Chapter 6

Sa loob ng silid ay nakahintay na roon si Charles, nakadekuwatro and bored na nagbabasa ng hawak niyang magazine. Nasa ganoong estado siya nang pumasok nalang bigla ang mga tauhan ni Ethan, karga-karga ang kawawang si Scarlet. 

Pilit pa rin itong nagpupumiglas at buong lakas na sinusubukang makawala sa mga mararahas na hawak sa kaniya ng mga bodyguards. 

"Ethan Montenegro! Ilang beses ko bang sasabihin sa'yo na ayokong tumira dito kasama ka! Kaya pakawalan mo na ako ngayon."

"Walanghiya ka! This is against the law, illegal imprisonment 'to! Tatawag talaga ako ng pulis kapag nakawala ako rito!"

"Pervert! Bastos! Halimaw na sa kaanyuang tao!  Walang puso..."

Natawa naman si Charles nang marinig ito. Nahagip din ng kaniyang mata ang papasok na sa Ethan kasama ang assistant nitong si Leo.

Napatigil naman sa pagtawa ang lalaki at agad na nagsalita.

"Ethan, anong nangyayari? Why do you have such a fiery lady right here? Minumura ka pa. Ano ba kasing ginawa mo ha? Did you force yourself on her? And she refused? Kaya mo siya dinala rito? Ano pang kalaswaan ang ginawa mo?" Kuryos na tanong ni Charles. Nagulat kasi ito na bigla nalang marinig ang matitinis na boses ng babae. Ito rin ang unang beses na marinig niyang minumura si Ethan.

Wala pa ring emosyon ang mukha ni Ethan...nanatili itong malamig at nakatingin lang ng diretso.

"Hindi po!" Sagot naman ni Leo. Hindi niya kasi maatim na ginaganiyan lamang ang boss niya. 

"Kapatid ba 'to ni Justine?" Magkakilala sina Justine at Charles. Kung tutuusin ay parang kapatid na ang turing nila kay Justine kaysa sa pagiging isang ordinaryong kaibigan lamang. Bagamat pambihira ang galing nito sa larangan ng medisina ay hindi pa rin ito makakasabay sa mga lumaki sa marangyang buhay katulad nila. 

"Opo," nakatangong sagot ni Leo.

"I never imagined that someone as gentle as Justine would have such a sister who has a fiery temper."

"Sino nga bang mag-aakala?" 

"Genetic mutation," natatawang hinawakan ni Charles ang kaniyang babae.

"Kaya naman pala ganiyan ang mukha mo, Ethan, dahil din pala sa maliit na pusang 'yan?" Natatawang dagdag pa nito.

Halos malagutan na ng hininga si Charles sa sobrang pagkatawa.

Si Ethan Montenegro ay isang kagalang-galang at kinatatakutan simula't-sapol ng pinanganak ito. Wala pang sinuman ang nakagawa sa kaniya ng ganito katinding kahihiyan. At hindi mapigilin ni Charles ang kaniyang sarili na humalakhak dahil ngayon lamang niya nasaksihan ang ganitong pangyayari. Unti-unti naman itong humupa nang magtama ang mga mata nila ni Ethan.

"Are you happy?" Malamig at nagbabantang tanong ni Ethan.

"I heard you're injured. Let's fix it," nagpipigil na ngising sagot naman ni  Charles. Isa rin kasi itong doktor. 

"Let's go to my study room. I have something to tell you."

Pumanhik naman ang dalawa patungo sa study hall ni Ethan. Pagkarating doon ay agaran niyang hinubad ang suot nitong black na shirt at lumantad ang dumudugo nitong sugat.

"Bumukas ulit ang tahi mo," sambit ni Charles nang tignan ang sugat ni Ethan.

Naglakad naman ito patungo sa kung saan si Ethan, dala-dala ang gamot at gauze pad para sa sugat ng binata. 

"Did you find something unusual in Justine's office?" Tanong ni Ethan.

"Gaya nga ng sabi mo, I ordered someone to break into his office. And guess what? Ang safe sa opisina ni Justine ay nakabukas na...p'wersahang binuksan."

Nang magising si Ethan kagabi ay kaagad siyang nagbigay ng utos sa mga tao niya para imbestigahan ang kompaniya ng kaibigan niyang si Justine. Ngunit sa kasamaang-palad ay huli na sila, wala na ang mga importanteng dokumento sa loob ng safe ni Justine.

Ang insidenting ito ay tiyak na may malalim na koneksiyon sa taong nagplano sa nangyari sa kanilang magkaibigan. 

-------

Puwersahang ipinasok si Scarlet sa isang malaking bathtub, umuusok pa ito galing sa mainit na tubig na kasalukuyang binubuhos ng dalawang matandang katulong.

"Kagagaling niyo lang po sa ulan, ma'am. Kailangan niyong magbabad sa mainit na tubig para hindi kayo sipunin. Pagkatpos nito ay uminom po kayo ng tea para umayos ang inyong pakiramdam bago maghapunan..." sambit ng isang katulong habang patuloy na marahang pinupunasan ang mapuputing balat ni Scarlet.

Gusto pa sanang umalma ni Scarlet subalit nanglalambot at nanghihina na ang kaniyang katawan, dala na rin siguro ng pagod at naulanan siya.

Isang linggo na rin kasing kritikal ang lagay ng kaniyang kuya kaya palagi siyang puyat sa kababantay sa ospital. Idagdag pa ang matinding pag-away nila ni Ethan ng araw na 'yon kaya nang lumapat ang kaniyang likod sa malambot na kama ay hindi na siya nagpumiglas pa at unti-unti na siyang kinain ng kadiliman. 

Nang magising si Scarlet kinaumagahan ay unang bumungad sa kaniya ang tartlong naglalakihang floor-to-ceiling windows, sa labas nito ay makikita ang malawak, luntian, at marangyang hardin sa mansiyon ng mga Montenegro.

Napakaganda.

Sari-saring emosyon ang naramdaman ni Scarlet nang mga oras na 'yon, ngunit nang maalala niyang pamamahay ito ni Ethan Montenegro ay agad na sumimangot ang kaniyang mukha at pabagsak na umupo sa sofa.