Chapter 5

Namutla sa galit si Alexis. Hinampas niya ang mesa at napatayo. “Maliya!”

Hindi ko na siya nilingon pa at derederetsong naglakad.

Pagbalik sa aking desk, kinuha ko ang isang maliit na salamin para tingnan ang bahid ng dugo sa aking pisngi. Hindi naman malalim ang sugat, kaya pinunasan ko lamang ito ng wet tissue. Hindi na rin ako nag-abala pang gamutin ito. Sa itsura kong ito, wala na sa akin kung magkakaroon man ng piklat ang mukha ko. Bahagya akong natigilan, ang babae kanina—si Angela. Ilang beses ko palang siyang nakikita, pero bakit parang pamilyar siya sa akin?

Tapos na ang oras ng trabaho kaya inaayos ko na ang mga gamit ko. Napatigil na lamang ako ng tumunog ang cellphone ko.

“Papa?” sagot ko.

“Maliya, anak. Nakauwi na ang Kuya Gabriel mo,” bungad nang nasa kabilang linya.

“Nakabalik na si Kuya Gabriel?” gulat kong tanong, “akala ko ba sa ika-labinlima pa siya darating?”

“Maagang natapos ang trabaho niya,” sagot ni papa, “umuwi ka rito pagka-out mo.”

Sumakay ako ng cab papunta sa bahay namin—isang malaking apartment ito sa Makati. Si Papa, ang ama ko, ay nagmamay-ari ng isang real estate company. Hindi kami kasing-yaman ng mga Argente. Tama lang para mamuhay ng kumportable.

Ngunit dumaan sa matinding krisis ang industriya ng real estate. Anim na buwan ang nakalipas, muntik nang tuluyang malugi ang kumpanya ni Papa. Nang malaman niyang buntis ako at si Luke Argente ang ama ng aking dinadala, hindi niya ako pinilit na ipakasal sa isang Argente—kahit batid niyang malaking tulong ang maaaring ibigay ng pamilyang iyon sa muling pagbangon ng aming negosyo.

Ngunit nang makita ko ang kalagayan ni Papa—kung paanong isa-isa niyang ipinagbibili ang aming mga ari-arian upang mabayaran ang mga utang—ako na ang gumawa ng desisyon. Lumapit ako sa mga matatandang Argente, hindi lamang para kay Papa, kundi dahil sa sarili kong pagnanais na makasama si Lukas.

Humingi ako ng danyos—isang bayad kapalit ng aking katahimikan, ng pangakong hindi ko guguluhin ang kanilang apo o ang kanilang pamilya. Sa tulong ng danyos na iyon, nailigtas mula sa pagkalugmok ang kumpanya ni Papa. Ngunit kapalit nito ang aking dangal—at ang tuluyang pagkawasak ng aking pagkatao sa mga mata ni Lukas.

Alam kong wala akong ibang pwedeng sisihin kundi ang sarili ko. Sapagkat kahit nagbigay sila ng danyos, batid kong hindi nito kailanman matatahimik ang konsensya ng dalawang matandang Argente. Mula pa sa kanilang mga ninuno, malalim ang pagpapahalaga nila sa pangalan ng pamilya—sa dignidad at reputasyon. Hindi nila ugaling tumakbo o tumakas sa problema. Kaya sa huli, ipinakasal pa rin ako kay Lukas.

Pumabor sa plano ko ang lahat. Hit one, get two stones, ika nga. Ngunit ako rin ang naipit sa gitna. Sapagkat kahit anong gawin ko, hindi na nagbago ang tingin sa akin ni Lukas.

Pumirma man ako ng prenuptial agreement—isang kasunduang sa aming dalawa lamang—hindi pa rin nito nabura ang hatol niya sa akin.

Ganoon ako kabaliw sa isang Luke Argente.

Pagdating sa bahay, sinalubong ako ni Tita Shelly mula sa kusina. “Maliya, nandito ka na pala!”

Siyam na taong gulang pa lang ako noon nang maghiwalay ang mga magulang ko. Isinama ni mama si kuya sa kaniya at iniwan niya ako kay papa. Sa simula ay galit ako kay Tiya Shelly, ang kinakasama ni papa, dahil ayaw kong mag-asawa ulit si papa, pero kalaunan ay minahal ko na rin siya dahil sa ginawa niyang pag-aalaga sa akin at kay papa. Kahit sinusupladahan ko siya nang una ay pinagtatiyagaan pa rin niya ako. Ang anak niyang si Kuya Gabiel ay itinuring ko na ring tunay na kapatid.

“Tita Shelly, nasaan po si Papa?” Nagmano ako.

“Papunta na sila rito. Magpahinga ka muna sa kwarto mo.”

Tumango ako at ngumiti kay tita.

Pumasok ako sa kuwarto ko. Kahit kasal na ako, pinanatili ng papa ang kwarto ko sa istilong gusto ko. Dito, tila nawawala ang lahat ng pagod at sakit na nararamdaman ko sa labas.

Naupo ako sa kama. Nang makita ang photo album na nakapatong sa taas ng mesa sa gilid ng kama ay kinuha ko ito at binuksan. Sa unang pahina, isang punit na litrato ng pamilya namin noon. Naalala ko, ako ang nagpunit nito noon, nagalit ako kay mama dahil sa ginawang pag-iwan niya sa amin dalawa ni papa. Pero ngayon, wala na ang galit na iyon. Hindi ko alam, sadyang napawi lang. Marahil pagkatao ko na, ang hindi magtanim ng sama ng loob.

Nilipat ko ang pahina.

Ang dalagita sa litrato ay napakaganda at napakapayat, suot ang isang puting damit sa ilalim ng puno ng acacia. Ang kanyang ngiti ay napakakinang, at ang kanyang mga mata ay parang mga bituin sa langit. Ang dalagitang ito ay malaki na ang ibinago ngayon. Ang liit-liit na ng tingin niya sa sarili niya ngayon. Mapait akong ngumiti.

Nagkasakit ako ng malubha noon. Dahil sa mga hormone na gamot na ininom ko, bigla akong tumaba. Kahit anong diet o exercise ang gawin ko, hindi na bumalik ang dati kong katawan.

Bigla akong napatigil habang tinitingnan ang sarili kong litrato. Ang mga mata at hugis ng mukha ng babaeng kasama ni Lukas kanina, kaya pamilyar ang mukha nito… ang mukha ni Angela ay halos kamukha ng dalagita sa litratong ito. Paano iyon nangyari?