Share

Ruthless 5

Author: ExDealers
last update Petsa ng paglalathala: 2026-07-01 08:23:47

“Finally, huh? I found—" 

Hindi ko na siya pinatapos magsalita muli at mabilis na akong kumaripas ng takbo palayo sa coffee shop na iyon. 

“Hey, Paola!" dinig kong sigaw niya mula sa likuran ko. 

Paglingon ko sa gawi niya ay nakita kong hinahabol na niya ako. Binilisan ko lalo ang pagtakbo ko habang mariin nang nakapikit ang mga mata ko. 

“Bakit ka nandito, ha?! Umalis ka na bago pa ako magpatawag ng mga pulis!" sigaw ko sa pagitan ng mga takbo ko. 

Nagpalinga-linga ako sa paligid upang makakita ng puwede kong daanan pero wala akong makita. Nalagpasan ko na ang labasan ng parking lot. 

"Paola, stop! Let's talk first!” sigaw din niya pabalik, hinahabol pa rin ako kaya mas dinoble ko ang bilis ko. 

Maraming kotse ang naririto pero parang kami lang ang nanditong tao. Lumiko ako sa kanan at umikot para mawala ko siya pero agad niya akong nasundan. 

“Lumayo ka sa'kin, demonyo ka!" sigaw ko, tuloy lang ako sa pagtakbo. 

Gusto kong magmura at magsalita ng masasama. Paanong napunta ulit siya dito e wala naman dito ang kotse niya?!

“Paola, stop!" galit na ang boses niya pero wala akong pakialam. 

Lumiko pa ako sa pagitan ng mga kotse at doon ay nakipagpatintero na ako sa kaniya. 

“Anong ginagawa mo rito, huh?! Anong kailangan mo sa'kin?!" hingal na hingal kong tanong sa kaniya, ang buong katawan ko ay handang handa nang tumakbo ulit isang hakbang lang niya. 

"Alam mo kung bakit nandito ako. Nasaan ang anak ko, ha?!” malakas din niyang tanong gamit ang malalim niyang boses. 

"W-Wala kang anak! Hindi mo ‘ko nabuntis—”

“Liar!" putol niya sa akin, akmang tatakbo ako nang makita kong hahakbang siya palapit sa akin, pero tumigil din siya at sumandal sa isang kotse. 

Hinayaan ko rin ang sarili ko na magpahinga saglit nang makita kong ganoon din siya. Hingal na hingal siyang nakasandal sa gilid ng kotse pero ang mata niya ay matalim na nakapukol sa akin.

"Ang tagal ko kayong pinahanap…” aniya sa pagitan ng mga hingal niya. "Dito ka lang pala nagtatago sa probinsya namin.." 

Namilog ang mga mata ko. "Probinsya? T-Taga rito ka?!” gulantang ko. 

Pero imbes na sagutin niya ang tanong ko na ‘yun ay muli siyang humarap sa akin— dahilan para bumwelo ako kung sakaling lalapitan nga niya ako. 

“Will you stop running? I still have a fever, for God's sake!” asik niya. 

Pero hindi ako nagpadala. Mas lalo ko pa pinahanda ang sarili. “Ano nga kasi ang kailangan mo, ha?! Wala kang anak sa akin! 'Yung bata kahapon, anak ko ‘yun sa ibang lalaki! May asawa na ako!" 

“Liar!" asik na naman niya na umalingawngaw sa buong parking lot. “Walang magkakagusto sa tulad mong magnanakaw!”

Aba. 

Napatuwid ako ng tayo saka siya hinalukipkipan. “Sinong magnanakaw? 'Yung pera mo ba ang dahilan kaya ka nandito?! Kusa mo ‘yun binigay sa'kin! Pero sige, hindi ko naman ‘yun nagamit kaya ibabalik ko na sa'yo ‘yun!”

Buwisit na ‘to! Tinawag pa akong magnanakaw! 

"Talaga?" Isang mapait at nakakatakot na ngisi ang sumilay sa mga labi niya. "You ranay away after taking my money, Paola. Bigla kang nawala na parang bula... at ang lakas ng loob mong itago sa akin ang anak ko."

"Hindi mo nga anak ‘yung bata kahapon! Bingi ka ba ha?! Ibibigay ko na ang pera mo at huwag na huwag ka nang magpapakita sa'kin!"

"Huwag mo akong gaguhin, Paola. Anak ko 'yung bata kahapon at wala kang magagawa kundi sumama kayo sa'kin ngayon!" 

Umawang ang labi ko sa narinig. So kami nga ang pakay niya dito? At ano naman ang gagawin niya sa akin? Ipapakulong?

“Barya lang sa'kin ang perang tinakas mo," pagpapatuloy niya. “Pero ‘yung bata, akin ‘yun kaya dapat lang na sumama kayo sa'kin! And don't you dare deny it. Because if I find out that he's my son, you're not going to like what I'll do to you,” banta niya.

Pero hindi ako nagpatinag. Marahas akong suminghap at buong tapang ko siyang tinaasan ng kilay. "At ano? Ipapakulong mo ‘ko?! Baka nakakalimutan mo, ginalaw mo ako habang lasing ako! Rāpist ka! Rāpist!" 

“Lasing din ako n'un at nasa akin pa ang kopya ng CCTV kung paano mo ‘ko sinunggaban sa bar. Buti nga inuwi pa kita sa hotel dahil kulang na lang, doon ka sa bar maghubad!" tugon niya na ikinagulantang ko. 

"Ano?!” 

Napatuwid siya ng tayo saka niya ako nginisian, tila ikinatuwa niya ang pagkakagulat ko. 

"Do you even have any idea why Cassandra broke up with me, huh?” bigla niyang tanong sa mababang tono. 

"A-Ano naman ang kinalaman ko sa inyo? W-Wala na akong pakialam kung hindi natuloy ang kasal niyo five years ago!" 

“So you searched about it," seryoso niyang usal.

Dahan-dahan akong napahakbang paatras nang mapansin ko ang pasimple niyang paghakbang palapit sa akin.

"She broke up with me and called off our wedding because of you…”

"B-Bakit ako? W-Wala nga akong kinalaman sa inyo…" tugon ko, ang mga mata ko ay nakatuon na sa mga paa niyang palapit na nang palapit sa akin. 

"She saw the video of what happened at the bar... of you sitting on my lap while kissing me…" 

Hakbang pa siya nang hakbang palapit sa akin. Ako nama'y paatras na nang paatras. 

“H-Hindi ko ‘yan maalala… pero lasing ako n'un…" sagot ko naman at ganoon lang ang pagkakalingon ko sa likuran ko nang maramdaman kong wala na akong maaatrasan. 

Akmang tatakbo ulit ako ngunit mabilis na siyang nakalapit sa akin at agad akong nahawakan sa palapulsuhan. 

"Technically, you're the reason why I'm still unmarried," mahina at halos pabulong niyang sabi. 

Babawiin ko sana ang hawak niyang kamay ko ngunit napangiwi na lang ako nang marahas niya akong idiniin sa kinasasandalan kong kotse, sunod ay nilapit niya sa akin ng husto ang kaniyang mukha. 

"A-Ano ba talaga ang pakay mo sa'kin, huh?” pagsuko ko dahil sa higpit ng pagkaka-corner niya sa akin dito. 

Nginisian niya ako habang ang kaniyang mga mata ay diretsong nakatingin sa mga mata ko. 

"You're not my type, but… let's get married…”

Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App
Mga Comments (2)
goodnovel comment avatar
Mary Maximo
apaka gsgo nito hahahaha
goodnovel comment avatar
Jhoyen Domingo
............... ARAY KO!!
Tignan lahat ng Komento

Pinakabagong kabanata

  • The Ruthless CEO's Forced Wife   EPILOGUE

    “Gabo, kung hindi mo pa rin sasabihin sa akin, ako na ang magsasabi.”Napatingin siya sa akin mula sa kabilang bahagi ng mesa.“Ano?”“Alam mo.”“Hindi, ano nga ‘yun?”“Gabo.”“Bella.”Napairap ako.Ilang buwan na rin ang lumipas mula nang magsimula siyang manligaw sa akin. At kung tutuusin, hindi naman ganoon karami ang nagbago.Hindi pa rin kami nakatira sa isang malaking bahay. Hindi pa rin biglang yumaman si Gabo. Hindi rin ako naging babaeng biglang kontento sa simpleng buhay dahil lang may taong mahal ako.Gusto ko pa rin ng pera. Gusto ko pa rin ng negosyo. Gusto ko pa rin ng magandang buhay.Pero may mga bagay na hindi ko na kailangang ipaglaban nang mag-isa.Lumago ang maliit na woodworking shop ni Gabo.Hindi pa iyon malaking pagawaan, pero mas maayos na kaysa dati. Nakabili na siya ng ilang gamit na matagal niyang pinag-iipunan, mayroon na silang mas regular na orders, at hindi na siya kailangang tumanggap ng lahat ng trabaho para lang mapatunayan na kaya niya.Si Nico ay n

  • The Ruthless CEO's Forced Wife   76

    “Gabo!”Napalingon siya mula sa loob ng workshop. “Ano?”“May naghahanap sa'yo.”Nasa may pintuan ako, hawak ang maliit na paper bag na dala ko mula sa bayan. Hindi ako dapat nandito nang ganitong oras. At least, iyon ang sinabi ko sa sarili ko habang naglalakad papunta rito.May meeting sana ako kinabukasan tungkol sa bagong sourcing assignment na ibinigay ni Dario, pero natapos nang mas maaga ang ginagawa ko sa Mang Rogelio’s. Wala na akong ibang kailangang puntahan.Kaya dumiretso ako rito. Hindi dahil gusto kong makita si Gabo.Hindi.Dahil may ilang notes lang akong kailangang ibigay tungkol sa order. At dahil malapit lang naman.At dahil…Bahala na. Hindi ko na rin alam.Lumabas si Gabo, may hawak na measuring tape at lapis na nakasuksok sa likod ng tenga niya.“Akala ko bukas ka pa.”“Natapos ako nang maaga.”Tumango siya. “May kailangan?”“Inaayos ko lang 'to.”Iniangat ko ang paper bag. “Para sa—”Hindi ko natapos dahil may lumabas na babae mula sa likod ng workshop.“Gabo, s

  • The Ruthless CEO's Forced Wife   75

    “Anong ginawa niya rito?”Nagtupi si Gabo ng measuring tape.“Tinulungan niya akong sukatin 'yong mga kahoy.”“Bakit?”“May kailangan si Mang Lando.”“Ah...”Natahimik ako.“Bella.”“Ano?”“Selos ka ba?”Natawa ako nang maikli. “Excuse me?”“Selos.”“Hindi ah! Asa ka naman!”“Sure?”“Very sure.”Tumango siya. “Okay.”“Bakit mo naman naisip na magseselos ako?”“Dahil tinanong mo kung bakit siya nandito.”“Curious lang ako.”“Again?”“Yes.”“Okay.”Napairap ako. “Ang yabang mo.”“Hindi ako nagyayabang.”“Then stop smiling.”Doon siya natawa. “Hindi ako nakangiti.”“Mas lalo kang nakakainis kapag ganyan.”“Ganyan paano?”“Ganyan.”“Hindi ko alam kung ano 'yong ganyan.”“Exactly.”Tumalikod ako pero narinig ko pa rin ang tawa niya.“Bella.”Hindi ako sumagot.“Bella.”“What?”“Si Marissa, anak ni Mang Lando.”“I know.”“May asawa na.”Napahinto ako sabay dahan-dahan akong lumingon.“R-Really?”“Oo.”“Ah.”“May dalawang anak.”“Okay.”“Why?”“Wala.”“Hindi ka na nagseselos?”“Hindi naman t

  • The Ruthless CEO's Forced Wife   74

    “Gabo, kulang ng dalawa.”Napatingin si Gabo sa hawak kong listahan bago siya lumingon sa kabilang mesa.“Dalawa?”“Dalawang cutlery holder.”Lumapit siya at kinuha ang papel mula sa kamay ko. Hindi siya agad nagsalita. Tiningnan muna niya ang mga kahon na nakasalansan sa gilid ng workshop, saka isa-isang binilang gamit ang daliri.“Forty-eight.”“Exactly.”“Baka nasa kabilang kahon.”“Binilang ko na.”Tumingin siya sa akin.“Tatlong beses?”“Four.”Napangiti siya nang bahagya. “Masipag.”“Hindi masipag. Ayoko lang na mapahiya tayo sa delivery.”“Hindi naman tayo mapapahiya.”“Kapag kulang, mapapahiya tayo.”“Hindi naman kulang.”“Gabo.”“Bella.”Nagkatinginan kami. Muntik na akong matawa dahil sa sobrang seryoso ng mukha niya habang hawak pa rin niya ang listahan.“Fine. Hanapin natin.”“Alam ko naman.”“Hindi mo mukhang alam.”“Gusto mo bang ako na lang maghanap?”“Hindi. Baka pati sarili mo mawala.”Napairap ako. “Very funny.”Hindi na siya sumagot. Naglakad na lang siya papunta sa

  • The Ruthless CEO's Forced Wife   73

    Tatlong araw pa lang mula nang magsimula ang paggawa ng order, pero parang mas mabilis na ang takbo ng mga araw. Pagmulat ko pa lang sa umaga, alam ko nang may gagawin ako. May talaang kailangang ayusin. May mga materyales na kailangang bilangin. May mga natapos na kahon na kailangang tingnan.At may isang taong kailangan kong bantayan dahil kapag pinabayaan, malamang ay makakalimutang kumain.Hindi ko alam kung kailan naging bahagi ng araw ko si Gabo nang ganoon kabilis. Dati, kapag may nakita akong lalaki na palaging nasa likod-bahay, ang una kong maiisip ay kung gaano karaming alikabok ang nililikha niya.Ngayon, kabisado ko na kung saan niya inilalagay ang lapis kapag naghahanap siya ng gamit.Alam ko kung kailan siya pagod dahil mas tahimik siya. Alam ko rin kung kailan siya masaya dahil mas madalas siyang mang-asar. At nakakainis aminin, pero napapansin ko na rin kapag wala siya.Ganoon pala kapag may taong unti-unting nagiging pamilyar. Hindi mo namamalayan na may espasyo na si

  • The Ruthless CEO's Forced Wife   72

    “Hindi mo kailangang magdala ng pagkain.”Ibinaba ko ang bayong sa mesa. “Hindi ko naman hinihingi opinion mo tungkol dito, tsk…”Nasa harap ko si Gabo, nakasandal sa haliging kahoy habang pinapanood akong ilabas ang mga laman ng dala ko.Pandesal, jtlog, kaunting prutas, ay dalawang bote ng malamig na tubig ang dala ko. “Para sa lahat,” sabi ko.“Akala ko ba may pagkain tayo?”“Meron.”“E bakit may dala ka pa?”“Dahil alam kong mauubos agad ang pagkain ninyo kapag ikaw ang unang kumuha.”“Hindi ako ganoon.”Mula sa likod namin, sumingit si Junjun. “Kuya, totoo.”“Junjun.”“Wala naman akong sinabi.”“Sinabi mo na.”Napangiti ako. Hindi ko na pinansin ang dalawa at inayos ang pagkain sa mesa.“May trabaho tayo.”“May trabaho tayo?” ulit ni Gabo.“Oo.”“Akala ko ako ang lang ang gumagawa.”“Hindi ba sabi mo kailangan mo ng kasama?”“Hindi ko alam na ikaw na pala ang boss.”“Hindi ako boss.”“E ano?”“Partner.”Napatingin siya sa akin kaya sandali akong napatigil.Hindi ko naman pinag-i

Higit pang Kabanata
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status