Chapter 6: Ang Unang Babala

Nanlaki ang mga mata ni Keila.

“Ako?”

Hindi siya makapaniwala sa narinig.

“Bakit ako hahanapin? Wala naman akong kakilala rito.”

Mahigpit ang ekspresyon ni Adrian habang mabilis nitong sinusuri ang paligid.

“Wala na tayong oras para magpaliwanag.”

“Sumama ka sa akin.”

Hindi na nagtanong si Keila. May kung anong bigat sa boses ni Adrian na nagsasabing seryoso ang sitwasyon.

Tahimik silang naglakad palabas ng hardin at dumaan sa isang pribadong hallway sa likod ng ballroom.

Habang papalayo sila sa ingay ng Charity Gala, mas lalong naging tahimik ang paligid.

“Sir Adrian.”

Lumapit ang isang security officer.

“Na-check na namin ang guest list.”

“At?”

“Wala ang pangalan niya.”

Napakunot-noo si Adrian.

“Meaning?”

“Someone entered the gala using a forged invitation.”

Napalunok si Keila.

Hindi niya inaasahang may ganoong mangyayari sa isang lugar na napakahigpit ng seguridad.

⸻

Dinala siya ni Adrian sa isang maliit na lounge na bihirang puntahan ng mga bisita.

May fireplace sa isang sulok at malalaking bintanang tanaw ang madilim na golf course.

“Stay here.”

Tumango si Keila.

“Ano ba talaga ang nangyayari?”

Huminga nang malalim si Adrian bago sumagot.

“May taong nagtatanong tungkol sa’yo.”

“Pero bakit?”

“Iyon ang sinusubukan naming alamin.”

Napabuntong-hininga si Keila.

Sandaling natahimik si Adrian.

“Kung puwede ko lang sabihin ang lahat…”

“Bakit hindi ninyo magawa?”

Tumingin ito sa kanya.

“Dahil may mga pangakong hindi maaaring baliin.”

⸻

Lumipas ang ilang minuto.

Tahimik silang dalawa.

Si Keila ay nakaupo sa sofa habang si Adrian naman ay nakatanaw sa labas.

Sa unang pagkakataon, napansin niyang pagod ang lalaki.

Hindi lang pisikal.

Kundi emosyonal.

Parang matagal na itong may dinadalang mabigat na responsibilidad.

“Pwede ba akong magtanong?”

Mahinahon niyang sabi.

“Lagi ka namang nagtatanong.”

Napatawa siya.

“Isa na lang.”

Bahagyang ngumiti si Adrian.

“Sige.”

“Bakit mo ako tinutulungan?”

Hindi agad ito sumagot.

Sa halip ay tumingin muna ito sa apoy sa fireplace.

“May mga taong dumarating sa buhay natin…”

“…na hindi natin inaasahang magiging mahalaga.”

Nag-init ang pisngi ni Keila.

Hindi niya alam kung ano ang isasagot.

Buti na lamang at may kumatok sa pinto.

⸻

Pumasok si Mia.

“Sir.”

“Na-secure na ang buong property.”

“Thank you.”

Napatingin si Mia kay Keila.

“Okay ka lang?”

Tumango siya.

“Opo.”

Napabuntong-hininga si Mia.

“Kinabahan kaming lahat.”

“Lalo na nang marinig naming may naghahanap sa’yo.”

“Bakit parang kilala ninyo ang taong iyon?”

Tanong ni Keila.

Nagkatinginan sina Adrian at Mia.

May ilang segundong katahimikan.

Hanggang sa si Adrian ang nagsalita.

“Hindi pa kami sigurado.”

“Pero may hinala kami.”

⸻

Makalipas ang halos isang oras ay pinayagan na rin silang umalis.

Habang nasa sasakyan sila ni Adrian, hindi pa rin mawala sa isip ni Keila ang mga nangyari.

“Bakit parang lahat ng tao rito ay may itinatagong sikreto?”

Mahinang tanong niya.

Napatingin si Adrian sa kalsada.

“Because Clarendon wasn’t built only for business.”

“Kundi para sa isang pangakong ginawa ng mga nagtatag nito maraming taon na ang nakalipas.”

“Ano’ng pangako?”

“Hindi ko pa puwedeng sabihin.”

Napabuntong-hininga si Keila.

“Palagi na lang ‘hindi pa puwede.’”

Bahagyang natawa si Adrian.

“I know.”

⸻

Pagdating nila sa tapat ng bahay nila, agad bumaba si Keila.

“Salamat sa paghatid.”

“Walang anuman.”

Bago niya maisara ang pinto ng sasakyan ay muli siyang tinawag ni Adrian.

“Keila.”

Lumingon siya.

“Mag-iingat ka.”

Ngumiti siya.

“Lagi naman.”

Ngunit hindi ngumiti si Adrian.

“Ngayong gabi, hindi sapat ang mag-ingat lang.”

Nagtaka siya.

“Ano’ng ibig mong sabihin?”

“Siguraduhin mong nakakandado ang lahat ng bintana at pinto.”

Nanlaki ang mga mata ni Keila.

“Ganito ba kaseryoso?”

Tumango lamang si Adrian.

“I’ll see you tomorrow.”

Pagkatapos noon ay umalis na ang sasakyan.

⸻

Pagpasok ni Keila sa bahay ay nadatnan niyang nanonood ng telebisyon ang kanyang ina.

“Kumusta ang event?”

“Maganda po.”

Hindi na niya ikinuwento ang nangyari.

Ayaw niyang mag-alala pa ang kanyang ina.

Matapos maghapunan ay dumiretso siya sa kanyang silid.

Pagod na pagod siya.

Ngunit bago pa siya makatulog, may narinig siyang mahinang tunog sa labas ng bintana.

Tok… tok…

Napabangon siya.

Tahimik niyang binuksan ang kurtina.

Walang tao.

Madilim ang eskinita.

“Imagination ko lang siguro.”

Isasara na sana niya ang bintana nang may mapansin siyang puting sobre sa may gate.

Kinabahan siya.

Mabilis siyang lumabas ng bahay at kinuha iyon.

Walang pangalan.

Walang address.

Pagbukas niya ay isang papel lang ang laman.

Maikli.

Tatlong linya lamang.

Tumigil ka sa paghahanap ng katotohanan.

Hindi lahat ng lihim ay para malaman.

Ito na ang una at huling babala.

Nanlamig ang buong katawan ni Keila.