Chapter 6

“Maliya! Maliya, nandito na ang papa at kuya mo,” tawag ni Tita Shelly habang kinakatok ang pinto ng kuwarto ko.

Isinantabi ko muna ang mga gumugulo sa isip ko at inilapag ang photo album, tumayo ako at binuksan ang pinto. Nang makita ang dalawang lalaking papasok, ay masaya ko silang sinalubong, “Papa! Kuya!”

Kaagad naman silang napabaling sa aking ginawang pagtawag sa kanila.

“Maliya, may dala akong regalo para sa iyo. Tingnan mo kung magugustuhan mo,” agad na salubong sa akin ni Kuya Gabriel.

Lumapit kaagad ako, tila batang sabik na sabik sa regalong dala ni kuya. “Anong regalo?”

Ibinaba ni Kuya Gabriel ang mga dala niyang bag sa coffee table. Kinuha niya ang isang branded na jewelry box at iniabot ito sa akin. “Buksan mo at tingnan mo.”

Nasasabik kong kinuha at binuksan. Naglalaman ito ng isang gintong bracelet na may napaka-detalyadong disenyo. “Salamat, Kuya! Gustong-gusto ko ito.”

“Mabuti naman at nagustuhan mo.” Hinaplos ni Kuya Gabriel ang ulo ko. Hindi pa rin mawala sa kaniya ang mannerism niya kahit malaki na ako at ito nga o magkakaanak na.

Binilhan din ni Kuya Gabriel si Tita Shelly ng gintong bracelet na bagay sa kaniya, binigyan din kami ng mga skincare products, tsaa at alak naman para kay Papa, at mga local specialty mula sa kanyang biyahe. Napakainit at napaka-harmonya ng kapaligiran. Masaya at walang gulo. Walang ibang iisiping problema. Dito lang ako sa bahay nakakaramdam ng ganitong klaseng kapayapaan.

“Hmm, Maliya, kailan ang kabuwanan mo?” may pag-aalalang tanong sa akin ni Kuya Gabriel. Marahil napansin niya ang hindi normal na paglaki ng tiyan ko, na para bang ilang araw nalang ay lalabas na itong nasa sinapupunan ko. Ako nga ay nahihirapan.

“Dalawang buwan pa bago ang kabuwanan ko, kuya,” sagot ko.

“Siguradong babae ang pinagbubuntis ni Maliya,” nakangiting sabi ni Tita Shelly.

Tumango ako at ngumiti. “Opo, babae nga po.”

“Ipinasuri niyo na ang kasarian?” gulat na tanong ni Papa. Bakas ang kaba sa kanilang mga mukha. Naiintindihan ko naman dahil kilala nila ang mga Argente. Malaki ang pagpapahalaga nila sa lalaki dahil ito ang magdadala ng kumpanya. Iyon din nga ang pakiramdam ko noong una, pero nagkamali ako.

“Opo, pero pinapahalagahan naman ni Mr. Argente ang batang ito,” panatag kong sagot.

Narinig ko ang nagawang paghinga ng malalim ni papa, para bang nawalan ng tinik sa lalamunan. “Mabuti naman. Hangga’t nandiyan ang bata, magiging maayos din ang lahat sa inyo ni Luke Argente sa hinaharap.”

Napayuko ako. Biglang bumigad ang aking dibdib. Hindi ko alam kung paano ko sasabihin kina papa na pagkalabas ng bata ay maghihiwalay na kami ni Lukas. Napagdesisyonan ko rin na uuwi na ako at dito na ako titira ulit sa bahay.

Hayaan na, makapaghihintay pa naman. Sasabihin ko na lang kina papa pagkatapos ng hapunan.

Naghain si Tita Shelly ng isang masaganang hapunan. Puno ng kuwentuhan at tawanan ang hapag kainan. Ito ang buhay na hinahanap-hanap ko.

Si Kuya Gabriel ay mayroon nang joint-venture technology company kasama ang kaniyang kaibigan. Dalawang taon na ang nakalilipas, noong nagsisimula pa lang ang kumpanya, hindi nag-atubili si Papa noon na magbigay ng puhunan. Buo ang tiwala niya kay Kuya Gabriel. Naging maayos ang takbo ng kumpanya hanggang ngayon, lalo na sa larangan ng AI technology. Kaya siya umalis ay para makita at makausap ang target investor ng kanilang negosyo upang makipag negosyasyon at naging matagumpay naman daw ito.

Samantala, inaayos naman ni papa ang pagbebenta ng sarili niyang kumpanya. Bagama't nakahinga ang kanyang negosyo dahil sa perang binigay ko sa kaniya mula sa mga Agente noon, kaso hindi na maganda ang ekonomiya ngayon at mahirap nang baguhin ang takbo ng kumpanya. Dahil tumatanda na rin si papa ay wala na rin siyang sapat na lakas, naisipan na lang niyang ibenta na lang ito at i-invest ang pera sa kumpanya ni Kuya Gabriel.

Nag-anunsyo rin sina papa at tita ng magandang balita para sa amin ni Kuya Gabriel. Magpapakasal na sila kahit sa mayor lang para maging opisyal na ang kanilang pagsasama. Napa-iyak pa si Tita Shelly sa tuwa habang inanunsyo nila iyon sa amin. Hindi ko rin napigilan ang sarili ko at naiyak na rin ako. Tumayo pa nga ako para yakapin silang dalawa at batiin. Masaya ako para kina Tita Shelly at papa. Matapos ang maraming taon, magiging legal na rin sila. Napatingin ako kay papa, sa wakas ay mapapanindigan niya na ang pagmamahal niya kay Tita Shelly. Dahilan lang naman kung kaya’t hindi niya kaya pang pakasalan si Tita Shelly kahit mahal naman niya ito, ay dahil sa napupuno pa rin ng alala ni mama ang puso niya. Iyon din ang ipinagtataka ko kung bakit iniwan ni mama ang isang mabuting tao kagaya ni papa, pero hindi na iyon ang mahalaga.

“Papa, Tita Shelly, Kuya Gabriel…” pagpuputol ko. Napatingin naman sila sa akin. Ayaw ko sanang sirain ang masayang atmosperang bumubuo sa pagitan naming lahat, pero kailangan kong sabihin sa kanila. “Maghihiwalay na po kami ni Lukas.”

Biglang tumahimik ang buong hapag-kainan. Naging seryoso ang mukha ng lahat. Napayuko si papa at tila nanigas ang mukha. Alam nilang sa kasal na mayroon kami ni Lukas ay doon din kami patutungo, pero hindi ganito kaaga.

Sa katunayan, hindi naman nagkaroon ng kasalan—pirmahan lang sa papel. Sa loob ng mahigit anim na buwan, walang naging kontak ang pamilya ko at ang pamilya ni Lukas. Hindi kailanman tumapak si Lukas sa bahay ng mga magulang ko. Kahit sa mga espesyal na araw ay walang presensya, regalo o kahit pagbati man lang mula sa mga Argente. Ang papa at Tita Shelly lang ang palaging nag-aabala ng mga ganito para sa mga Agente, na pinapadala nila sa akin sa tuwing uuwi ako.

Ibinibigay ko naman ang mga regalong palaging pinagkakaabalahan nina papa sa mga Argente, na lingid sa kanilang kaalaman ay ibinibigay lang din ng mga Argente sa kanilang mga katulong. Hindi ko na rin pinaabot pa sa kanila ang sinabi ni Mrs. Argente, ang ina ni Lukas, na huwag na silang magpadala ng mga hamak na bagay na hindi naman pwedeng ipagmalaki. Maging ang asawang kong si Lukas ay nagsalitang, huwag nang magbigay ng mga walang kwentang bagay. Cheap para sa kanila ang mga bagay na iyon, pero puno ng pagpapahalaga at pag-iingat ang ibinigay ng mga magulang kong ihanda at balotin ang mga iyon para sa kanila. Ang iba ay itinatago ko na lang matapos mapulot sa basurahan.

Hindi na ako nag-expect pa, sa kasal na mayroon kami, panahon lang talaga ang hinhintay bago mawala kami sa buhay nila.

Nagpatuloy ako, “Matutuloy ang annulment pagkapanganak ng bata. Nangako na rin ako kay Professor Adrian na mag-aaral ako sa Stanford University sa Pebrero sa susunod na taon.”

Binasag ni Kuya Gabiel ang kaniyang katahimikan. “Mag-aral ka, Maliya. Mahusay ka. Matalino ka. Hindi ka dapat nakakulong sa isang kasal na wala nang saysay. Anuman ang desisyon mo, susuportahan ka ni Kuya.”

Napangiti ako habang nangingilid ang luha sa mga mata. “Salamat, Kuya.”

Napabumtong-hininga si papa. Hindi man sabihin ni papa ay alam kong sinisisi niya ang kaniyang sarili. “Sige, maghiwalay na kayo. Kasalanan ko ang lahat ng ito, e. Ang mga payak na taong gaya natin ay hindi talaga dapat nakikipag-ugnayan sa isang pamilyang kasing-yaman ng mga Argente.”

Hindi ko napigilan ang maiyak. Naaawa ako sa sarili ko, sa pamilya ko. Hindi ko alam na ganoon ako ka-g*g* para tiisin ang lahat ng iyon dahil lang sa pagmamahal na iyan. Mabuti na lang ay maunawain sina papa. Mabuti nalang ay may pamilya ako na laging nasa likod ko. Agad akong pinuntahan ni Tita Shelly at inalo. Pinunasan niya ang mga luha ko na bumabasa sa mga pisngi ko.

Third Peson POV

Sa parehong oras, sa Forbes Park sa Makati—isang luma ngunit prestihiyosong subdivision—isang Bentley ang dahan-dahang huminto. Pumarada ito sa harap ng residential village no. 12, ang bahay na sapilitang ibinenta ng amang Alonto.

Bumaba ang salamin ng kotse at lumitaw ang gwapong mukha ng isang lalaki. Tinitigan niya ang loob ng villa na maliwanag ang mga ilaw. Sa kanyang mga mata ay mababakas ang lungkot at malalim na iniisip. Umiwas siya ng tingin at nagsindi ng sigarilyo.

Nag-vibrate ang kanyang cellphone. Sinagot niya ito at mahinang nagsalita, “Anong problema, Angela?”

Narinig ang boses ni Angela na tila naglalambing. “Kuya Seb, kailan ka ba darating? I’m starving, and Luke still won’t let me eat until you get here.”

Pagkatapos ay narinig ang isang malalim at mapagpalayaw na boses—ang boses ni Luke Argente—sa background. “Hey! Sino ba ang nagsabi sa akin na pagsabihan siya kapag kumain siya na wala ka? And now I’m the one being blamed?”

Suminghal nang pabiro si Angela.

“If you’re hungry, go ahead and eat. I’ll be there soon,” sabi ni Seb o Sebastian ang buong pangalan. Ibinaba niya ang tawag, pinatay ang kanyang sigarilyo, huling sumulyap sa bahay, itinaas ang salamin, at tuluyang lumayo.