Chapter 3: Ang Lalaking Puno ng Lihim

Malakas ang buhos ng ulan nang gabing iyon.

Tahimik na nakasakay si Keila Monteverde sa bus pauwi habang paulit-ulit na umiikot sa isip niya ang mga sinabi ni Adrian.

“Mas ligtas ang hindi malaman ang lahat ng sagot.”

Napabuntong-hininga siya.

Kung totoo iyon, bakit parang lalo siyang hinihikayat ng sarili niyang alamin ang lihim ng Clarendon?

Hindi naman siya likas na mausisa.

Pero may kakaiba sa golf club na iyon.

Hindi lang ang mahihigpit na security.

Hindi lang ang mga restricted area.

Kundi ang pakiramdam na may malaking bagay na itinago sa ilalim ng napakagandang lugar na iyon.

⸻

Kinabukasan.

Mas maaga siyang pumasok kaysa sa karaniwan.

Pagdating niya sa clubhouse, napansin niyang may ilang empleyado na abalang-abala sa paghahanda.

May mga florist na nag-aayos ng puting rosas.

May catering staff na nagdadala ng mamahaling alak at pagkain.

May security personnel na doble ang bilang kumpara sa nakaraang araw.

Lumapit si Mia.

“Good morning.”

“Good morning, Ate Mia.”

“May espesyal bang event?”

Saglit na natigilan si Mia bago sumagot.

“Annual Founders’ Dinner.”

“Tanging mga miyembro lang ang puwedeng dumalo.”

Tumango si Keila.

“Kaya pala.”

Pero napansin niyang may kakaiba sa tono ni Mia.

Parang may gusto itong sabihin ngunit pinili na lamang manahimik.

⸻

Lumipas ang buong umaga sa pagtanggap ng mga bisita.

Isa-isang dumating ang mga negosyante, pulitiko, diplomats, at mga kilalang personalidad.

Napansin ni Keila na halos lahat sila ay magkakakilala.

Hindi man sila malakas magsalita, ramdam niyang may malalim silang koneksiyon.

Habang inaasikaso niya ang isang matandang mag-asawa, may humintong itim na sedan sa pangunahing entrada.

Tahimik na bumaba si Adrian Villareal.

Hindi siya nakasuot ng suit ngayon.

Sa halip ay isang dark navy polo at tailored slacks ang suot nito.

Simple.

Pero elegante.

Sa pagpasok pa lamang nito ay agad na yumuko ang ilang empleyado bilang paggalang.

Napaisip si Keila.

“Gaano ba talaga siya kaimpluwensiya rito?”

⸻

“Miss Monteverde.”

Napalingon siya.

Nakatayo si Adrian sa harap niya.

“Good morning, sir.”

“Please, Adrian is fine.”

Nag-alangan si Keila.

“Hindi yata tama iyon.”

Bahagyang ngumiti ang lalaki.

“Then call me Mr. Villareal.”

Napatawa siya.

“Mas nakaka-pressure naman yata iyon.”

Sa unang pagkakataon ay nakita niyang bahagyang natawa si Adrian.

Hindi malakas.

Pero sapat upang mawala ang malamig nitong aura.

“You have a nice smile.”

Hindi inaasahan ni Keila ang papuring iyon.

“Thank you.”

Napansin niyang parang sandaling tumigil ang oras sa pagitan nila.

Ngunit agad ding naputol iyon nang lumapit ang isang staff.

“Sir, hinihintay na po kayo sa boardroom.”

“I’ll be there.”

Bumaling muli si Adrian kay Keila.

“Enjoy your first week.”

At tuluyan na itong naglakad palayo.

⸻

Bandang tanghali ay ipinadala si Keila sa lumang silid-aklatan ng clubhouse upang maghatid ng ilang dokumento.

Tahimik ang lugar.

Halos walang tao.

Habang inilalagay niya ang folder sa mesa, napansin niyang may isang lumang litrato na nakasabit sa dingding.

Larawan iyon ng Clarendon mahigit limampung taon na ang nakalipas.

Ngunit may isang detalyeng nakatawag sa kanyang pansin.

May lumang gusali sa likod ng clubhouse.

Isang gusaling wala na ngayon.

Lumapit siya upang tingnang mabuti ang larawan.

“Interesting, isn’t it?”

Napalingon siya.

Isang matandang librarian ang nakangiti sa kanya.

“Opo.”

“Nasaan na po ’yung building na nasa picture?”

Napabuntong-hininga ang matanda.

“Maraming bahagi ng Clarendon ang binago sa paglipas ng panahon.”

“Tinibag po ba?”

“Hindi.”

Bahagyang ngumiti ang matanda.

“Natabunan.”

Nanlaki ang mga mata ni Keila.

“Natabunan?”

Tumango ang matanda.

“May mga kuwento rito na hindi na ikinukuwento.”

Bago pa siya makapagtanong ay may tumawag sa matanda.

“Excuse me.”

At iniwan siyang mag-isang nakatitig sa lumang larawan.

⸻

Habang palabas siya ng library ay napansin niyang bahagyang nakabukas ang isang pinto sa dulo ng hallway.

Sa loob ay may pababang hagdan.

Hindi elevator.

Kundi lumang hagdanang bato.

Napalunok siya.

Ito kaya ang daan patungo sa ilalim ng clubhouse?

Dahan-dahan siyang lumapit.

Ngunit bago pa siya makasilip…

“Miss Monteverde.”

Napasinghap siya.

Mabilis siyang napalingon.

Si Adrian.

Nakatayo ito sa likuran niya.

Hindi niya namalayang lumapit ito.

“I’m sorry.”

“Mali yata ang nadaanan ko.”

Tahimik lang siyang tiningnan ni Adrian.

“Walang aksidente sa Clarendon.”

Hindi niya agad naunawaan ang ibig nitong sabihin.

“Hindi lahat ng pinto ay dapat binubuksan.”

Mahinahon ang boses nito.

Hindi galit.

Pero seryoso.

Tumango si Keila.

“I’m sorry.”

Sandaling natahimik si Adrian bago nagsalita.

“Curiosity can be dangerous.”

“Bakit po?”

Napatingin ito sa lumang hagdan bago muling tumingin sa kanya.

“Because some secrets protect people.”

“While others destroy them.”

Hindi na siya nakapagsalita.

May kakaibang lungkot sa mga mata ng lalaki.

Parang hindi lamang babala ang sinasabi nito.

Parang karanasan.

⸻

Nang matapos ang shift niya ay dumaan muna siya sa hospital upang dalawin ang kanyang ama.

Mahina pa rin ito ngunit nagising na.

“May trabaho ka na raw.”

Ngumiti si Keila.

“Opo.”

“Maganda ba?”

“Maganda.”

“Sobrang ganda.”

Hindi na niya ikinuwento ang mga kakaibang nangyayari sa Clarendon.

Ayaw niyang dagdagan pa ang iniisip ng kanyang ama.