LOGINNang humigit-kumulang alas-otso ng gabi, ang dalawang magkasama sa trabaho ay pumasok sa isang tahimik at mamahaling seafood restaurant malapit sa tabing-dagat.Sa gitna ng kanilang pagkain, tumunog ang telepono ni Maliya sa ibabaw ng lamesa. Ito ay isang video call mula kay Maureen.Nang mapansin na ang kanyang ina ay kumakain sa labas, itinagilid ni Maureen ang kanyang ulo sa pagtataka. “Mom, why are you eating dinner so late tonight?”Nagpakawala si Maliya ng isang malambing na ngiti. “I had a lot of work to wrap up at the office, sweetheart, so dinner got pushed back a bit.”Nagpakawala si Maureen ng isang mahinang “Oh,” bago nagtanong, “Are you eating all alone, Mom?”“No, I'm with my boss.”“Is that Uncle Adrian?”Nakalipat na si Maureen sa pinagtatrabahuhan ni Maliya noon at alam niyang malapit na nakikipagtrabaho ang kanyang ina sa kumpanya ni Adrian.Isang mahinang tango ang ibinigay ni Maliya, na pinaiikli ang usapan upang hindi maabala ang gabi ng kanyang anak.Matapos ang
Mabilis na sumagot si Maliya, “Hindi naman iyon ang ibig kong sabihin.”Pagkalipas ng dalawang oras, nakarating ang dalawa sa maunlad at abalang puso ng Cebu City.Isang drayber ng kumpanya ang maagang naghihintay sa labas ng Cebu International Airport upang sunduin sila. Deretso silang nagtungo sa regional branch office, dahil ang isang high-level executive meeting ay nakatakda nang eksaktong alas-dos ng hapon.Dahil ang kita ng lokal na sangay noong nakaraang taon ay nagkaroon ng malaking pagbaba, ang pangunahing layunin nila matapos ang holiday break ay ang walang-awang pagre-restructure ng internal personnel at ang pag-aayos ng mga operasyon ng branch.Ang tagumpay ng Ron Capital sa larangan ng negosyo ay malaking bahagi ng walang-kompromisong pamumuno ni Adrian. Para sa mga senior executive, malayo siya sa pagiging malambot o emosyonal; siya ay razor-sharp, mabilis magdesisyon, at napakahusay sa trabaho. Ang kanyang guwapo ngunit laging malamig na mukha ay naglalabas ng matinding
Sa sumunod na dalawang araw, parehong nanatili nang tahimik sina Maliya at Luke sa estate, habang tinutulungan si Maureen na buksan ang napakarami nitong mga regalo sa kaarawan. Ang mga regalong ipinadala mula sa iba't ibang dako ng mundo ng mga kakilala sa negosyo at mga kaibigan ng pamilya ay nagbunton na tila isang maliit na bundok sa sala.Maging ito man ay isang pasadyang plush toy o isang simpleng hair clip na nagniningning, halos bawat gamit ay nagkakahalaga ng hindi bababa sa anim na pigura.Ngunit para kay Maureen, ang mga iyon ay karaniwang laruan lamang—maaaring mamangha siya nang ilang segundo bago masayang isasantabi upang buksan ang kasunod.Syempre, walang alinman sa mga materyal na regalong iyon ang makapantay sa napakagandang birthday celebration na inihanda ni Luke para sa kanya.Labis na mahal ni Luke ang kanyang anak, at bilang kapalit, labis ding mahal ni Maureen ang kanyang ama.Nang sumapit ang katapusan ng linggo, tumawag si Mrs. Argente upang hilingin na dalhi
Nagbigay si Mr. Merano ng isang mainit na ngiti ng pagpapaalam. “Liya, you've had a long and exhausting day as well. Head straight home and get some proper rest!”“I will. Thank you, Mr. Merano.”Maikling nagpaalam si Maliya kay Adrian.Sa di-kalayuan, natapos nang makipag-usap si Luke kay Sebastian bago dahan-dahang naglakad patungo sa kinaroroonan niya.Habang naglalakad sila patungo sa mga pribadong elevator, kusa at walang kahirap-hirap na kinuha ni Luke ang mga handbag mula sa mga kamay ng dalaga. “Give them to me.”Bago pa man makapagsalita si Maliya para tumanggi, nakuha na ng lalaki ang mga gamit. Sumulyap siya rito nang may bahagyang inis ngunit hindi na nagsalita.Tumunog ang pinto ng elevator at dahan-dahang bumukas.“Let's go.”Ibinaling ni Maliya ang kanyang tingin sa malayo, wala nang lakas makipagtalo pa sa kanya, at pumasok sa loob. Sumunod sa likod niya si Luke, at tahimik na nagsara ang pinto.Pagkaraan ng apatnapung minuto, maayos na pumasok ang luksuryosong kotse s
“Luke!”Ibinaba ni Maliya ang kanyang boses, habang nagpapasok ng isang matalim at malamig na babala sa kanyang tono habang ang kanyang ekspresyon ay dumidilim sa galit.Binitawan ni Luke ang kanyang sakong, dahan-dahang tumayo, at tumingin sa kanyang naiinis na mga mata. “Don't ever wear such impractical high heels again. You're done with your work for the day anyway. May driver na hahatid sa ‘yo pauwi.”Napanatili ni Maliya ang kanyang mukha na matigas at galit, habang tuluyang ibinabaling ang kanyang ulo nang hindi nagbibigay ng kahit isang salita.Hindi na nagpumilit pa si Luke. Simpleng sinabi lamang niya, “Then let's head back together once this is fully wrapped up.”Sa mismong sandaling iyon, isang staff member ang nagmamadaling lumapit habang dala ang isang shopping bag mula sa malapit na boutique. Habang papalapit siya, agad niyang naramdaman ang nakalulunod na pagbagsak ng temperatura. Sa pagitan ng tatlong makapangyarihang lalaki na naglalabas ng mas matindi at mabigat na a
Sabay na naglakad sina Louise at Janbert patungo sa kinaroroonan ni Luke.“President Argente.”Sumulyap sa kanila si Luke at nagbigay ng isang mahinang tango ng pagkilala.Mabilis na humakbang paitaas si Louise upang iabot ang isang maingat na inihandang ulat na nagdedetalye sa mga aktibidad ng forum at mga tampok na kaganapan sa kumpanya ngayong araw.Ilang matataas na executive mula sa host delegation ang kaswal na nakipag-usap kay Luke.Ang isa sa kanila ay nagwika nang may bahagyang pag-uusisa, “It’s quite fascinating, President Argente. President Su and President Roberto shared remarkably similar perspectives during today's panel sessions.”Katunayan, sa kabuuan ng mga talakayan ngayong hapon, hayag na nakipag-alinsunod si Sebastian sa mga estratehiya ni Adrian, habang nagpapahayag ng buong pagsang-ayon sa mga pananaw nito.Sino mang hindi nakakaalam sa kompetisyon ng kanilang mga kumpanya ay madaling maiisip na ang kanilang pampublikong ugnayan ay isang malapit at estratehikong
Ang Ron Capital—isang pangalang naging banta sa Argente Enterprise sa loob ng maraming taon. Itinatag ito ni Professor Adrian Roberto, at sa loob ng maikling panahon, lumago ito hanggang sa umabot ang market value sa mahigit 100 bilyong peso. Sila ang iilang kumpanya na may lakas na makipagsabayan
Maliya’s POV Bumalik kami ni Tita Shelly sa yoga studio kinabukasan, ikalawang araw ko na ito. Suhesyon ni Coach Marivic na kahit dalawang beses sa isang linggo ay malaking bagay na raw para mapapagaan ang pagbubuntis ko maging sa panganganak ko. Sa totoo lang, naging mabigat ang loob ko na bumalik
“Professor, anong nangyayari kay Ate Sarah? May ginawa ba si Lukas?” agad kong tanong nang sumagot siya, hindi na nagawang magpaligoy-ligoy pa.“She made an appointment with Sebastian Davino,” mahinahong sagot ni Professor. “Kakausapin nito si Luke Argente bukas, kaya huwag kang mag-alala. Magiging
Bumalik si Luke sa opisina. Sinabi ng sekretarya, “Mr. Argente, may isang lalaki po rito na nagpapakilalang kapatid ni Maliya at nais kayong makausap.”Napatigil si Luke. “Papuntahin mo siya rito sa itaas.”Hindi nagtagal, pumasok si Gabriel sa opisina ni Luke—ito ang kanilang unang opisyal na pagk







