Chapter 4: Ang Imbitasyong Walang Pagtanggi

Maagang nagising si Keila kinabukasan.

Hindi dahil sa alarm.

Kundi dahil sa paulit-ulit na pagpasok sa isip niya ng mga salitang binitiwan ni Adrian.

“Some secrets protect people. While others destroy them.”

Habang nagtitimpla siya ng kape sa maliit nilang kusina, napansin ng kanyang ina ang malalim niyang iniisip.

“Okay ka lang ba, Anak?”

Napangiti siya kahit halatang pilit.

“Opo, Ma. Medyo ina-adjust ko lang ang sarili ko sa bagong trabaho.”

Lumapit ang kanyang ina at marahang hinawakan ang kanyang kamay.

“Huwag mong pababayaan ang sarili mo. Hindi namin kailangan ng malaking sweldo kung kapalit naman noon ang kapayapaan mo.”

Napahigpit ang hawak ni Keila sa tasa ng kape.

Kung alam lang ng kanyang ina kung gaano siya naguguluhan sa Clarendon.

Hindi niya maipaliwanag, pero tila may kung anong puwersang humihila sa kanya upang alamin ang katotohanan.

⸻

Pagdating niya sa golf club ay mas tahimik kaysa karaniwan ang paligid.

Wala ang mga miyembrong madalas niyang makita sa umaga.

Sa halip, puro security personnel ang naglalakad sa iba’t ibang bahagi ng clubhouse.

“Good morning.”

Napalingon siya kay Mia.

“Ate Mia, may nangyari ba?”

Umiling ito.

“Wala naman.”

“Pero bakit parang doble ang security?”

Saglit na natahimik si Mia bago sumagot.

“May special meeting mamayang gabi.”

“Board meeting?”

Hindi sumagot si Mia.

Sa halip ay tumingin ito sa paligid na para bang sinisigurong walang nakakarinig.

“Keila…”

Mahina nitong sabi.

“Huwag kang magtanong tungkol sa mga meeting.”

“Bakit?”

“Dahil may mga tanong na walang magandang kasagutan.”

Bago pa makapagsalita si Keila ay tumunog ang intercom.

“Ms. Alvarez, please report to the administration office.”

“Excuse me.”

At dali-daling umalis si Mia.

Naiwan si Keila na mas lalo pang nalilito.

⸻

Lumipas ang buong umaga sa pag-aasikaso ng mga bisita.

Bandang alas-onse ay inatasan siyang ihatid ang ilang dokumento sa executive lounge.

Pagpasok niya ay wala siyang nadatnang tao.

Maliban kay Adrian.

Nakatayo ito sa harap ng malaking bintanang tanaw ang golf course.

Hindi ito lumingon.

“You’re early.”

Napakunot-noo si Keila.

“Paano n’yo po nalaman na ako ang pumasok?”

Bahagyang ngumiti si Adrian.

“I recognize footsteps.”

Napatawa siya.

“Imposible naman yata ’yon.”

Sa pagkakataong iyon ay humarap si Adrian.

“Sa lugar na ito, maraming bagay ang tila imposible.”

Napansin niyang mas kalmado ang ekspresyon nito ngayon.

Hindi na ganoon kalamig gaya noong una silang nagkita.

“Ito po ang mga dokumentong pinapadala.”

“Thanks.”

Iniabot niya ang folder.

Ngunit nang tanggapin ito ni Adrian ay aksidenteng nagdikit ang kanilang mga kamay.

Saglit silang parehong natigilan.

Mabilis na binawi ni Keila ang kanyang kamay.

“I’m sorry.”

“It’s alright.”

Tahimik ang ilang segundo.

Hanggang si Adrian na mismo ang bumasag sa katahimikan.

“How’s your father?”

Nanlaki ang mga mata ni Keila.

“P-paano n’yo po nalaman?”

“I read employee profiles.”

Simple ang sagot.

“He’s recovering.”

“I’m glad to hear that.”

Hindi niya alam kung bakit, pero pakiramdam niya ay sincere ang sinabi nito.

⸻

Bago siya makaalis ay may inilabas si Adrian na maliit na sobre.

“Para sa’yo.”

Nagulat siya.

“Ano po ito?”

“Invitation.”

“Invitation?”

Tumango ito.

“Clarendon Charity Gala.”

“This Saturday.”

Napatingin siya sa eleganteng sobre.

“But… empleyado lang po ako.”

“You’re part of Clarendon.”

“Guests Relations officers are required to attend.”

Napaisip siya.

Hindi pa siya nakakadalo sa ganoong klaseng event.

“May dress code po ba?”

“Formal.”

Bahagyang ngumiti si Adrian.

“And don’t be nervous.”

Madali iyong sabihin.

Pero ramdam ni Keila ang kaba.

⸻

Pagsapit ng hapon ay nagtungo siya sa employee lounge.

Naroon sina Mia at ilan pang staff.

Nang makita nila ang hawak niyang invitation ay biglang natahimik ang lahat.

“Naimbitahan ka?”

Tanong ng bartender na si Carlo.

Tumango siya.

“Oo.”

Napatingin sina Mia at Carlo sa isa’t isa.

“Bihira ’yan.”

Sabi ni Mia.

“First week mo pa lang.”

“Normal ba ’yon?”

Walang sumagot.

Sa halip ay nagpalitan lang sila ng tingin.

Mas lalo tuloy siyang kinabahan.

⸻

Bago matapos ang kanyang shift ay muling tumunog ang kanyang cellphone.

Hospital.

Kinabahan siya.

“Hello?”

“Miss Monteverde?”

“Yes.”

“We have good news.”

Napahawak siya sa dibdib.

“Pwede na pong ilipat ang father ninyo sa regular room.”

Napapikit siya sa sobrang saya.

“Talaga po?”

“Yes.”

“Malaki ang naitulong ng initial payment ninyo.”

Napangiti siya habang unti-unting namumuo ang luha sa kanyang mga mata.

Sa wakas.

⸻

Paglabas niya ng clubhouse ay madilim na ang langit.

Habang naglalakad siya papunta sa bus stop ay may isang itim na sasakyan ang dahan-dahang huminto sa kanyang tabi.

Bumukas ang bintana.

Si Adrian.

“I’ll give you a ride.”

Agad siyang umiling.

“Ayos lang po.”

“Hindi kita kinakausap bilang board member.”

Seryoso ang boses nito.

“Kundi bilang isang taong ayaw kang maglakad nang mag-isa sa ganitong oras.”

Napatingin siya sa paligid.

Napansin niyang halos wala nang tao.

Nag-aalinlangan man, binuksan niya ang pinto at sumakay.

Habang umaandar ang sasakyan, tahimik silang dalawa.

Hanggang sa biglang nagsalita si Adrian.

“Keila…”

“Yes?”

“May tiwala ka ba sa akin?”

Napalingon siya rito.

Hindi niya alam kung paano sasagutin ang tanong.

Halos apat na araw pa lamang silang magkakilala.

Ngunit sa kabila ng pagiging misteryoso nito, wala pa naman itong ginagawang dahilan para matakot siya.

“Bakit n’yo po natanong?”

Sandaling natahimik si Adrian.

“Dahil darating ang panahon na kailangan mong pumili.”

“Pumili?”

Tumango ito.

“Sa pagitan ng katotohanang gusto mong malaman…”

“…at ng katahimikang gusto mong panatilihin.”

Napalunok si Keila.

Hindi niya alam kung ano ang ibig sabihin nito.