Chapter 4

“Finish the financial analysis for Argente Enterprise before the lunch break,” utos sa akin ni Lukas.

Tumango ako at bumalik sa aking upuan. Kahit na ibinaba ang aking posisyon, patuloy pa rin akong binabagsakan ni Lukas ng mga trabahong hindi ko naman dapat gampanin. Noon, tinatanggap ko ang lahat ng mga pinapagawa niya dahil umaasa akong mapapansin niya. Ngayon, hindi ko na maloloko ang sarili ko.

Pagkatapos ng report, ibinigay ko ang soft at hard copy kay Alexis at nag-order na lang ng takeout at magtatanghalian na. Ayaw kong pumunta sa canteen para iwasan ang mga mapanghusgang tingin ng mga empleyado. Gusto kong mapag-isa. Kaunting tiis na lang at ilang araw nalang ay makakalis na ako sa kumpanyang ito.

Habang naghihintay, narinig kong nagtsitsismisan ang mga katrabaho ko.

“Ang bata ng girlfriend ni Mr. Argente! College student pa raw!”

“Sobrang ganda niya, parang manika. Iba raw tumingin si President sa kanya—sobrang lambing. Parang teleserye lang!”

Hindi ko alam kung masasaktan ako sa mga naririnig ko, pero saglit akong napatulala.

Napasulyap ako sa kanila nang tumigil sila sa kanilang ginagawa. Nakatuon na ngayon ang kanilang buong atensyon sa akin at tila sinusuri ako mula ulo hanggang paa. Nanatili akong nakaestatwa sa aking kinauupuan at nagpanggap na hindi ko sila napansin.

“Mula nang ma-demote, lagi na siyang naka-mask at hindi na kumikibo. Mahirap paniwalaan na siya ang dating star assistant ng kumpanya.”

Muli akong natigilan.

Nang mag-alas dos ng hapon, nilapitan ako ni Alexis.

“Pinapatawag ka ng President,” aniya.

Bigla akong kinabahan sa hindi ko malamang dahilan.

Pagpasok ko sa opisina, sinalubong ako ng mabigat na awra ni Lukas.

“Is this the report you prepared?” galit na tanong ni Lukas. Ibinato niya ang file sa mismong mukha ko.

Nakaramdam ako ng hapdi mula sa aking pisngi, pero hindi ko na iyon ininda. Hinawakan ko ang aking tiyan at kahit nahihirapan ay isa-isa kong pinulot ang mga papel na nakakalat sa sahig. Hindi na ako nag-expect pa na tutulungan ako ni Lukas. Malamig niya lang akong pinanood.

Isa-isa ko ring tiningnan ang report at may mga mali akong nakikita. Hindi ito ang gawa ko—malayo ito sa mga gawa ko. “Mr. Argente, hindi ito ang report na ginawa ko,” pagdepensa ko.

“Enough! I don’t want to hear your excuses.”

Mahigpit akong napahawak sa mga papel na hawak ko. Nanginginig ako, hindi dahil sa takot dahil sa nagawa niyang pagtaas ng boses, kundi dahil sa ginagawa niya sa akin, ramdam kong gusto niya lang akong ipahiya at bigyan ng butas para lalo niya akong kamuhian. Kilala ko si Lukas.

“May backup copy ako sa computer,” matapang kong sabi, “ise-send ko ulit sa ‘yo ngayon para makita mo ang totoo. Pagkatapos mo itong suriin, doon mo na ako pagsabihan.”

Nanliit ang mga mata ni Lukas. "Siguruhin mo lang," aniya.

“Hindi mo man lang itinanong ang panig ko o hingan mo muna ako ng paliwanag bago ako pagalitan?” biglang nabitiwang kong salita habang nanginginig ang boses, "hindi ba dapat ay may karapatan akong protektahan ang trabaho ko?"

Sarkasmong natawa si Lukas. “What’s the point anymore? I already know you. I know every move you make. Do you think there’s still any room to trust you?” bulyaw niya.

Parang sinaksak ang puso ko. Sa gitna niyon ay biglang bumukas ang pinto mula sa private room ni Lukas sa kaniyang opisina at lumabas ang isang babaeng naka-pink na silk nightgown. Siya iyong babaeng kasama ni Lukas sa hospital.

"Luke, I heard your angry voice. What happened?!" malambing na tanong ng babae.

Kaagad kong ibinalik ang tingin ko kay Lukas. Gusto ko sanang itanong kung bakit nandyan ang babae niya sa kaniyang private room, ngunit marahil ay hindi na lamang ako dapat lumingon. Sapagkat sa sariling mga mata ko mismo ay nasaksihan ko ang kasagutan—kung paanong ang bigat ay gumaan at ang dilim ay unti-unting nagliwanag. Sa isang iglap, naglaho ang madilim na awra ni Lukas at napalitan ng isang malambing at banayad na anyo.

Dahil sa nasaksihan ay mas lalo akong nanliit sa aking sarili.

Walang laban ang pangit na katulad ko sa tila isang dyosa na nasa harapan ngayon ni Lukas. Marahil isa nga akong masamang panaginip sa kaniya para ituring niya ako ng ganito.

“Angela. Love, I’m sorry. Nagising ba kita?” may paglalambing na tugon niya.

Napatalikod ako, upang hindi nila pareho mapansin ang pamumuo ng mga luha ko sa mga mata.

 “Labas,” utos ni Lukas, kaagad naman akong lumabas ng opisinang iyon. Tumakbo ako—na para bang hindi ako buntis. Dumiretso ako sa exit at naupo sa hagdanan. Doon ko na tuluyang hindi napigilan ang sarili. Humagulgol ako.

Tama ngang itapon ko na lang ang walong taong pag-ibig ko kay Lukas, kahit ang sakit na dulot nito ay parang pagwasak sa kalahati ng aking pagkatao—kasama ang lahat ng sakripisyo at ang mga panahong sinayang ko, na sana’y ginugol ko sa pagiging buo.

Para sa sarili ko. Para sa anak ko.

Pagkabalik ko sa desk, ay hindi ko inaasahang makasalubong si Angela—ito ang pangalan niya, na narinig ko mula kay Lukas kanina. Napaka-elegante niya sa suot niyang satin dress kasama ang assistant ni Lukas na si Alexis.

Ikinagulat ko ang paggawang pagngiti sa akin ni Angela, may kinuha ito sa kaniyang bag. Lumapit siya at kinuha ang kamay ko. Inilagay niya ang isang maliit na box sa aking palad. “Huwag ka nang malungkot. Hindi na magagalit si Luke. At gamutin mo ‘yang sugat sa mukha mo, sayang naman ang ganda kung magkakapiklat.”

Napatingin nalang ako sa binigay niya nang umalis siya.

Mahihilom din ba nito ang sugat sa puso ko? Hindi ko alam kung alam ba ng babaeng iyon na asawa ako ni Lukas? Kung pinakilala ba ako ni Lukas sa kaniya? Natawa nalang ako sa isipan ko.

Nakalimutan kong bara pala ako sa buhay niya. Sabik na nga siyang burahin ako sa buhay niya, ipakilala pa kaya?

“Bakit hindi ka nagpasalamat kay Miss Angela?” pagalit na sabi sa akin ni Alexis, pero hindi ko iyon pinansin. Kaya iritable itong umalis nalang sa harapan ko.

Pagbalik sa desk, muling pinrint ko ang original na file at ibinalandra ito sa harap ni Alexis. “Ngayon alam mo na kung anong klaseng babae ang bagay sa President,” pang-iinsulto niya.

Napangisi ako, “Maaaring hindi ako ang bagay sa kanya, pero lalong hindi ikaw. Gumagamit ka ng maduming paraan para lang manabotahe, pero wala kang kinabukasan dito. Trenta anyos ka na, Alexis. Maghanap ka na lang ng mapapangasawa kaysa mangarap sa lalaking sabi mo nga hindi ibababa ang standard para sa atin.”