Ruthless 5

“Finally, huh? I found—" 

Hindi ko na siya pinatapos magsalita muli at mabilis na akong kumaripas ng takbo palayo sa coffee shop na iyon. 

“Hey, Paola!" dinig kong sigaw niya mula sa likuran ko. 

Paglingon ko sa gawi niya ay nakita kong hinahabol na niya ako. Binilisan ko lalo ang pagtakbo ko habang mariin nang nakapikit ang mga mata ko. 

“Bakit ka nandito, ha?! Umalis ka na bago pa ako magpatawag ng mga pulis!" sigaw ko sa pagitan ng mga takbo ko. 

Nagpalinga-linga ako sa paligid upang makakita ng puwede kong daanan pero wala akong makita. Nalagpasan ko na ang labasan ng parking lot. 

"Paola, stop! Let's talk first!” sigaw din niya pabalik, hinahabol pa rin ako kaya mas dinoble ko ang bilis ko. 

Maraming kotse ang naririto pero parang kami lang ang nanditong tao. Lumiko ako sa kanan at umikot para mawala ko siya pero agad niya akong nasundan. 

“Lumayo ka sa'kin, demonyo ka!" sigaw ko, tuloy lang ako sa pagtakbo. 

Gusto kong magmura at magsalita ng masasama. Paanong napunta ulit siya dito e wala naman dito ang kotse niya?!

“Paola, stop!" galit na ang boses niya pero wala akong pakialam. 

Lumiko pa ako sa pagitan ng mga kotse at doon ay nakipagpatintero na ako sa kaniya. 

“Anong ginagawa mo rito, huh?! Anong kailangan mo sa'kin?!" hingal na hingal kong tanong sa kaniya, ang buong katawan ko ay handang handa nang tumakbo ulit isang hakbang lang niya. 

"Alam mo kung bakit nandito ako. Nasaan ang anak ko, ha?!” malakas din niyang tanong gamit ang malalim niyang boses. 

"W-Wala kang anak! Hindi mo ‘ko nabuntis—”

“Liar!" putol niya sa akin, akmang tatakbo ako nang makita kong hahakbang siya palapit sa akin, pero tumigil din siya at sumandal sa isang kotse. 

Hinayaan ko rin ang sarili ko na magpahinga saglit nang makita kong ganoon din siya. Hingal na hingal siyang nakasandal sa gilid ng kotse pero ang mata niya ay matalim na nakapukol sa akin.

"Ang tagal ko kayong pinahanap…” aniya sa pagitan ng mga hingal niya. "Dito ka lang pala nagtatago sa probinsya namin.." 

Namilog ang mga mata ko. "Probinsya? T-Taga rito ka?!” gulantang ko. 

Pero imbes na sagutin niya ang tanong ko na ‘yun ay muli siyang humarap sa akin— dahilan para bumwelo ako kung sakaling lalapitan nga niya ako. 

“Will you stop running? I still have a fever, for God's sake!” asik niya. 

Pero hindi ako nagpadala. Mas lalo ko pa pinahanda ang sarili. “Ano nga kasi ang kailangan mo, ha?! Wala kang anak sa akin! 'Yung bata kahapon, anak ko ‘yun sa ibang lalaki! May asawa na ako!" 

“Fvcking liar!" asik na naman niya na umalingawngaw sa buong parking lot. “Walang magkakagusto sa tulad mong magnanakaw!”

Aba. 

Napatuwid ako ng tayo saka siya hinalukipkipan. “Sinong magnanakaw? 'Yung pera mo ba ang dahilan kaya ka nandito?! Kusa mo ‘yun binigay sa'kin! Pero sige, hindi ko naman ‘yun nagamit kaya ibabalik ko na sa'yo ‘yun!”

Buwisit na ‘to! Tinawag pa akong magnanakaw! 

"Talaga?" Isang mapait at nakakatakot na ngisi ang sumilay sa mga labi niya. "You ranay away after taking my money, Paola. Bigla kang nawala na parang bula... at ang lakas ng loob mong itago sa akin ang anak ko."

"Hindi mo nga anak ‘yung bata kahapon! Bingi ka ba ha?! Ibibigay ko na ang pera mo at huwag na huwag ka nang magpapakita sa'kin!"

"Huwag mo akong gaguhin, Paola. Anak ko 'yung bata kahapon at wala kang magagawa kundi sumama kayo sa'kin ngayon!" 

Umawang ang labi ko sa narinig. So kami nga ang pakay niya dito? At ano naman ang gagawin niya sa akin? Ipapakulong?

“Barya lang sa'kin ang perang tinakas mo," pagpapatuloy niya. “Pero ‘yung bata, akin ‘yun kaya dapat lang na sumama kayo sa'kin! And don't you dare deny it. Because if I find out that he's my son, you're not going to like what I'll do to you,” banta niya.

Pero hindi ako nagpatinag. Marahas akong suminghap at buong tapang ko siyang tinaasan ng kilay. "At ano? Ipapakulong mo ‘ko?! Baka nakakalimutan mo, ginalaw mo ako habang lasing ako! Rāpist ka! Rāpist!" 

“Lasing din ako n'un at nasa akin pa ang kopya ng CCTV kung paano mo ‘ko sinunggaban sa bar. Buti nga inuwi pa kita sa hotel dahil kulang na lang, doon ka sa bar maghubad!" tugon niya na ikinagulantang ko. 

"Ano?!” 

Napatuwid siya ng tayo saka niya ako nginisian, tila ikinatuwa niya ang pagkakagulat ko. 

"Do you even have any idea why Cassandra broke up with me, huh?” bigla niyang tanong sa mababang tono. 

"A-Ano naman ang kinalaman ko sa inyo? W-Wala na akong pakialam kung hindi natuloy ang kasal niyo five years ago!" 

“So you searched about it," seryoso niyang usal.

Dahan-dahan akong napahakbang paatras nang mapansin ko ang pasimple niyang paghakbang palapit sa akin.

"She broke up with me and called off our wedding because of you…”

"B-Bakit ako? W-Wala nga akong kinalaman sa inyo…" tugon ko, ang mga mata ko ay nakatuon na sa mga paa niyang palapit na nang palapit sa akin. 

"She saw the video of what happened at the bar... of you sitting on my lap while kissing me…" 

Hakbang pa siya nang hakbang palapit sa akin. Ako nama'y paatras na nang paatras. 

“H-Hindi ko ‘yan maalala… pero lasing ako n'un…" sagot ko naman at ganoon lang ang pagkakalingon ko sa likuran ko nang maramdaman kong wala na akong maaatrasan. 

Akmang tatakbo ulit ako ngunit mabilis na siyang nakalapit sa akin at agad akong nahawakan sa palapulsuhan. 

"Technically, you're the reason why I'm still unmarried," mahina at halos pabulong niyang sabi. 

Babawiin ko sana ang hawak niyang kamay ko ngunit napangiwi na lang ako nang marahas niya akong idiniin sa kinasasandalan kong kotse, sunod ay nilapit niya sa akin ng husto ang kaniyang mukha. 

"A-Ano ba talaga ang pakay mo sa'kin, huh?” pagsuko ko dahil sa higpit ng pagkaka-corner niya sa akin dito. 

Nginisian niya ako habang ang kaniyang mga mata ay diretsong nakatingin sa mga mata ko. 

"You're not my type, but… let's get married…”