Mag-log inMagdamag akong hindi nakatulog pagkauwi namin kahapon. Paulit-ulit na bumabalandra sa utak ko ang paghaharap nina Tyler at ni Rafael.
Ang layo ng Cagayan sa Manila kaya bakit nandito siya?
Hindi kaya alam niyang dito ako nagtatago? At nandito siya para kunin sa akin ang anak ko?
Dahil sa mga naisip ay naupo ako sa kama at naghanap ako ng artikulo tungkol sa kaniya, gamit ang luma kong cellphone. Baka mamaya ay namalik-mata lang pala ako at hindi siya ‘yung kahapon.
Puro business tour, at kung anu-ano pang may kinalaman sa larangan niya ang lumabas sa internet nang i-search ko ang pangalan niya.
Nag-scroll pa ako nang nag-scroll, nagbabakasakaling may makikitang artikulo na magkokonekta na nandito nga siya.
Kaso isang artikulo na may petsang limang taon na ang nakararaan ang nahalungkat ko. Ang laman nito ay tungkol sa pagkansela ng dapat sanang kasal nila ni Cassandra limang taon na ang nakakalipas.
Kumabog ng malakas ang dibdib ko pero ipinagpatuloy ko ang pagbabasa.
Opisyal nang naianunsyo ng pamilyang Ashford na hindi na nga natuloy ang nakatakda sanang engrandeng kasal ng dalawa. Sari-sari ang naging reaksyon ng buong alta lipunan tungkol doon. May natuwa, may nagtaka, at may kinuwestiyon iyon.
Subalit, kahit anong basa ko sa mahabang kolum, walang nakasaad na malinaw na dahilan kung bakit ito naudlot. Nanatiling tikom ang bibig ng magkabilang pamilya.
Pinatay ko ang cellphone ko at napatitig ako sa kawalan.
"Bakit hindi natuloy?" bulong ko sa sarili ko. “Hindi kaya dahil sa pagtakas ko? Dahil wala na silang magiging anak?"
Mas lalong nadagdagan ang pangamba ko dahil sa nabasa. Kinaumagahan ay pinilit kong ikilos ang mabigat kong katawan. Wala akong masyadong tinulog.
Bago ako pumasok sa trabaho ay sinigurado ko muna na ligtas na nakapasok si Tyler sa kaniyang kindergarten class. Siya ang pinakabata sa klase pero siya ang pinakamatalino, kaya lang, ngayong umaga ay napansin ko ang pananahimik ng aking anak.
Mula sa paglalakad hanggang sa makarating kami sa tapat ng kaniyang munting eskwelahan, hindi niya ako iniimik. Nakayuko lang siya at mahigpit ang pagkakahawak niya sa strap ng kaniyang backpack. Kapag ganito siya ay may tampo siya sa akin.
"Tyler, baby..." tawag ko sabay luhod para mapantayan ko siya. Hinawakan ko ang kaniyang maliliit na balikat. "Galit ba ang baby ko kay Mommy?"
Umiling siya pero hindi siya tumingin sa mga mata ko. Ang kaniyang maliit na ibabang labi ay bahagyang nakausli—isang senyales na talagang masama ang loob niya.
Agad akong nakaramdam ng konsenya. Kahapon ay hindi ako nag-sorry sa panenermon ko sa kaniya dahil baka kulitin lang niya akong balikan si Raf. Pero ngayon na nakikita kong dinibdib niya ang panenermon kong iyon, parang pinipiga ang puso ko.
"I'm sorry, baby, kung nasigawan ka ni Mommy kahapon, ah? Natakot lang talaga si Mommy na baka masagasaan ka sa parking lot," malambing kong paumanhin sabay halik sa kaniyang noo. "Pangako, pagkauwian niyo mamaya, bibilhan ka na ni Mommy ng paborito mong chocolate fudge cake at ice cream. Okay ba 'yun?"
Doon lang lumiwanag ang kaniyang mukha, kitang kita rin ang pagkislap ng kaniyang mga mata. "Talaga, Mommy? Promise po 'yan, ah?"
"Promise," malawak kong ngiti at muli siyang hinalikan sa noo. “O sige na, pasok ka na sa loob. Be a good boy, ha?" nakangiti kong paalam, ngunit nang makapasok na siya sa kaniyang room ay agad bumalik ang pangamba ko mula pa kagabi.
Ayaw ko sanang pumasok dahil baka nandoon siya. Pero kailangan dahil sayang naman ang suswelduhin ko ngayong araw.
Buong shift ko sa cosmetics store ay hindi ako mapakali. Para akong praning na ewan. Hawak ko man ang make-up brushes o nag-a-assist man ako ng mga kustomer, ang atensyon ko ay palaging nakatuon sa labas ng store.
Tuwing may mapapadaan sa harap ng store na matangkad na lalaki na naka-amerikana o 'di kaya ay nakapormal ang pananamit, awtomatiko akong nagtatago sa likod ng malalaking display racks ng mga pabango.
Baka kasi mamaya ay siya na pala iyon. Na bumalik siya sa mall para hanapin ako dahil nakilala pala talaga niya ako kahapon.
“Pao, okay ka lang ba? Para kasing may tinataguan ka,” puna ng kasamahan kong saleslady nang mapansin ang kakaiba kong kilos.
"A-Ah, oo. Okay lang ako. Medyo masakit lang ang katawan ko kaya pasimple akong nag-eexercise dito. Alam mo na, palakad-lakad," palusot ko, nagkunwaring naglakad-lakad para mapanindigan ang palusot.
Ganoon lang ang ayos ko sa buong araw ko sa store. Sa kabutihang palad, natapos ang shift na walang Raf na biglang sumulpot.
Nakahinga ako nang maluwag nang mag-clock out na ako sa trabaho. Siguro nga ay nag-o-overthink lang ako. Na baka nga hindi siya ‘yung kahapon. Tutal cancelled na ang kasal nila ni Cassandra noon, baka kinalimutan na rin niya ang pakay niya sa akin. Isa pa, CEO siya kaya wala siyang panahon na mapunta pa rito.
"Tama ? Tama!” pagkumbinsi ko sa sarili habang papalabas na ako ng store.
Nasa labasan na ako ng mall nang naisip ko na naman ang panenermon ko kay Tyler kahapon. Mas lalo akong nakaramdam ng guilt. Talagang nagtampo ang bata, at bilang ina, gagawin ko ang lahat para lang mapangiti siya ulit. Kaya naman, pinanindigan ko ang pangako ko sa kaniya ngayong hapon.
Bumalik ako sa loob ng mall at tinungo na ang daan papunta sa pinanggalingan naming coffee shop kahapon. Habang pabalik ako doon, bumalik ang pangamba ko na baka makita ko na lang siya bigla. Lalo na't bago ako pumasok sa coffee shop ay mapapadaan muna ako sa parking lot kung saan ko siya nakita.
Maingat muna akong tumungo sa gilid ng pasilyo, itinago ang sarili sa likod ng mga concrete pillars saka ko mimanmanan nang maigi ang buong parking lot. Tiningnan ko ang bawat sulok, sinuri ang mga nakaparadang sasakyan doon.
Matapos ang ilang minutong pagmamasid, wala akong namataan na mamahaling itim na SUV o anumang sasakyan na katulad ng sa kaniya kahapon. Nakahinga na naman ako nang malalim.
Safe. Wala ang demonyong lalaki!
Tinakbo ko ang distansya patungo sa pintuan ng coffee shop. Excited pa ako dahil sa wakas ay ligtas kong mabibilhan ng paborito niya ang anak ko.
Kaso, ang mabilis kong mga hakbang ay biglang napako sa sahig nang unang nakita ng mga mata ko ay ang nag-iisang customer ng shop. Nakaupo siya sa pinakamalapit na lamesa sa kinaroroonan kong pintuan, may hawak na tasa ng kape, at ang mata niya ay agad na dumirekta sa akin.
It was him…
Nandito siya!
"Limang taon, Paola..." kalmado niyang bulalas, tila alam na alam na darating ako. "Limang taon kitang hinahanap. At sa wakas, nahanap ko na rin kayo ng anak ko...”
“Gabo, kung hindi mo pa rin sasabihin sa akin, ako na ang magsasabi.”Napatingin siya sa akin mula sa kabilang bahagi ng mesa.“Ano?”“Alam mo.”“Hindi, ano nga ‘yun?”“Gabo.”“Bella.”Napairap ako.Ilang buwan na rin ang lumipas mula nang magsimula siyang manligaw sa akin. At kung tutuusin, hindi naman ganoon karami ang nagbago.Hindi pa rin kami nakatira sa isang malaking bahay. Hindi pa rin biglang yumaman si Gabo. Hindi rin ako naging babaeng biglang kontento sa simpleng buhay dahil lang may taong mahal ako.Gusto ko pa rin ng pera. Gusto ko pa rin ng negosyo. Gusto ko pa rin ng magandang buhay.Pero may mga bagay na hindi ko na kailangang ipaglaban nang mag-isa.Lumago ang maliit na woodworking shop ni Gabo.Hindi pa iyon malaking pagawaan, pero mas maayos na kaysa dati. Nakabili na siya ng ilang gamit na matagal niyang pinag-iipunan, mayroon na silang mas regular na orders, at hindi na siya kailangang tumanggap ng lahat ng trabaho para lang mapatunayan na kaya niya.Si Nico ay n
“Gabo!”Napalingon siya mula sa loob ng workshop. “Ano?”“May naghahanap sa'yo.”Nasa may pintuan ako, hawak ang maliit na paper bag na dala ko mula sa bayan. Hindi ako dapat nandito nang ganitong oras. At least, iyon ang sinabi ko sa sarili ko habang naglalakad papunta rito.May meeting sana ako kinabukasan tungkol sa bagong sourcing assignment na ibinigay ni Dario, pero natapos nang mas maaga ang ginagawa ko sa Mang Rogelio’s. Wala na akong ibang kailangang puntahan.Kaya dumiretso ako rito. Hindi dahil gusto kong makita si Gabo.Hindi.Dahil may ilang notes lang akong kailangang ibigay tungkol sa order. At dahil malapit lang naman.At dahil…Bahala na. Hindi ko na rin alam.Lumabas si Gabo, may hawak na measuring tape at lapis na nakasuksok sa likod ng tenga niya.“Akala ko bukas ka pa.”“Natapos ako nang maaga.”Tumango siya. “May kailangan?”“Inaayos ko lang 'to.”Iniangat ko ang paper bag. “Para sa—”Hindi ko natapos dahil may lumabas na babae mula sa likod ng workshop.“Gabo, s
“Anong ginawa niya rito?”Nagtupi si Gabo ng measuring tape.“Tinulungan niya akong sukatin 'yong mga kahoy.”“Bakit?”“May kailangan si Mang Lando.”“Ah...”Natahimik ako.“Bella.”“Ano?”“Selos ka ba?”Natawa ako nang maikli. “Excuse me?”“Selos.”“Hindi ah! Asa ka naman!”“Sure?”“Very sure.”Tumango siya. “Okay.”“Bakit mo naman naisip na magseselos ako?”“Dahil tinanong mo kung bakit siya nandito.”“Curious lang ako.”“Again?”“Yes.”“Okay.”Napairap ako. “Ang yabang mo.”“Hindi ako nagyayabang.”“Then stop smiling.”Doon siya natawa. “Hindi ako nakangiti.”“Mas lalo kang nakakainis kapag ganyan.”“Ganyan paano?”“Ganyan.”“Hindi ko alam kung ano 'yong ganyan.”“Exactly.”Tumalikod ako pero narinig ko pa rin ang tawa niya.“Bella.”Hindi ako sumagot.“Bella.”“What?”“Si Marissa, anak ni Mang Lando.”“I know.”“May asawa na.”Napahinto ako sabay dahan-dahan akong lumingon.“R-Really?”“Oo.”“Ah.”“May dalawang anak.”“Okay.”“Why?”“Wala.”“Hindi ka na nagseselos?”“Hindi naman t
“Gabo, kulang ng dalawa.”Napatingin si Gabo sa hawak kong listahan bago siya lumingon sa kabilang mesa.“Dalawa?”“Dalawang cutlery holder.”Lumapit siya at kinuha ang papel mula sa kamay ko. Hindi siya agad nagsalita. Tiningnan muna niya ang mga kahon na nakasalansan sa gilid ng workshop, saka isa-isang binilang gamit ang daliri.“Forty-eight.”“Exactly.”“Baka nasa kabilang kahon.”“Binilang ko na.”Tumingin siya sa akin.“Tatlong beses?”“Four.”Napangiti siya nang bahagya. “Masipag.”“Hindi masipag. Ayoko lang na mapahiya tayo sa delivery.”“Hindi naman tayo mapapahiya.”“Kapag kulang, mapapahiya tayo.”“Hindi naman kulang.”“Gabo.”“Bella.”Nagkatinginan kami. Muntik na akong matawa dahil sa sobrang seryoso ng mukha niya habang hawak pa rin niya ang listahan.“Fine. Hanapin natin.”“Alam ko naman.”“Hindi mo mukhang alam.”“Gusto mo bang ako na lang maghanap?”“Hindi. Baka pati sarili mo mawala.”Napairap ako. “Very funny.”Hindi na siya sumagot. Naglakad na lang siya papunta sa
Tatlong araw pa lang mula nang magsimula ang paggawa ng order, pero parang mas mabilis na ang takbo ng mga araw. Pagmulat ko pa lang sa umaga, alam ko nang may gagawin ako. May talaang kailangang ayusin. May mga materyales na kailangang bilangin. May mga natapos na kahon na kailangang tingnan.At may isang taong kailangan kong bantayan dahil kapag pinabayaan, malamang ay makakalimutang kumain.Hindi ko alam kung kailan naging bahagi ng araw ko si Gabo nang ganoon kabilis. Dati, kapag may nakita akong lalaki na palaging nasa likod-bahay, ang una kong maiisip ay kung gaano karaming alikabok ang nililikha niya.Ngayon, kabisado ko na kung saan niya inilalagay ang lapis kapag naghahanap siya ng gamit.Alam ko kung kailan siya pagod dahil mas tahimik siya. Alam ko rin kung kailan siya masaya dahil mas madalas siyang mang-asar. At nakakainis aminin, pero napapansin ko na rin kapag wala siya.Ganoon pala kapag may taong unti-unting nagiging pamilyar. Hindi mo namamalayan na may espasyo na si
“Hindi mo kailangang magdala ng pagkain.”Ibinaba ko ang bayong sa mesa. “Hindi ko naman hinihingi opinion mo tungkol dito, tsk…”Nasa harap ko si Gabo, nakasandal sa haliging kahoy habang pinapanood akong ilabas ang mga laman ng dala ko.Pandesal, jtlog, kaunting prutas, ay dalawang bote ng malamig na tubig ang dala ko. “Para sa lahat,” sabi ko.“Akala ko ba may pagkain tayo?”“Meron.”“E bakit may dala ka pa?”“Dahil alam kong mauubos agad ang pagkain ninyo kapag ikaw ang unang kumuha.”“Hindi ako ganoon.”Mula sa likod namin, sumingit si Junjun. “Kuya, totoo.”“Junjun.”“Wala naman akong sinabi.”“Sinabi mo na.”Napangiti ako. Hindi ko na pinansin ang dalawa at inayos ang pagkain sa mesa.“May trabaho tayo.”“May trabaho tayo?” ulit ni Gabo.“Oo.”“Akala ko ako ang lang ang gumagawa.”“Hindi ba sabi mo kailangan mo ng kasama?”“Hindi ko alam na ikaw na pala ang boss.”“Hindi ako boss.”“E ano?”“Partner.”Napatingin siya sa akin kaya sandali akong napatigil.Hindi ko naman pinag-i







