinding siya titira sa ilalim ng iisang bubong kasama si Ethan. Dahil ito ang dahilan kung bakit nag-aagaw-buhay ang kuya niya. Ayaw niyang makasama ang isang mamamatay-tao araw-araw!

Lubos na nahirapan ang mga tauhan ni Ethan sa katigasan ng ulo ni Scarlet kung kaya’t inutusan ng isa sa kanila ang isa pang kasama para sabihin ito sa boss nila.

“Sir Ethan, ayaw pong pumasok ni Ma’am Scarlet sa loob.”

Napahinto naman sa paglakad si Ethan at napatingin sa gawi kung nasaan si Scarlet. Matapang naman na sinalubong ni Scarlet ang malamig na titig ng lalaki at minura niya pa ito.

“Ethan Montenegro! Naririnig mo ba ako?! I don’t want to live with you, so let me go, this instant! You beast, scumbag, and two-faced monster! You deserve to die…”

Malakas talaga ang loob ni Scarlet dahil siya lang ang nakakayang sabihin ito sa harapan ng isang ETHAN MONTENEGRO. Ang lalaking makapangyarihan at bilyonaryo. Bukod pa roon ay minura niya pa ito. Ang mga tauhan ni Ethan ay hindi alam kung saan titingin, sa takot kung saan anong p’wedeng gawin ng lalaki sa dalaga. Kilala kasi nila ang boss nila, wala itong kinakakatakutan at kahit ano gagawin nito.

Parang may dumaan na anghel sa sobrang tahimik ng paligid. Lahat ng mga tauhan ni Ethan ay malagkit na pinagpapawisan, nakayuko rin ang mga ito at nagpapanggap na walang naririnig na kahit ano.

May mas ikadidilim pa pala ang mukha ni Ethan dahil mas lalong tumalim ang mata nito sa narinig. Bumigat din ang paligid, isa na siguro dahil umulan at madilim ang kalangitan, pero mas siguradong dahil ito sa malamig pa sa yelong ekspresyon ng binata. Kung nakakamatay lang ang pagtitig ay siguradong nakabulagta na sa kinauupuan niya si Scarlet. 

“Drag her inside,” malamig na utos nito sa tauhan bago siya naglakad papasok ng kanilang mansiyon.