CHAPTER 2

Ang Kasal at ang Bagong Impiyerno

Mabilis na lumipas ang dalawang araw at sumapit ang araw ng kasal. Ginanap ito sa isang marangya, pribado, ngunit napakabonggang katedral na eksklusibong isinara para sa dalawang pinakamakapangyarihang pamilya. Ang buong paligid binalot ng mga puting rosas, mga kristal na chandelier, at mga sikat na personalidad sa alta-sosyedad.

Sa kabilang bahagi ng unahan, lalong magngangalit sa matinding inggit sina Evelyn at Jane. Halos mapunit ang mamahaling tisyu na hawak ni Evelyn habang si Jane naman ay gigil na gigil na nakatitig kay Cassey. Akala nila ay itatapon nila si Cassey sa isang impiyerno, ngunit ngayon ay nakatayo ito na parang isang reyna.

Nang dahan-dahang magbukas ang p***o ng katedral, lalong namangha si Ethan sa ganda ng kaniyang asawa. Suot ni Cassey ang isang naglalakihang satin ballgown na may mahabang tren, tila kumikinang ang kaniyang balat sa ilalim ng mga ilaw. Habang naglalakad si Cassey patungo sa altar, hindi maalis ni Ethan ang kaniyang madidilim at seryosong tingin sa dalaga.

Nang matapos ang seremonya at dumating na sa bahagi ng palitan ng mga sumpaan, humarap sila sa isa't isa. Ngunit bago pa man sila maghalikan upang gawin ang tradisyunal na 'You may now kiss the bride', inilapit ni Ethan ang kaniyang mukha sa tenga ni Cassey at bumulong gamit ang malamig at nakatatakot nitong boses.

"Don't fall for me. This is just an agreement and our personal feelings have nothing to do with it," malamig na banta ni Ethan bago mabilis na nilapat ang kaniyang labi sa labi ni Cassey para sa isang pormal at walang emosyong halik sa harap ng lahat.

Bahagyang nairita si Cassey ngunit pinanatili niya ang kaniyang maldita at matayog na ngiti. As if naman maiinlove ako sa isang robot na katulad mo, sa dominates ng kaniyang isip.

------------------------------

Kinabukasan, dinala na ng mga tauhan ni Ethan ang mga bagahe ni Cassey patungo sa dambuhala at nakatatakot na mansiyon ng mga Fierro sa labas ng siyudad. Pagkababa pa lamang niya ng kaniyang mamahaling sasakyan, napansin na agad ni Cassey ang bigat ng paligid.

Wala si Ethan dahil may urgent at mapanganib na operasyon ang kaniyang mafia organization, kaya naman mag-isa niyang haharapin ang kaniyang bagong tahanan.

Pagkapasok na pagkapasok pa lamang niya sa dambuhalang sala, isang balde ng maruming tubig na may kasamang malalaking yelo ang biglang bumagsak mula sa itaas ng p***o!

Mabilis na nakailag si Cassey dahil sa kaniyang matalas na pakiramdam, ngunit nabasa pa rin ang dulo ng kaniyang mamahaling designer coat. Umalingawngaw ang tunog ng malalakas na tawanan mula sa marangyang hagdanan.

Doon ay nakatayo ang dalawang maliliit na anak ni Ethan mula sa kaniyang yumaong asawa—si Lucas, ang pitong taong gulang na batang lalaki na pilit nagpapakamatapang gamit ang kaniyang malalaking mata, at si Chloe, ang limang taong gulang na batang babae na may pilyo at tila naghahamong anyo habang hawak ang isang walang lamang balde.

"Oops! The maid forgot to clean the ceiling, or maybe the new house-cleaner is just clumsy," sarkastikong saad ng maliit na si Lucas habang crossed-arms na nakatingin pababa kay Cassey, pilit na ginagaya ang ayos ng kaniyang ama.

"You don't belong here, second wife! Umalis ka na sa mansiyon namin!" sigaw naman ng limang taong gulang na si Chloe habang nagpapakawalan ng isang masamang tingin.

Bago pa man makasagot si Cassey gamit ang kaniyang katarayan, isang marangya ngunit maawtoridad na boses ng isang matandang babae ang pumailanlang mula sa kabilang bahagi ng sala. Siya si Doña Victoria Fierro, ang matapang at aristokratang ina ni Ethan, kasunod ang kaniyang kapatid na babae na si Alessandra Fierro-Holden, at ang anak nitong lalaki na si Hunter Holden, isang labing-apat na taong gulang na batang lalaki na kilalang bully.

Wala silang kaalam-alam na si Cassey ay isang kilalang maldita at spoiled brat; ang akala nila ay isa lamang itong mahina at sunod-sunurang babae na ipinamigay ng kaniyang stepmother upang mapakinabangan sa negosyo. Dahil dito, agad nila itong sinimulang api-apihin.

"So, you are Cassandra," pormal na bungad ni Doña Victoria habang sinusuri si Cassey mula ulo hanggang paa gamit ang kaniyang malamig na mga mata. "Make sure you know your place in this house. Huwag mong iisiping reyna ka na rito dahil lang pinakasalan mo ang anak ko. You are just here as a shadow, a replacement to maintain appearances."

Hindi pa man nakakasagot si Cassey ay biglang tinulak ng dambuhalang si Hunter si Lucas mula sa likod, na naging dahilan upang muntik nang magpagulong-gulong ang pitong taong gulang na bata sa hagdan. "Get out of the way, losers! Kayo ngang dalawa ang dapat lumayas dito! Mga walang kwentong anak ng balo!" panlalait ni Hunter.

Galit na galit si Doña Victoria sa mga anak ni Ethan dahil ipinapaalaala ng mga ito ang dating asawa ng kaniyang anak, kaya naman palagi siyang mas pabor sa apo niyang si Hunter na anak ni Alessandra.

"Hunter, stop shouting. You'll ruin your throat," banayad na saway ni Doña Victoria sa kaniyang paboritong apo, ngunit walang bakas ng tunay na galit. Binalingan niya sina Lucas at Chloe ng isang masuklam na tingin. "At kayong dalawa, tumahimik kayo! Kung ayaw ninyong palayasin ko kayo sa mansiyong ito at ipatapon sa boarding school. Napakagulo ninyo, mga pabigat!"

Si Alessandra naman ay patuloy lang sa pag-aayos ng kaniyang kuko, tila ba isang normal na tanawin lang na inaapi ang dalawang maliliit na bata.

Natigilan sina Lucas at Chloe. Ang kanilang matapang na anyo kanina ay biglang napalitan ng matinding takot, galit, at sakit, habang si Chloe naman ay pilit na nagtatago sa likod ng kaniyang kuya Lucas.

Napansin ni Cassey ang nanginginig na mga labi ng mga bata—halatang sanay na silang binubully ng kanilang pinsan at mismong sariling lola tuwing wala ang kanilang ama na si Ethan upang protektahan sila.

Tiningnan ni Cassey ang maruming tubig sa kaniyang coat, ang dalawang musmos na anak ni Ethan na kahit pasaway ay halatang biktima ng pambubully, at ang mapang-aping pamilya Fierro na akalang makakaya-kaya lang siya. Isang matunog na tawa ng katarayan ang pinakawalan ni Cassey habang dahan-dahan niyang hinuhubad ang kaniyang coat at ibinabagsak ito sa sahig.

Maldita ako, spoiled brat, at ngayon... ako ang reyna ng mansiyon na ito. Akala ninyo ay mahina ako na pwede ninyong tapak-tapakan? Pwes, maling babae ang binangga ninyo, sa dominates ng kaniyang isip habang dahan-dahang naglalakad patungo sa hagdanan, handang harapin ang kaniyang bagong magulong buhay at simulan ang kaniyang pagganti.

Bakas pa rin ang tensyon sa dambuhalang sala habang naglalakad si Cassey paakyat sa hagdan. Ang kaniyang bawat hakbang ay may kasamang kakaibang awtoridad na naging dahilan upang mapatingin sa kaniya sina Doña Victoria at Alessandra. Si Hunter naman ay nakangising nakasandal sa may gabay ng hagdanan, tila nag-aabang kung paano iiyak ang bagong asawa ng kaniyang tito.

Huminto si Cassey sa tapat nina Lucas at Chloe.

Ang dalawang bata ay nakatingala sa kaniya, nanginginig ang mga labi at nag-aabang din kung sisigawan ba sila nito dahil sa ginawa nilang kalokohan sa p***o. Ngunit sa halip na magalit, binigyan sila ni Cassey ng isang mabilis, palihim, ngunit makahulugang kindat.

Binalingan ni Cassey si Hunter. Tinitigan niya ito mula ulo hanggang paa, bago dahan-dahang lumabas ang kaniyang pinakamatamis ngunit pinakamalditang ngiti.

"So, you must be Hunter," panimula ni Cassey, ang kaniyang Taglish na boses ay kalmado ngunit may patong-patong na sarkasmo. "Labing-apat ka na, right? But looking at you... wow. Hindi ko alam na uso pa pala ang ganitong klaseng baby fat sa panahon ngayon. O sadyang napabayaan ka lang sa kusina ng nanay mo?"

Natigilan si Hunter, nawala ang kaniyang ngisi. Nabitawan naman ni Alessandra ang kaniyang nail file sa gulat, habang si Doña Victoria ay napakunot-noo sa hindi inaasahang banat ng dalaga. Akala nila ay magmamakaawa ito o kaya ay iiyak sa takot.

"What did you just say?" nanginginig sa galit na asik ni Alessandra, tumayo ito mula sa kaniyang upuan. "How dare you speak to my son like that! You are just a second wife—"

"I am speaking to your son because, clearly, you failed to do so as a mother," mabilis na putol ni Cassey, na lalong nagpataas ng kilay.

"You see, kanina habang naglalakad ako pumasok, nakita ko kung paano niya itulak si Lucas. At labing-apat na siya, pero ang hilig pa rin niyang mang-agaw ng espasyo sa mga bata na pitong taon at limang taong gulang lang. If he wants to play with toys and stay at the kid's table, fine. Pero 'yung manakit ng mas bata sa kaniya? gross. That's just low-class, trashy, and deeply embarrassing for a family that carries the Fierro name."

"Cassandra!" mariing banta ni Doña Victoria, ang kaniyang boses ay umalingawngaw sa sala sa tindi ng kaniyang awtoridad. "You have no right to question how this family operates!"

"Oh, I'm not questioning it, Doña Victoria. I am simply making an observation," nakangiting hinarap ni Cassey ang matandang babae nang walang kahit anong takot sa kaniyang mga mata. "Dahil kung ako ang tatanungin, ang isang pamilyang may pedigree at class ay hindi pinapayagan ang isang teenager na mag-tantrums at manakit ng mga musmos sa harap ng sarili nilang lola. Unless... sadyang mas paborito ninyo lang talaga ang mga batang walang manners? target goals niyo ba 'yon?"

"You—!" Halos mamula sa galit si Alessandra habang si Hunter naman ay napayuko sa tindi ng hiya dahil sa pasimpleng pamamahiya ni Cassey sa kaniyang pisikal na anyo at ugali sa harap mismo ng kaniyang lola. Wala silang kaalam-alam na si Cassey ay isang spoiled brat na lumaki sa tapatan ng mga masisigaw na iskandalo, kaya naman ang ganitong klaseng sagutan ay parang laro lamang sa kaniya.

Binalingan muli ni Cassey sina Lucas at Chloe na kasalukuyang nakanga-nga ang mga bibig. Ang dalawang bata ay tuluyang nagulat at natigilan; hinding-hindi nila inaasahan na ang babaeng binuhusan nila ng maruming tubig ay siyang tatayo at magtatanggol sa kanila laban sa kanilang mapang-aping pinsan at lola.

"Lucas, Chloe, right?" tawag ni Cassey sa dalawa, pinalambot nang bahagya ang kaniyang tono ngunit nanatili ang kaniyang katarayan. "The next time you want to play a prank on someone, make sure hindi kayo nahuhuli. At kung may dambuhalang blockhead na magtangkang manakit sa inyo..." Sulyap niya kay Hunter nang may kasamang talim.

"...sabihin ninyo sa akin. Dahil bilang bagong reyna ng mansiyong ito, hinding-hindi ko hahayaan na may mga basurang umaaligid at naninira ng araw ninyo. Clear?"

Napatango nang dahan-dahan ang pitong taong gulang na si Lucas, habang si Chloe naman ay dahan-dahang lumabas mula sa likod ng kaniyang kuya, ang kaniyang mga mata ay nagniningning sa paghanga sa kaniyang bagong stepmother.

"Good," pinal na saad ni Cassey. Kinuha niya ang kaniyang Chanel clutch bag sa sahig, hinarap muli ang namumutlang sina Doña Victoria at Alessandra ng isang matayog na ngiti, bago tuluyang naglakad paakyat sa kaniyang silid. "I'll be in my room. Make sure my dinner is fresh, at walang seafood. I don't want to start my first week here filing a lawsuit against this household."

Iniwan ni Cassey ang sala na nabalot ng isang napakabigat ngunit tahimik na kapaligiran. Sa unang pagkakataon, ang pamilya Fierro ay nakatagpo ng isang katapat—isang reynang hindi lang maganda, kundi may dalang bagyo ng katarayan na handang magpabagsak sa sinumang humarang sa kaniyang daan.

______________________

## Kabanata 5: Ang Sugat sa Likod ng mga Patibong

Gabi na ngunit nanatiling maliwanag ang buong mansiyon ng mga Fierro. Sa loob ng master's bedroom—ang dambuhala, marangya, ngunit malamig na silid ni Ethan kung saan siya opisyal na tumuloy bilang kaniyang pangalawang asawa—kasalukuyang nakaupo si Cassey sa harap ng isang malawak na vanity mirror. Bagong ligo siya, suot ang isang mamahaling puting silk robe, at dahan-dahang isinusuklay ang kaniyang mahaba at makintab na buhok. Sa kabila ng kaniyang matayog na anyo kanina sa sala, hindi niya mapigilang mapaisip sa magulong pamilyang kaniyang pinasukan habang pinagmamasdan ang mga pormal at madidilim na kagamitan ng kaniyang bagong asawa.

Tok! Tok! Tok!

Bahagyang natigilan si Cassey sa pagsusuklay nang marinig ang mahihinang katok sa p***o ng silid. Binaba niya ang suklay at hinarap ang direksyon niyon.

"Come in," walang emosyon ngunit malinaw na sagot ni Cassey.

Dahan-dahang bumukas ang malaking p***o ng silid ni Ethan at sumungaw ang dalawang maliliit na pigura. Pumasok si Lucas, na kasalukuyang nakukunot ang noo at matigas ang anyo ng mukha, habang si Chloe naman ay nakatago nang bahagya sa likod ng kaniyang kuya, yakap-yakap ang isang maliit na unan.

Humarap si Cassey sa kanila, itinapat ang kaniyang siko sa sandalan ng upuan at ipinatong ang kaniyang baba sa kaniyang palad. "Yes? May kailangan ba kayo sa kwarto ng Daddy ninyo? O magtatapon na naman kayo ng maruming tubig sa akin?" katarayang pambubungad niya, bagamat walang tunay na galit sa kaniyang tono.

Sa halip na matakot, humakbang pasulong si Lucas. Ang kaniyang pitong taong gulang na mukha ay binalot ng matinding galit, at ang kaniyang maliliit na kamao ay nakakuyom. "Bakit mo kami ipinagtanggol kanina?" galit na tanong ng bata, nanginginig ang boses. "We poured dirty water on you! We don't like you! Dapat nagsumbong ka kay Lola para mapalayas kami, o kaya sinigawan mo kami! Bakit mo pinahiya si Hunter para sa amin?"

Tinitigan ni Cassey ang bata. Nakikita niya sa mga mata ni Lucas ang matinding depensa—isang batang pilit nagpapakamatapang dahil walang sinumang tumatayo para sa kaniya. Inayos ni Cassey ang kaniyang upuan at hinarap ang dalawa nang maayos, pinalambot niya ang kaniyang ekspresyon, isang bagay na para sa kaniyang ina lamang niya ginagawa noon.

"Listen to me, you two," malumanay na paliwanag ni Cassey para sa dalawang batang walang muwang sa totoong takbo ng mundo. "I didn't defend you because I want to be your saint or your new best friend. I defended you because I am Cassandra Valdez, and now, I am the second wife in this house. At sa rules ko, walang sinumang pwedeng umapi sa mga taong nasa ilalim ng pamamahala ko. Si Hunter? He is a bully, at ang mga katulad niya, hindi dapat kinatatakutan. Mas malaki siya sa inyo, kaya ang manakit ng mas bata ay isang kaduwagan. Mali ang ginawa ninyo sa p***o kanina, yes. But that doesn't mean I will sit around and watch some trashy teenager push you down the stairs."

Akala ni Cassey ay hihupa ang galit ni Lucas, ngunit mas lalong nangingilid ang luha sa mga mata ng bata. Bigla itong sumigaw nang may matinding sakit na nagmula sa kaniyang musmos na puso.

"Aalis ka din naman! Iiwan mo din kami kagaya ni Mommy! Lahat kayong mga pinapakasal kay Daddy, pare-pareho lang! Peke ang kabaitan mo dahil kapag napagod ka na sa amin, aalis ka din! Kaya ngayon pa lang, umalis ka na! Huwag mo na kaming ipagtanggol!" sigaw ni Lucas, bago mabilis na tumalikod at patakbong lumabas ng silid habang umiiyak.

"Lucas, wait—" Babangon sana si Cassey upang sundan ang bata, ngunit natigilan siya nang mapansin na naiwan ang limang taong gulang na si Chloe sa kaniyang harapan.

Nakatayo ang maliit na batang babae, nakayuko, at tahimik na humihikbi habang yakap pa rin ang kaniyang unan. Naintindihan ni Cassey ang pinanggagalingan ng dalawang bata. Ang kanilang pagiging suwail at ang mga patibong na ginagawa nila ay hindi dahil masama ang kanilang ugali—kundi dahil sa matinding trauma, takot, at ang takot na muling maiwan ng isang ina.

Lumuhod si Cassey sa harap ni Chloe sa malawak na carpet ng kwarto ni Ethan upang mapantayan ang taas ng bata. Dahan-dahan niyang hinawakan ang maliliit na balikat nito. "Hey... Chloe, right?" pinalambot ni Cassey ang kaniyang boses, ginamit ang kaniyang pinakamalambing na tono na matagal na niyang itinatago sa mundo. "Look at me, baby."

Dahan-dahang inangat ni Chloe ang kaniyang mukha, basang-basa ng luha ang kaniyang malalaking mata.

"I am a brat, Chloe. At ang mga brat, hindi umaalis sa mga lugar na gusto nilang pamahalaan," paniniguro ni Cassey habang pinupunasan ang luha sa pisngi ng bata gamit ang kaniyang hinlalaki. "I promised your dad I will stay, and I don't break my contracts. Now, tell me... anong nangyayari sa mansiyong ito kapag wala ang daddy ninyo?"

Bahagyang natakot si Chloe, napaatras ito at lalong hinarang ang unan sa kaniyang dibdib. "L-Lola said... if we talk to anyone, she will lock us in the dark room again... Bawal magsumbong..."

Naramdaman ni Cassey ang biglang pag-init ng kaniyang dugo sa galit, ngunit pinanatili niyang amo ang kaniyang mukha upang hindi matakot ang bata sa loob ng silid. "Hey, shh... look at my eyes. Wala akong pagsasabihan kahit sino. Hindi malalaman ni Lola Victoria, ni Tita Alessandra, o ni Hunter. Secret nating dalawa. You can trust me, Chloe. Sige na, sabihin mo kay Tita Cassey."

Dahil sa pambihirang lambing at kapanatagan na naramdaman mula kay Cassey, tuluyan nang bumigay ang limang taong gulang na bata. Napaiyak ito nang malakas at biglang sumubsob sa leeg ni Cassey, niyakap ito nang napakahigpit habang nagsusumbong.

"Si Hunter po... palagi kaming sinasaktan kapag wala si Daddy," hikbing sumbong ni Chloe, habang pilit na dumedepensa ang maliliit na kamay sa damit ni Cassey. "Kapag naglalaro kami ni Kuya Lucas, sisirain niya 'yung mga toys namin. At kapag nagsumbong siya kay Lola ng hindi totoo, palagi kaming pinaparusahan ni Lola at ni Tita Alessandra. Ikinukulong po nila kami sa madilim na silid sa likod... natatakot po kami ni Kuya doon, walang ilaw..."

Hinigpitan ni Cassey ang pagkakayakap sa bata, ang kaniyang mga kuko ay bumaon sa kaniyang sariling palad sa tindi ng nagngangalit na galit sa kaniyang dibdib. Mga hayop, sa kaniyang isip.

"May time din po na... na hindi kami binibigyan ng pagkain buong araw kapag sinabi ni Lola na masama ang ugali namin," patuloy na sumbong ni Chloe, ang kaniyang boses ay puno ng takot at panginginig. "Palagi kaming sinasaktan ni Tita Alessandra... kinukurot niya po si Kuya Lucas hanggang sa magkapasa kapag pilit kaming pinatatahimik... Sabi nila, mga wala kaming kwentong bata..."

Huminga nang malalim si Cassey, pilit na pinapakalma ang kaniyang sarili upang hindi mag-panic ang bata sa kaniyang bisig. Hinaplos niya ang likod ni Chloe habang dahan-dahan na nakikinig sa mahabang salaysay ng kalupitan ng pamilya Fierro sa dalawang musmos.

"Bakit hindi kayo magsumbong sa Daddy ninyo?" mahinahong tanong ni Cassey. "Si Ethan... he is powerful. Bakit hindi ninyo sabihin sa kaniya ang ginagawa nila sa inyo?"

Umiling nang mabilis si Chloe habang pinapahiran ang kaniyang ilong sa robe ni Cassey. "Wala pong oras si Daddy para makinig sa amin... Palagi siyang busy sa negosyo at sa mga misyon niya. Tuwing darating siya, gabi na at tulog na kami. At kapag tinatangka ni Kuya Lucas na magsalita, sinasabihan kami ni Lola sa harap ni Daddy na nag-eimbento lang kami ng kwento dahil ayaw namin kina Tita Alessandra. Hindi po kami pinapakinggan ni Daddy... kaya natuto na lang po si Kuya Lucas na gumawa ng mga patibong para maghiganti, pero palagi kaming nahuhuli at mas lalong pinaparusahan..."

Nang matapos ang kanilang mahabang pag-uusap, nanatiling tahimik si Cassey habang hele ang maliit na bata hanggang sa dahan-dahan itong makatulog sa kaniyang kandungan dahil sa pagod sa pag-iyak. Maingat niyang inihiga si Chloe sa dambuhalang kama ni Ethan at binalot ng makapal na kumot.

Dahan-dahan siyang naglakad patungo sa bintana, nakatanaw sa madilim na bakuran ng mansiyon. Ang kaniyang mga mata ay tuluyan nang nawalan ng anumang lambing, napalitan ng isang mapanganib, madilim, at marahas na determinasyon.

Doña Victoria, Alessandra, Hunter... akala ninyo ay makakaya-kaya ninyo ang mga batang ito habang wala si Ethan? Sa dominates ng kaniyang isip habang matigas na nakatitig sa kaniyang sariling repleksyon sa salamin ng kwarto ng asawa. Hinding-hindi ko palalampasin ang ginawa ninyo sa dalawang musmos na ito.

Unti-unti kong kukunin ang loob nina Lucas at Chloe... at kapag naging buo na ang pamilyang ito sa ilalim ng aking kamay, sisiguraduhin kong kayong tatlo ang ikukulong ko sa pinakamadilim na impiyerno ng mansiyong ito.