Chapter 5: Ang Pangalang Hindi Dapat Banggitin

Sabado ng umaga.

Tahimik na nakaupo si Keila sa harap ng salamin habang inaayos ang simpleng makeup na bihira niyang gamitin. Sa kama ay nakalatag ang navy blue na gown na ipinadala ng Clarendon isang araw bago ang Charity Gala.

May kasama pa itong maliit na note.

“Dress code is strictly formal. Transportation will be provided. – Clarendon Management.”

Hindi pa rin siya makapaniwala.

Isang linggo pa lang siya sa trabaho, ngunit pakiramdam niya ay para na siyang nasa ibang mundo.

Lumabas siya ng kuwarto at nadatnan ang kanyang ina na naghahanda ng almusal.

“Ang ganda mo, Anak.”

Napangiti si Keila.

“Borrowed lang po ang dress.”

“Pero ikaw pa rin ang nagpapaganda riyan.”

Napatawa siya.

Sandaling nawala ang bigat ng kanyang iniisip.

“Tawagan mo kami kapag tapos na ang event.”

“Opo.”

⸻

Eksaktong alas-singko ng hapon nang dumating ang sasakyan ng Clarendon.

Tahimik ang biyahe.

Habang papalapit sila sa golf club, napansin niyang mas maliwanag ang buong paligid kaysa dati.

Punô ng ilaw ang driveway.

May pulang carpet sa pangunahing entrada.

Naroon ang media, ngunit hanggang gate lamang sila. Walang pinapayagang pumasok.

Pagkababa niya ng sasakyan ay sinalubong siya ni Mia.

“Wow.”

“Bagay sa’yo ang gown.”

“Nakakakaba.”

Ngumiti si Mia.

“Lahat naman kami kinabahan noong unang beses.”

“First gala mo?”

Tumango si Keila.

“Oo.”

“Huwag kang lalayo sa assigned area.”

Napakunot-noo siya.

“Bakit?”

“Protocol.”

Simple lang ang sagot, pero halatang may gusto pang sabihin si Mia.

⸻

Pagpasok nila sa grand ballroom ay halos mawalan ng salita si Keila.

Napakalawak ng bulwagan.

Kristal na chandelier ang nakasabit sa kisame.

May live orchestra sa gitna.

Sa bawat mesa ay may sariwang puting rosas at gintong kandila.

Parang eksena sa isang pelikula.

Isa-isang dumarating ang mga kilalang negosyante at opisyal ng iba’t ibang kumpanya.

Tahimik ang usapan.

Mahinahon ang kilos.

Ngunit ramdam ni Keila ang impluwensiyang dala ng bawat taong naroon.

⸻

“Good evening.”

Napalingon siya.

Si Adrian.

Naka-itim itong tuxedo na lalo pang nagpatingkad sa seryoso nitong tindig.

“Good evening, Mr. Villareal.”

Bahagya itong ngumiti.

“I told you…”

“Adrian.”

Napailing si Keila.

“Hindi pa rin ako sanay.”

“One day.”

Natigilan siya.

“One day?”

“Masasanay ka rin.”

Hindi niya alam kung bakit biglang bumilis ang tibok ng puso niya.

Bago pa siya makasagot ay tinawag si Adrian ng isa pang board member.

“I’ll see you later.”

At muli itong nawala sa gitna ng mga bisita.

⸻

Lumipas ang mahigit isang oras.

Abala si Keila sa pagtanggap ng mga donor at pag-aasikaso sa mga bisita.

Habang nagdadala siya ng mga dokumento sa administration office, napadaan siya sa isang tahimik na hallway.

May bahagyang nakabukas na pinto.

Hindi niya balak sumilip.

Ngunit may narinig siyang pangalan.

“…Villareal.”

Napahinto siya.

Kasunod noon ay isa pang boses.

“Hindi pa ba niya alam ang nangyari sampung taon na ang nakalipas?”

Nanlamig ang katawan ni Keila.

Sampung taon?

“Kapag nalaman niya ang totoo…”

“Huwag.”

Mahinang sabi ng isa.

“Hindi pa ito ang tamang panahon.”

Biglang may yabag na papalapit.

Mabilis na lumayo si Keila at nagkunwaring inaayos ang mga bulaklak sa hallway.

Bumukas ang pinto.

Tatlong lalaking naka-itim na suit ang lumabas.

Isa sa kanila ang napatitig sa kanya.

“May kailangan ka ba?”

Mabilis siyang umiling.

“Wala po. Naghahanap lang ako ng storage room.”

Tahimik siyang pinagmasdan ng lalaki bago tumango.

“Sa kabilang wing.”

“Salamat po.”

Mabilis siyang umalis.

Ngunit hindi nawala sa isip niya ang narinig.

Ano ang nangyari sampung taon na ang nakalipas?

⸻

Bandang alas-nuwebe ng gabi ay nagsimula ang charity auction.

Isa-isang inanunsiyo ang mga donasyong ilalaan sa scholarship programs at mga rural health center.

Napangiti si Keila.

Ngayon lang niya nakita ang Clarendon sa ganitong paraan.

Hindi lang pala ito tungkol sa negosyo.

May mga proyekto rin itong tumutulong sa komunidad.

Habang pinagmamasdan niya ang programa, may lumapit na isang matandang babae.

“Ikaw si Keila?”

Nagulat siya.

“Opo.”

Ngumiti ang babae.

“Magandang pangalan.”

“Salamat po.”

“Tulad ka ng mama mo.”

Nanlaki ang mga mata ni Keila.

“Kilala n’yo po ang mama ko?”

Ngunit bago pa sumagot ang matanda ay may lumapit na assistant.

“Ma’am Elena, magsisimula na po ang speech.”

“I’ll be there.”

Bumaling muli ang matanda kay Keila.

“Mag-uusap pa tayo.”

Pagkatapos ay naglakad na ito palayo.

Naiwang tuliro si Keila.

Paano nito kilala ang kanyang pamilya?

⸻

Matapos ang programa ay lumabas siya sa hardin upang magpahangin.

Tahimik ang gabi.

Marahang umiihip ang hangin.

Naroon si Adrian, nakatanaw sa madilim na golf course.

“Everything alright?”

tanong nito.

Nag-atubili si Keila.

“May itatanong sana ako.”

“Go ahead.”

“Kilala ba ninyo si Ma’am Elena?”

Tumigil si Adrian.

“Why?”

“Parang… kilala niya ang mama ko.”

Nag-iba ang ekspresyon ni Adrian.

Hindi nawala ang pagiging kalmado nito, ngunit naging mas seryoso ang tingin niya.

“Ano ang sinabi niya?”

“‘Mag-uusap pa tayo.’”

Tahimik na napabuntong-hininga si Adrian.

“I was hoping this day wouldn’t come so soon.”

“Hindi ko po maintindihan.”

Humarap ito kay Keila.

“May mga bahagi ng nakaraan ng pamilya mo na hindi mo pa alam.”

Napatitig si Keila.

“Anong ibig n’yong sabihin?”

Hindi agad sumagot si Adrian.

Sa halip ay tumingin muna ito sa clubhouse na tila may malalim na iniisip.

“Kapag nalaman mo ang katotohanan…”

“…magbabago ang tingin mo sa Clarendon.”

At marahil…

“Pati na rin sa akin.”

Bago pa makapagtanong si Keila, tumunog ang cellphone ni Adrian.

Tinanggap nito ang tawag, at sa ilang segundo pa lamang ng pakikinig ay biglang nagbago ang ekspresyon ng kanyang mukha.

“Sigurado ka ba?”

Mahina ngunit mariing tanong nito.

Pagkababa ng tawag ay mabilis itong bumaling kay Keila.

“Kailangan nating umalis.”

“Bakit?”

May dumating na sagot na nagpabilis ng tibok ng puso ni Keila.

“May taong naghahanap sa’yo.”