Chapter 2: Mga Patakarang Hindi Maaaring Labagin

“Welcome to Clarendon, Miss Monteverde.”

Muli pang umalingawngaw sa isip ni Keila ang mga salitang iyon habang nakatayo siya sa harap ng napakalaking clubhouse. Alas-siete pa lamang ng umaga, ngunit abala na ang mga empleyado sa kani-kanilang gawain.

Napatingin siya sa suot niyang bagong uniporme—isang eleganteng dark green blazer, puting long-sleeved blouse, itim na pencil skirt, at isang nameplate na may nakaukit na KEILA MONTEVERDE – Guest Relations Officer.

Hindi niya maiwasang mapangiti.

Hindi pa rin siya makapaniwala na pagkatapos ng ilang linggong paghahanap ng trabaho, narito na siya ngayon sa isa sa pinakamagarang golf club sa bansa.

“Kaya mo ’to,” bulong niya sa sarili.

Para kay Papa.

Para kay Mama.

Para sa pamilya.

⸻

“Good morning.”

Napalingon siya nang marinig ang boses ni Victoria Reyes.

“Follow me. Orientation first.”

Tumango si Keila at agad na sumunod.

Sa conference room ay naroon na ang anim na bagong empleyado.

May bartender.

Dalawang waiter.

Isang chef.

Spa receptionist.

At isang housekeeping staff.

“Lahat kayo ay napili hindi lamang dahil sa inyong résumé,” panimula ni Victoria. “Napili kayo dahil naniniwala kaming kaya ninyong panatilihin ang pinakamahalagang prinsipyo ng Clarendon.”

Huminto siya sandali.

“Discretion.”

Lumabas sa malaking screen ang unang slide.

RULE NUMBER ONE

Respect every member’s privacy.

RULE NUMBER TWO

Never enter restricted areas without authorization.

RULE NUMBER THREE

Do not ask questions beyond your assigned responsibilities.

Napakunot-noo si Keila.

Kakaiba ang huling patakaran.

⸻

Matapos ang orientation ay ipinakilala siya sa supervisor niyang si Mia Alvarez.

Mukhang nasa early thirties ito at palaging nakangiti.

“So ikaw ang bagong Guest Relations Officer.”

“Yes, Ma’am.”

“Relax. Mia na lang.”

Napatawa si Keila.

“Okay po… este, okay.”

“Masaya rito.”

Saglit itong tumigil.

“Basta huwag kang masyadong mausisa.”

Napatigil si Keila.

“P-po?”

“Wala.”

Ngumiti lamang si Mia.

“Halika na.”

⸻

Halos buong umaga ay ipinakilala siya sa iba’t ibang bahagi ng clubhouse.

Restaurant.

Function Hall.

Wine Lounge.

Library.

Business Center.

Lahat ay sobrang elegante.

May mga painting na tila milyon ang halaga.

Crystal chandeliers.

Imported furniture.

Napaisip siya.

“Parang hotel ng mga presidente.”

⸻

Bandang alas-diyes ay dumating ang unang grupo ng VIP members.

Tatlong itim na luxury SUVs ang huminto sa harap ng entrance.

Biglang naging alerto ang lahat ng staff.

“Positions.”

Mabilis na pumuwesto ang bawat empleyado.

Nagtaka si Keila.

Hindi naman siguro celebrity ang darating.

Pagkabukas ng pinto ng unang sasakyan ay bumaba ang isang matandang lalaki na may puting buhok.

Kasunod ang dalawang bodyguard.

“Welcome back, Mr. Sarmiento.”

Ngumiti ang lahat.

Magalang ding yumuko ang lalaki bilang pagbati.

Napansin ni Keila ang kakaibang pagtrato sa mga miyembro.

Walang sumisigaw.

Walang paparazzi.

Tahimik.

Kontrolado.

Parang may sariling mundo ang Clarendon.

⸻

Tanghali.

Habang naghahain siya ng kape sa veranda ay may napansin siyang lalaki na nakatayo mag-isa.

Matangkad.

Naka-dark gray suit kahit tirik ang araw.

Nakatitig lamang ito sa malawak na golf course.

Hindi niya maipaliwanag kung bakit, ngunit parang pamilyar ang presensya nito.

Bigla niyang naalala.

Ito ang lalaking nakita niya kahapon bago magsara ang misteryosong pinto.

Huminga siya nang malalim.

Lumapit siya dala ang tray.

“Good afternoon, sir.”

Hindi ito agad nagsalita.

Tinanggap lamang nito ang tasa ng kape.

“Thank you.”

Malalim ang boses nito.

May kakaibang awtoridad.

Tahimik silang dalawa sa loob ng ilang segundo.

“You’re new.”

Hindi iyon tanong.

Parang alam na nito ang sagot.

“Yes, sir.”

“I started today.”

Tumango ito.

“How do you find Clarendon?”

Napaisip siya.

“It’s beautiful.”

Ngumiti nang bahagya ang lalaki.

“Beauty often hides secrets.”

Nagulat siya sa sinabi nito.

Bago pa siya makapagtanong ay tumunog ang cellphone ng lalaki.

Agad itong tumalikod at naglakad palayo.

Naiwan si Keila na mas lalong nalito.

⸻

“Mia.”

Lumapit siya sa supervisor.

“Sino po ’yung gentleman sa veranda?”

Biglang nagbago ang ekspresyon ni Mia.

“Don’t ask.”

“Bakit po?”

“Basta.”

Mas lalo tuloy siyang nacurious.

⸻

Bandang alas-tres ay inutusan siyang dalhin ang ilang confidential folders sa administrative office.

Tahimik ang hallway.

Halos walang tao.

Habang naglalakad siya ay napansin niyang may isa na namang pamilyar na itim na pinto.

Katulad ng nakita niya kahapon.

May maliit na keypad.

Fingerprint scanner.

Dalawang CCTV cameras.

Napahinto siya.

Ano ba talaga ang nasa likod nito?

Biglang bumukas ang pinto.

Napaatras siya.

Lumabas ang parehong lalaking naka-gray suit.

Nagkatinginan silang muli.

“Miss Monteverde.”

Nagulat siya.

Alam nito ang pangalan niya.

“H-how do you know me?”

Bahagyang ngumiti ang lalaki.

“I make it my business to know the people who work here.”

Hindi niya alam kung bakit, pero tila may kakaibang bigat ang bawat salitang binibitawan nito.

“Adrian.”

Simpleng pagpapakilala.

Walang apelyido.

Pero sapat na iyon upang maramdaman niyang isa itong taong hindi basta-basta.

“Keila.”

“I know.”

Muli itong ngumiti bago tuluyang lumakad palayo.

Hindi niya namalayang pinapanood niya ito hanggang sa mawala ito sa dulo ng hallway.

⸻

Pagbalik niya sa opisina ay agad niyang tinanong si Mia.

“Sino ba talaga si Adrian?”

Tahimik na ibinaba ni Mia ang hawak nitong clipboard.

“Adrian Villareal.”

Napasinghap si Keila.

Ang apelyidong Villareal ay isa sa pinakamakapangyarihang pamilya sa bansa.

Mga negosyante.

Mga investor.

Mga philanthropist.

Pero bakit narito siya?

“Board Member siya ng Clarendon.”

Dagdag pa ni Mia.

“At isa siya sa mga taong dapat mong iwasang gambalain.”

⸻

Pagsapit ng alas-singko ay natapos ang unang buong araw ni Keila.

Habang palabas siya ng clubhouse ay muli niyang nasilayan ang misteryosong itim na pinto.

Ngunit ngayon…

May narinig siyang mahinang tunog.

Parang isang lumang elevator na bumukas.

Kasabay noon ay nakita niyang may ilang taong naka-formal attire ang tahimik na bumaba sa ilalim ng gusali.

Hindi pataas.

Kundi pababa.

Sa isang lugar na hindi nakalagay sa anumang mapa ng Clarendon.

Napahinto siya.

“Ano’ng nasa ibaba…?”